Isang batang manlalakbay ang nakatayo sa gilid, kung saan lumalapot ang ligaw na timo sa pasimano at umaakyat ang hangin mula sa hindi alam sa ibaba. May rosas na nakasuksok sa likod ng isang tainga, halos walang bigat ang mga talulot, nanginginig sa bawat hininga. Ang maliit na aso sa kanilang mga sakong ay lumulukso at kumakagat nang tahimik na pampalakas, kumakawag ang buntot na para bang bawat hakbang ay kabilang sa isang sayaw. Sa isang kamay, tinitipon ng manlalakbay ang isang magaan na supot—hindi hihigit sa bigat ng isang panyong puno ng pinakakailangan, at sa kabila, hawak nila ang maaari pang mangyari.
Maagang umaga sa isang nayon sa kabundukan, kung saan ang damo ay basang-basa ng hamog at mababa ang ulap sa halamanan. Tuyo pa ang mga sapatos ng manlalakbay, nakatuntong pa lamang sa mga patag na bato palayo sa pintuan, kung saan may mahinang bakas ng matamis na krem mula sa mesa ng almusal. Nakabukas ang bintana ng kusina sa bango ng menta, sariwang dinurog sa dikdikan para sa tanghalian, ang samyo nito ay nagpapalamig sa hangin at nangangako ng linaw. May pitsel sa pasimano, may kinang at maputla, naghihintay na mapuno ng tubig sa bukal. Sa apuyan, may tuwalyang nakasabit upang matuyo, hinabi ng mga sinulid na sinusuklay mula sa mga batang tupa na pinalaki sa iisang gilid ng burol. Bawat isa sa mga ito ay nagtatanda ng simula—isang umagang napakalinis at napakagaan na halos maniwala ang isang tao sa walang tigil na mga simula.
Sa alamat, may kuwento ng hangin mula sa hilaga na nagdadala ng mga buto ng menta sa mga gumagala na burol, kung saan pinipitas ng mga pastol ang mga dahon upang kuskusin sa kanilang mga pulso, sa paniniwalang magpapanatili itong gising at ligtas sa maling hakbang. Ang krem din ay tanda ng pagkabago: pinakulo pagkatapos ng madaling-araw, ibinuhos sa maliliit na palayok na may takip, para sa mga manlalakbay patungo sa malalayong pista o sa mga lulutang sa dagat. Sa lumang purok ng mga mangangalakal ng isang lungsod sa baybayin, minsan ay inilatag ng mga mangangalakal ang mga telang lino na bahagyang kumikislap sa ulap, tanda ng kalakalang hindi pa dumarating. Sinasabi ng kuwentong-bayan ang isang ulap na lumilitaw lamang sa pinakamainam na mga araw—manipis, marahan, halos naglalaho, sumasayad sa langit nang kasingaan ng unang tanong sa tinig ng isang bata.
Ang ulan, sa ilang umaga, ay dadaan sa mga burol nang napakaramahan na halos hindi nababasa ang mga dahon. Sa mga araw na ganito, lumalabas ang manlalakbay, nararamdaman ang hangin sa mukha, ang maliliit na patak na nagtitipon sa kanilang amerikana at sa balahibo ng aso. Para bang nagsasabi ang mundo: ngayon ang oras upang magsimula, upang sundin ang landas, upang pagkatiwalaan ang lupa kahit saan ito naglalaho sa hamog. Isang tasa ng mainit na gatas ang sinisipsip sa tahimik na kusina bago umalis, ang huling lasa ng tahanan. Sa unahan, binubudburan ng isang panadero ang mesa ng harina bago hubugin ang masa; idinidiin ng isang hardinero ang mga sanga ng menta sa lupa, umaasa ng ani sa tag-araw. Dala ng supot ng manlalakbay ang isang piraso ng tuwalya sa umaga, isang alaala kapag humaba na ang daan.
Ngayon, maaari kayong bumangon kasama ng araw at magbukas ng bintana upang papasukin ang hangin sa umaga, matalas at marahan nang sabay. Maaari ninyong kuskusin ang menta sa pagitan ng inyong mga daliri bago magtimpla ng tsaa, ang bango ay mananatili sa inyong balat. Kung may krem kayo, magbuhos kayo sa inyong kape o sa ibabaw ng prutas, tikman ninyo ang tahimik na pangako ng unang oras ng araw. Magsabit kayo ng tela upang matuyo malapit sa inyong pintuan, handang saluhin ang liwanag. Bawat isa sa mga ito ay isang hakbang, magaan ang loob at bukas, umaalingawngaw sa unang hakbang ng Hangal sa gilid.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay krim ng menta.
Lucky Color: MintCream — #F5FFFALumabas kayo nang may pag-asa. Bukas ang landas.