Sa gilid ng isang mataas na landas, humihinto ang isang manlalakbay na may rosas lamang sa kamay at isang masayang aso na umiikot sa kanyang mga bota. Maliwanag at malamig ang hangin, buhay sa pangako ng isang bagong kabanata. Magaan ang bawat hakbang pasulong, nagtitiwala, at medyo padalos-dalos, na para bang ang lupa mismo ay marahan siyang tinutulak. Sa paligid niya, puno ang mundo ng mga buhay na bagay na tahimik na nagsasalita tungkol sa mga simula—mga dahong bumubuka, mga tangkay na nakatayo nang tuwid, at ang bango ng mga pinutol na tangkay na umaangat mula sa lupa.
Malapit sa unang liko ng landas, nagsisiksikan ang mga sariwang usbong ng ligaw na menta sa mga pampang ng isang maliit na batis. Ang malutong nilang samyo ay lumulutang paitaas, nahahalo sa hamog habang isang mangingisda ay lumuluhod sa malapit, gumagamit ng buslong hinabi mula sa bagong mga sanga ng sause. Sa gilid ng tubig, lumulutang ang mga nakakalat na kumpol ng berro sa marahan na agos, ang kanilang mga bilog na dahon ay nanginginig sa bawat ihip. Humihinto ang naglalakad upang mamitas ng isang dakot, nararamdaman ang lamig na bumababad sa kanyang palad bago isuksok ang mga gulay sa kanyang supot. Bata ang pakiramdam ng mundo, bukas, at imposibleng masira.
Sa kuwento ng isang gala sa lumang Hapon, hinahanap ng bayani ang isang bihirang halamang sinasabing nagbabalik ng nawalang lakas. Sinusundan niya ang liku-likong landas sa pagitan ng mga palayan at mga batong may lumot, ginagabayan ng tawag ng malayong ibong kuku. Sa dulong bahagi ng isang latian, natatagpuan niya ito—isang matinik na sanga na tumutubo sa gitna ng gusot na damo, malapit sa kung saan nagtatago ang mga palaka sa ilalim ng basang, makintab na halaman sa ilalim. Maingat na pinuputol ang halamang gamot ng isang tiklop na kutsilyo, binabalot sa isang piraso ng tela, at inuuwi bilang yaman. Ang ritwal na ito, inuulit taon-taon, ay nagtatanda ng puno ng pag-asang simula ng bawat panahon ng pagtubo.
Sa isang nayon sa Provence, tradisyon ang unang pagputol ng berro sa hardin. Tumatakbo nang nakayapak ang mga bata sa mga hardin ng kusina, pumipitas ng pinakabago at pinakapinong mga dahon upang iwisik sa mga mangkok ng sabaw. Ang kanilang tawa ay nahahalo sa tunog ng mga hardinerong kumukuha ng tubig sa balon at sa marahan na walis ng mga walis na gawa sa bigkis ng mga sanga ng sause. Kahit sa loob, isang sanga ng menta ang inilalagay sa mesa sa tabi ng simpleng kain, isang tanda na nagsimula na ang ikot ng pagtubo at pagbabago.
Nagsisimulang bumagsak ang ulan—isang biglaan at mapaglarong ambon lamang, ang uri na nagpapadilim sa mga bubong at nagdadala ng amoy ng mga dinurog na halamang gamot mula sa lupa. Ang manlalakbay, hindi natitinag, ay tumatawa at itinaas ang mukha sa langit, nararamdaman ang marahan na mga patak sa kanyang balat. Sa sandaling ito, lahat ay nararamdamang posible: nahugasan nang malinis ang landas sa unahan, naanod ang mga lumang takot, at kumikislap ang hangin sa tahimik na pag-asa.
Ngayon, may maaaring mamitas ng sariwang menta o berro upang pagandahin ang isang ensalada, o huminto sa isang batis upang panoorin ang tubig na rumaragasa sa mga nakabaon na kumpol ng gulay. Ang pagtimpla ng isang tasa ng tsaa mula sa mga dahong kababago lamang mapitas ay maaaring magtanda ng simula ng isang bagong bagay, habang ang pag-aalaga ng maliit na hardin sa kusina o ang pamimitas sa tabi ng landas ay maaaring magdala ng pakiramdam ng pakikipagsapalaran sa isang karaniwang araw.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay berde ng tagsibol.
Lucky Color: SpringGreen — #00FF7FHayaan ninyong gisingin ng bango ng mga bagong halamang gamot o ng hipo ng malamig na ulan ang inyong paglalakbay.