Isang rosas, pinitas mula sa bakod na halaman sa madaling-araw, ang nakahiga sa kamay ng gala. Hindi ito baluti at hindi rin pasanin, isang alaala lamang na nahuli sa unang hininga ng paglalakbay. Ang maliit na aso sa kanyang sakong ay sumisinghot sa damo sa umaga, nagtitiwala sa bukas na gilid ng mundo gaya ng batang manlalakbay. Sa likod nila, ang mga bukid ay pilak pa ng huling lamig ng gabi. Sa harap nila, naghihintay ang matarik na bagsak, malutong at tahimik, gaya ng pangakong hindi pa nabibigkas. Bago ang mundo, at taglay ng hangin ang lasa ng isang matamis, isang bagay na hindi pa abot.
Hindi para ipakita ang rosas. Ito ang uri na maaaring tipunin ng isang bata bago umusad ang araw, ang hamog ay dikdik sa mga talulot. Ang aso rin ay hindi isang dakilang hayop, kundi pamilyar, sabik, at hindi humihingi. Sa unang hakbang na ito, ang Hangal ay lumalakad hindi sa ingat ng edad, kundi sa pagiging bukas ng isang taong hindi pa natututong magbantay laban sa tuwa. Marahan ang tanawin. Sa mga tiklop sa pagitan ng matataas na damo at pampang, tumatakbo nang walang pigil ang mga ligaw na baging at ang bunga ng tag-araw—malamig, makinis, at mabango—ay nakahiga sa mga dahon. Isang hiwa ng prutas na ito, maputla at matamis, ay maaaring isinuksok sa buslong yantok na nakasabit sa isang balikat, para sa almusal na walang takdang patutunguhan.
Sa ibang lugar, sa malalayong lambak, kumikislap ang mga bahay-salamin sa ilalim ng maagang araw. Doon, ang mga kumpol ng parehong bilog na bunga ay pinipitas sa kamay, hinuhusay sa mahahabang mesang kahoy, ang bango ay nahahalo sa mahinang amoy ng dayami at sa tahimik na gawain bago tumaas ang init at ingay. Ang kalakalan ay laging marahan, inaalagaan ang prutas sa mga bukid na may gilid ng sause at abedul, kumukuha ng patubig sa tubig ng ilog na sapat na malinaw upang makita ang mga bato sa ilalim. Sa maliliit na bayan na nakakalat sa kanayunan, bumubukas ang mga palengke sa umaga sa ingay ng mga kahon at sa tawag ng mga mangangalakal. Nag-aalok ang mga puwesto ng mga hiwa ng parehong prutas, kasama ng mga tambak ng bagong lutong tinapay at kesong binalot sa lino—baon para sa mga manlalakbay at mga manggagawa.
May mga lumang kuwento rin. Sa mga balumbon na iniingatan ng mga monghe sa mga monasteryo sa taluktok ng burol, may mga tala sa pag-aalaga ng mga baging na nagbibigay ng mga prutas na ito, pinahahalagahan dahil sa kanilang katas at sa kakayahang magpahupa sa katawan sa maiinit at hindi tiyak na mga araw. Ang mga manlalakbay na tumatawid sa mga daan ng seda ay isinusuksok ang mga ito sa kanilang mga supot, isang sanggalang laban sa uhaw sa ilalim ng mga banyagang araw. Kahit ang tela ng tahanan—mga panyo at mga tapis—ay kung minsan ay taglay ang mahina at panandaliang bango mula sa paghawak ng prutas, isang paalala ng mga hardin at lilim at ng tahimik na pag-asa ng isang bagong umaga.
Ang panahon, sa gilid kung saan nakatayo ang Hangal, ay hindi unos at hindi rin katahimikan, kundi ang marahan na pagitan kapag umaangat ang hamog, inilalantad ang mundo sa pinong mga antas. Para bang bagong hugasan ang hangin, at ang liwanag ay nagbibigay ng kinang sa mga bukid at sa prutas. Ito ang sandali kung kailan nararamdamang posible ang mga simula, kung kailan sapat na ang simpleng hakbang pasulong.
Ngayon, maaari kayong dumaan sa isang kusina, maghiwa ng sariwang prutas sa isang pinggan at ilagay ito sa tabi ng inyong tsaa sa umaga. Maaari ninyong ilakad ang inyong sariling aso, o magtagal sa hardin nang nakayapak sa basang damo, hayaan ninyong manatili sa paligid ninyo ang kasariwaan ng mundo. Kung malapit kayo sa isang palengke, pumili kayo ng ani na taglay ang alaala ng malalamig na bukid at ng maagang ani sa umaga. Hubarin ninyo ang isang telang lino at langhapin ang bango na dikdik dito, dala ang pangako ng isang bagay na marahan at hindi pa nadudungisan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay hamog ng pulot.
Lucky Color: HoneyDew — #F0FFF0Magdala kayo ng tamis sa mga bagong simula. Bukas ang araw, marahan, at puno ng pangako.