Nakaupo ang Dakilang Pari sa likod ng kaniyang kurtina, hawak ang kaniyang balumbon, ngunit ngayon ang kurtina ay isang pader na bato at ang balumbon ay hindi nababasa, nakaharap papasok at tahimik. Sa daigdig na tuwid, ang kaniyang templo ay isang daan sa pagitan ng mga hiwaga, ang ilog sa likuran niya ay isang kumikislap na paanyaya. Kapag baligtad, ang ilog ay nagyeyelo sa ilalim ng maulap na langit. Tahimik ang mga bato ng templo, mabigat ang hangin sa mga tanong na hindi nakakahanap ng mga sagot. Nagiging tagapag-ingat siya ng katahimikan, kung saan ang kaalaman ay hindi ibinabahagi kundi nakatatak sa likod ng pizarra.
Ang pizarra mismo ay minsang pinutol mula sa mga bangin at bundok, hinukay ng mga kamay na naghahanap ng silungan at pagtitiis. Inilalatag ng mga bubongero ang mga tisang ito, pinapatong ang bawat isa upang protektahan ang tahanan mula sa walang tigil na ulan. Sa mga nayon ng Gales, sinasalo ng mga bubong ang hamog, madulas ang mga ibabaw kapag ang malambot at tuloy-tuloy na ambon ay bumabalot sa umaga. Ang mga lumang paaralan, mga estasyon ng daang-bakal, at mga bahay-bukid ay may dalang parehong mga kalasag, ang bigat ng kanilang edad at paggamit ay makapal sa hangin, na para bang bawat tisa ay naaalala ang mga lihim na iningatan mula sa hangin. Ang mga lugar na iyon ay hindi madaling naghahayag ng puso, at ang mga silid sa ilalim ng mga pizarra ay madilim at tahimik, ang alingawngaw ng mga yapak ay sinisipsip na para bang hamog.
Isang pisara ang nakatayo sa sulok ng isang silid-aralan, ang mukha ay pinunasan ngunit hindi kailanman ganap na malinis. Ang mga marka ng tisa, kalahating naaalala, ay nananatili sa mga biyak. Ang pisara ay paanyaya na sumulat, ngunit ang patpat ng tisa ay nabali at ang aralin ay hindi natapos. Minsang tumingin ang mga mag-aaral sa pisara para sa mga sagot; ngayon ay nakikita lamang nila ang anino ng maaaring naisulat. Ang isip ay lumiliko papasok, umiikot sa mga tanong, hindi makabasag. Ito ang kaalamang ipinagkait ― hindi nawala, kundi nakatago sa labas lamang ng abot.
Sa isang tahimik na hapon, bumabagsak ang ulan sa mabagal at hindi natitinag na hugis, ang uri na pumapasok sa mga buto ng mga lumang nayong bato. Ang langit sa itaas ay isang maputla at maulap na simboryo, hindi maliwanag at hindi rin ganap na may anino. Umausok ang hininga sa salamin ng bintana habang umiinit ang takure sa kalan. Sa labas, nakalawit ang mga bundok, ang mga tagaytay ay pinalambot ng hamog at layo. Tahimik na nanginginain ang mga tupa sa mabatong mga dalisdis, makapal ang kanilang balahibo laban sa mamasa-masa. Waring nakabitin ang daigdig, hawak sa katahimikan, na para bang ang mga tinig at kuwento ay umatras sa ilalim ng mga bubong at sa likod ng mga pader, naghihintay ng mas malinaw na langit.
Sa panahong ito, ang Dakilang Pari ay ang saradong tarangkahan, ang tubig na nag-iingat ng mga lihim nito. Siya ang talaan na nananatiling hindi nababasa, ang pintong hindi sumusuko. Naghihintay ang kaalaman, tulad ng araw sa likod ng mga ulap, hindi tiyak kung kailan ito babasag. Ngunit maging sa katahimikan, may malumanay na mga gawa na maaaring magdala ng ginhawa sa araw. Maaaring patalasin ng isa ang isang patpat ng tisa at tahimik na sumulat ng isang tanong, kahit walang dumating na sagot. Maaaring pakinisin ng iba ang ibabaw ng isang pizarra upang ihanda ito sa mga bagong isip, burahin ang nananatili. Maaaring tumayo ang ikatlo sa bintana at panoorin ang basang mga bubong, huminga ng katahimikan, hayaang ang pasensiya ang maging sariling karunungan. O, sa maingat na mga kamay, maaaring tagpiin ng isang tao ang nawawalang tisa sa bubong, mulat na ang bawat piraso ay parehong kalasag at alaala.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay mapusyaw na abo ng bato.
Lucky Color: LightSlateGray — #778899Hayaan ninyong lumalim ang pasensiya. Kung minsan ang lihim ay nasa paghihintay.