Sa tahimik na silid sa likod ng belo, nakaupo ang Dakilang Pari na mahigpit na nakasara ang balumbon, ang mga mata ay iniwas sa tahimik na mukha ng tubig. Ang liwanag ng buwan ay dumudulas palayo sa kaniyang kandungan, iniiwan ang lino na hindi nagalaw at ang hangin ay mabigat sa ipinagkait. Sa labas, naghihintay ang daigdig, ngunit ang lahat ng tanda—ang telang granada, ang kambal na haligi—ay tumahimik. Walang daan papasok. Ang katahimikan lamang ng isang lihim na hindi gumagalaw, isang malumanay ngunit hindi natitinag na pader.
Minsan, tinanggap sana ng Dakilang Pari ang oras na ang takipsilim ay lumalalim sa uri ng gabi na nagbibigay sa mga biyoleta ng hardin ng kanilang lihim na bango. Hinahagod sana niya ang mga kamay sa mga ito, ang mga talulot ay nakatipon sa lilim sa ilalim ng puno ng sause, ang mga mukha ay sarado, humihinga kasama ng mabagal na alaala ng lupa. Ngayon, nakaupo siyang tahimik, ang mga paa ay hubad sa hinabing banig na bahagyang amoy lavanda, ang mga hugis dito ay umuulit ng malalayong burol at ilog na nakikita lamang sa panaginip. Hindi siya babasa mula sa kaniyang aklat ng mga hiwaga. Iniingatan ng mga sagot ang sarili, na para bang binalot ng makapal na alampay na isinusuot ng mga mangangalakal mula sa Kashan, hinabi mula sa seda ng malalayong uod, kinulayan sa puso ng mga bulaklak na ang mga pangalan ay binibigkas lamang sa katahimikan ng pamilihan.
Ang balumbon ay nananatiling hindi nabubuksan, ang tatak ng pagkit ay hindi basag, at ang ilog sa ilalim ng templo ay hindi sumasalamin sa langit. Sa halip, malalim at nakatago ang daloy nito, tahimik sa ilalim ng isang halamanan ng mga iris na iniwang hindi inalagaan ng mga pari. Ang daan patungo sa gilid nito ay hinarang ng matataas na damo, ang hamog ay nakakapit dito nang matagal pagkatapos sumikat ang araw. Malapit ang hangin, mabigat sa mahinang asim na tulad ng hinog na ubas na nakalimutan sa isang mangkok, ang mga balat ay nagsisimulang kulubot. Naghihintay ang lihim, ngunit nagkakait din ang lihim; hindi pa ito handang gawing alak o tinta.
Sa isang lugar sa malayo, may bundok na ang mga dalisdis ay nababalot ng ligaw na romero. Sa maagang umaga, bago matunaw ang hamog, inililipat ng mga pastol ang kanilang mga kawan sa brezo, alam na ni ang tupa ni ang bato ay maghahayag ng nasa ilalim ng ugat. Noong unang panahon, pinakukulo ng mga tagapagkulay ng Tiro ang mga talulot ng bihira at marupok na mga bulaklak upang mantsahan ang balabal ng hari. Bihira ang kulay dahil nagtatago ang bulaklak, tumutubo lamang kung saan walang paa ang nakatapak, sa mga bangin kung saan ang hangin ay nagsasalita sa mga bugtong. Ang Dakilang Pari, kapag nagsasalita siya, ay nagsasalita sa tinig ng mga bundok at batong ito; ngayon, tahimik siya, mabigat ang balumbon sa kaniyang kandungan, tahimik ang hangin.
Kung nasusumpungan ninyo ang sarili na naghihintay sa sagot na hindi dumarating, maaari kayong mangolekta ng mga biyoleta sa gilid ng inyong hardin at idiin ang mga ito sa mga pahina ng aklat na hindi pa ninyo nababasa. Maaari ninyong ibabad ang tuyong lavanda sa isang tasang seramika at inumin ito bago magmadaling-araw, nakikinig sa tunog ng tubig sa mga tubo ng tubig. Maaari kayong balutin ng alampay na may mga hugis ng malalayong burol, hayaang ipaalala nito sa inyo ang mga lugar kung saan ang mga lihim ay tahimik na natutulog sa lupa. Kung may mangkok kayo ng ubas, kainin ang mga ito nang dahan-dahan, isa-isa, hayaang ipaalala ng asim na ang ilang tamis ay nahihinog sa lilim.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay asul-lila.
Lucky Color: BlueViolet — #8A2BE2Ang lihim na iningatan ay maaari pa ring maging ginhawa. Ang katahimikan ay sariling uri ng sagot.