Isang batang manlalakbay ang nakatayo sa pinakadulo, kung saan ang lupa ay nagbibigay-daan sa hangin, ang mga daliri ng paa ay nakalawit sa ibabaw ng matarik na bangin, ang supot ay walang-ingat na nakasabit sa isang balikat. Isang rosas, walang pasa at puno ng hamog sa umaga, ang nasa kanyang kamay. Sa kanyang mga sakong, isang aso ang sumusugod at lumulukso, magulo ang balahibo, maliwanag ang mga mata sa simpleng tuwa ng maaari pang mangyari. Walang nakaraan dito, at walang bigat ng inaasahan—tanging ang katahimikan at kislap ng mga simula.
Ang mundo ng Hangal ay hinuhubog ng mga bagay na nagsasalita tungkol sa mga landas na walang tanda at mga unang hakbang. Ang rosas na hawak niya ay namukadkad sa magdamag, ang mga talulot ay kasinlambot ng bagong pergamino. Sa mga sinaunang kuwento, ang gayong bulaklak ay inilalagay sa mga dambana sa pagsisimula ng tagsibol, ang bango nito ay kumukulot sa hangin ng mga monasteryo kung saan ang mga monghe ay nagkukopya ng mga kasulatan sa mga dahon na gawa sa dinurog na linasa. Ang mga dahong iyon, nakasalansan at natatali, ay mga pahinang hindi pa nasusulatan, naghihintay sa mga unang atubiling marka ng isang sumusulat. Ang mga manlalakbay sa malalayong lupain ay binalot ang kanilang mga yaman sa linong pinilipit sa kamay, ginagamit upang lambungan ang mga sanggol at upang balutan ang mga patay. Ang dalawang ritwal na ito—ang simula ng paghinga at ang wakas—ay napalilibutan ng mga telang nagtatanda ng isang paghinto, isang sandali bago mabuklat ang lahat ng kabanata.
Ang tanawin sa ilalim ng bangin ay nababalutan ng hamog, ang mga taluktok ng bundok ay natatakpan ng hamog sa umaga, ang uri ng kapaligiran na nagpapahina sa ingay ng mundo at nagpapatalas sa mga pandama. Ang mga lumang makata ay naniniwalang ang gayong panahon ay isang palatandaan para sa mga paglalakbay na nagsisimula sa kawalang-muwang, kapag ang hangin bago sumikat ang araw ay malamig at halos tahimik. Minsan ay pinanood ng mga pastol ang kanilang mga kawan na naglalaho sa mga pader ng singaw, hindi tiyak kung makakatagpo ng tuntungan ang mga batang tupa o mahuhulog sa hindi nakikita. Inaanyayahan ng panahong ito ang isang hininga, ang mga mata ay naghahanap ng mga anyong nakatago sa umiikot na basa.
Sa ilang bayan sa hilagang baybayin, ang tinapay ay minamasa at inihuhurno sa madaling-araw, ang loob nito ay pinipiraso upang mahayag ang singaw at init. Ang unang hiwa na iniaalok sa isang bata, ang balat na sumusuko sa mga daliri, ay kasinsimple at kasinlinis ng oras na ginawa ito. Sa palengke, nagtitipon ang mga nagtitinda ng isda bago pa man lampasan ng araw ang mga bubong, hinihiwa ang mga huling bakalaw at hipogloso sa mga pisang marmol na kuskos hanggang kuminang. Sa mga kusina sa buong mundo, inaabot ng mga tagapagluto ang mga mangkok na porselana, makinis at malamig sa hipo, upang haluin ang simula ng mga pagkain para sa mga pamilyang hindi pa bumabangon.
Ang isang paglalakbay ay natatandaan hindi ng katiyakan kundi ng pagpayag na humakbang pasulong. Ang hakbang ng Hangal ay umaalingawngaw sa unang niyebe na bumabagsak sa isang tahimik na lungsod, bumabalot sa mga kalye at mga kotse sa isang katahimikang nagpapalambot kahit sa pinakamatitigas na guhit. Maaga gumigising ang mga bata upang tumakbo nang nakayapak sa mga piraso, nakabuka ang mga bibig upang tikman ang kababagsak pa lamang mula sa langit. Sa mga nayon sa bundok, nagsisimula ang mga manlalakbay sa mga landas bago magmadaling-araw, durug-durog ng mga bota ang hamog na nagyelo na bumabalot sa damo at mga bato. Bawat hakbang ay isang pangako, isang paraan upang batiin ang araw na hindi pa nararanasan.
Ang sumunod sa galaw ng Hangal ay ang matagpuan ang mga bagay na nagtatanda ng pagiging bukas at pagtanggap. Ngayon, buksan ninyo ang isang bintana sa unang liwanag at langhapin ang malinis na hangin bago magising ang mundo. Punitin ninyo ang isang piraso ng tinapay mula sa bagong hurno, hayaan ninyong manatili ang init sa inyong mga kamay. Tiklupin ninyo ang isang telang lino at ilagay ito sa inyong mesa bilang lugar na mapagpahingahan ng isang bagong bagay. Lumakad kayo sa labas at hayaan ninyong mawala ang inyong mga mata sa hamog, sa niyebe, o sa maliwanag na lawak sa ibabaw ng mga bubong.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti.
Lucky Color: White — #FFFFFFBawat paglalakbay ay nagsisimula sa katahimikan bago mabigkas ang isang salita. Binubuksan ng kawalang-muwang ang daan.