Sa mga pinakamatandang kuwento, nagtatagpo ang Magkasintahan sa hardin na tila nasa labas ng panahon. Dalawang pigura, nakatayo sa lilim ng punong nagsasanga, ay nasusumpungan ang sarili na napapalibutan ng mga tumutubong bagay na marahan nagsasalita ng posibilidad. Ang hangin ay yaong dumarating pagkatapos ng bukang-liwayway, malambot at matamis, puno ng amoy ng hinog na prutas at ng lamig na nananatili bago ang init ng araw. Ang kanilang mga paa ay dumidiin sa damo, may mga patak pa na nabuo nang magdamag, kumikislap sa bawat dahon—pangako ng kasariwaan na nawawala sa buong sikat ng araw. Ang hardin ay hindi lamang lugar, kundi paanyaya, bawat landas ay lumiliko patungo sa pagpili.
Ito ay hardin kung saan yumayabong ang prutas, maputla at bilog, ang laman ay madaling sumuko sa ilalim ng kutsilyo. Sa mga palengke ng malalayong lupain, ang gayong prutas ay hinihiwa sa simula ng araw, inilalantad ang kumikislap na loob, lasang banayad at hindi mapagkakamali. Alam ng mga bata at manlalakbay na hanapin ito habang umaakyat ang araw, sapagkat nagpapasariwa ito nang hindi nagpapabigat. Ang presensiya nito sa mesa ng almusal ay nagtatanda ng simula ng isang bagay na banayad, ugnayan ng mga kamay na umaani, mga kamay na naghahain, at mga kamay na tumatanggap. Sa malapit, nagtitipon ang mga bubuyog sa mga gilid ng bulaklak, hindi nagmamadali, kundi sadya, naaakit sa mga patak na nabubuo sa mga dahon at talulot kapag tahimik pa ang mundo.
Ang ugnayan ng Magkasintahan ay hindi nagsisimula sa isang hipo, kundi sa kilos ng pagkilala na inilagay sa gitna ng mga pang-araw-araw na himala. Napapansin nila ang telang tumatakip sa mesa, hinabi mula sa mga hibla na lumambot sa paglipas ng mga taon. Ang telang ito ay natuyo sa bintana ng kusina, sinasalubong ang unang liwanag ng umaga, dala ang banayad na alaala ng hamog at hangin. Sa kasunod na silid, nakahimlay ang almorsilyo kung saan ito laging naroon, may hawak na labi ng mga dinikdik na damo—mga paalala ng mahabang panahon ng pag-aalaga sa isa't isa, ng mga gamot na ibinahagi at mga kain na inihanda nang may hangarin. Kahit ang hangin sa loob ng bahay ay may amoy ng tahimik na mga simula, na para bang natuto ang mga dingding mismo na salubungin ang mga banayad na umaga.
Sa labas ng bahay at hardin, napanoood ng mga pastol sa malalayong burol ang pagbuo at pagkawala ng hamog. Tinatawag nila ang mga patak na ito na mga regalo mula sa gabi, lihim na handog na hindi mapipilit o matitipon nang madalian. Sa ilang lambak, ang hamog ng bukang-liwayway ay dumarating nang napakalambot na hindi ito nakikita, nararamdaman lamang; nililinaw nito ang mga landas ng taniman at inaanyayahan ang mga maagang gising na tumigil sa pintuan. Ito ang mga sandali kung kailan tila pinipigil ng mundo ang hininga, kung kailan mahalaga ang mga pasya, at kung kailan ang mga ugnayan ay hinuhubog ng pagpili at hindi ng pangangailangan.
Ang kuwento ng Magkasintahan ay nakaugat sa mga detalyeng ito: ang kilos ng pagbabahagi ng prutas, ang umagang hindi minamadali, ang linong tiniklop at binuklat, ang almorsilyong ginamit nang may ingat. Sa mga kilos na ito ginagawa ang bukas na pagpili, bawat isa ay umaalingawngaw sa pangako ng hardin na tutubo. Ngayon, maaari ninyong hiwain ang sariwang melon at hayaang manatili ang lamig nito sa dila. Maaari ninyong ilatag ang lumambot na telang lino sa mesa at magbahagi ng kain na walang salita sa taong mahalaga. Sa paglabas sa bukang-liwayway, makinig kayo sa mabagal na gawain ng mga bubuyog sa mga bulaklak, o pisain ang mabangong dahon sa palad at huminga nang malalim, inaalalang ang mga bagong ugnayan ay nagsisimula sa pinakamaliit na kilos ng pagpili.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay hamog ng pulot.
Lucky Color: HoneyDew — #F0FFF0Hayaang gabayan ng tamis ang inyong mga pagpili.
Hinog ang araw sa tahimik na pangako.