Dalawang pigura ang nagtatagpo sa gitna ng hardin, hinila ng bigat ng pagpiling pareho nilang nararamdaman sa buto. Malambot ang sinaunang lupa sa ilalim nila sa mga talulot at pulbos na lupa, at ang tarangkahan ng lugar na ito ay hindi nakakandado ni nakatago. Mainit ang hangin, tinagos ng amoy ng bagong tubo, prutas, at mahinang alaala ng ulan sa bato. Nakatayo sila sa ilalim ng silong ng dalawang lumang puno, ang mga sanga ay nagsisilong sa espasyong maaaring bigkasin ang mga panata, o sa lugar lamang na humahakbang ang dalawang tao sa unahan, bawat isa ay pumipili sa isa nang malinaw ang mata. Sa paligid nila, ang katahimikan ay hindi kawalan, kundi pag-asam: paghinto bago ang salita, hininga bago ang ugnayan.
Umalingawngaw ang mundo ng barahang ito sa tahimik na mga pinagmulan ng pagsasama, at ang mga bagay na pumupuno rito ay kasingpayak ng kanilang pangangailangan. Dito, may kaing sa damo, hinabi ng kamay mula sa tambo at puno ng almendras, ang mga balat ay nilambot ng kumukulong tubig, inalis sa magagaspang na balat, at pinalamig sa lino. Sa malalayong halamanan, tinitipon ng mga pamilya ang mga bungang ito sa ani, inilalatag sa malalapad na tela sa ilalim ng mga puno, hinahayaan silang matuyo sa banayad na liwanag ng hapon. Hindi minamadali ang mga pagtitipong ito; nag-aabot ang pinsan ng pitsel ng tubig, nagkukuwento ang tiya, lumulutang ang awit sa mga parang. Ang pagpili ng almendras, ang paghihiwalay ng tunog sa hungkag, ay payak na paggawa, ngunit may uri ng pagmamahal dito: kahandaan na alagaan, ibahagi, at lasapin.
Hinubog din ng kasaysayan ang harding ito. Noong una, naglakbay ang mga karabana mula sa isang lambak na tinatamaan ng araw patungo sa isa pa, may dalang mga sako ng almendras at mga rolyo ng muselinang hindi pinaputi. Pinahahalagahan ang tela dahil sa lambot, inilalatag para sa mga kasal o ginagamit upang balutin ang mga regalo para sa mga mahal sa buhay. Sa mga monasteryo at kusina, binababad ng mga kusinero ang almendras sa kumukulong tubig, dinidikdik para sa mga matatamis o pinipiga para sa langis. Ang kilos ng pagbababad—banayad na init, tubig, matiyagang kamay—ay nagpapabago sa bunga, ginagawa itong malambot at handang ialok, maliit na tanda ng pag-aaruga. Hindi ang malaking kilos ang nagpapanatili ng pagsasama, kundi ang mga tahimik na pag-aalay na ito: telang tiniklop nang tama, dakot ng bungang magkasamang nilalasap sa ilalim ng bukas na langit.
May mga lugar kung saan ang panahon ay may kaparehong lambot. Sa mga banayad na umaga ng tagsibol sa mga burol ng Dagat Mediteraneo, malamig ang simoy mula sa dagat, tinutuyo ang hamog sa mga dahon ng taniman. Binubuksan ng mga magsasaka ang mga bintana at inilalabas ang tinapay na gawa sa dinikdik na almendras, ang balat ay nabibiyak upang ipakita ang malambot na loob. Sa kabundukan, tumitigil ang mga manlalakbay sa mga puwesto sa gilid ng daan na may mapupulang tolda, tinitikman ang masapan na hinubog bilang mga prutas, nagbabahagi ng sandali ng tamis bago magpatuloy ang paglalakbay. Dito, pinapalambot ng mundo ang sarili sa maliliit na kilos—pinagsasaluhang handog, mesang nakahanda para sa dalawa, ang init ng mga kamay na nagtatagpo sa tahimik na pagsang-ayon.
Ngayon, maaaring piliin ninyong ibabad ang almendras sa mainit na tubig at balatan ang mga ito sa kamay, napapansin kung gaano kadali ang pagkalas ng gaspang. Maaaring maghanda ang isa ng mesa na may hinabing serbilyetang lino, inaanyayahan ang isang tao na magbahagi ng tinapay o prutas. Sa gabi, sa pag-iwan ng bintanang bukas para sa pinakamalambot na simoy, maaari kayong umupo sa malapit, sumusulat ng tala o nagtitiklop ng tela nang may ingat, hayaang markahan ng maliit na kilos ang simula ng ugnayan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay almendras.
Lucky Color: BlanchedAlmond — #FFEBCDMay banayad na paanyayang nananatili sa hangin, naghihintay na masagot.
Ang maliliit na simula ay may pangako ng tunay na ugnayan.