Sa hardin sa umaga, kumakapit ang hamog sa mga talulot ng mga palumpong na nakalatag, at pinapalambot ng malamig na hangin ang mga gilid ng araw. Dito nakatayo ang dalawang pigura, ang mga paa ay bahagyang sumasayad sa damo, at may landas na nagsasanga sa harap nila. Nakabaluktot ang mga puno sa itaas, naghahagis ng banayad na mga anino; tila tumahimik ang mundo, naghihintay sa sandaling gumawa ng pagpili. Hindi ito ang pagmamadali ng sangandaan, kundi ang tahimik na paanyaya na nasusumpungan sa pinagsasaluhang posibilidad. Matanda ang hardin, marahil kasingtanda ng alamat, ngunit ang ugnayang nabubuo sa dalawang ito ay kasingbago ng unang amoy na umaangat kapag bahagyang pinipisa ang bulaklak sa kamay.
Malapit sa kanila, nagpapadala ng bango ang mga kumpol ng namumulaklak na usbong. Hindi ito ligaw, kundi inaalagaan—mga putol na tangkay na pumupuno sa hinabing kaing, nakalaan para sa mga supot na isinisingit sa pagitan ng mga kumot. Sa mga sinaunang palengke, ang mga bigkis ng mga bulaklak na ito ay ipinagpapalit noon sa pulot at tela, pinahahalagahan ang mga tuyong ulo para sa pagpapatahimik ng mga gabing hindi mapakali. Malayo sa mga parang ng Probensa, kung saan ang mababang mga pader ay nililinya ng mga hanay ng mga halamang ito, ang kanilang maputla at aninong mga kumpol ay may lugar pa rin sa mga kusina at salas. Nakatayo ang garapon sa pasimano, puno ng tubig mula sa bagong ulan, may hawak na mga sangang maingat na tinitipon. Malambot at nakakalat ang liwanag sa bintana, bumabagsak sa mga mangkok na porselana, binubudburan ang lahat ng banayad na ulap.
Hindi laging dumadagundong ang pagpili. Kung minsan ito ay ang pag-abot ng sariwang panyong lino mula sa kahon sa tabi ng higaan, binubuklat sa pagitan ng dalawang kamay at idinidiin sa mga labi. Kung minsan ito ay ang alaala ng pagbabalot ng maliit na mamon, pinabanguhan ng mga talulot, upang ibahagi sa batong bangko sa likod ng bahay. Sa kabundukan ng Inglatera, ang mga babae ay nagkakalat noon ng mga talulot na ito sa mga pintuan upang anyayahan ang suwerte at kapayapaan. Sa ilang kusina, ang ilan ay hinahalo sa tinapay na mantikilya o iniiwan upang ibabad kasama ng krema, ang lasa ay banayad at nananatili nang matagal pagkatapos ng kain.
Kaya ring dalhin ng panahon ang pakiramdam ng simula. Sa maagang tagsibol, lumulutang ang magaang hamog sa ibabaw ng lambak, hindi sapat ang bigat upang tumagos sa damit, ngunit sapat upang labuin ang malayong hangganan ng taniman at parang. Bahagyang matamis ang amoy ng hangin, at kapag luminaw ang hamog, ang araw ay tila bago at pamilyar nang sabay, tulad ng mga unang tugtog ng paboritong awit. Mabagal ang kilos ng mga tao, mulat sa banayad na pangakong lumulutang sa gilid ng kanilang araw.
Sa katahimikan ng umaga, maaari ninyong isuksok ang supot ng bulaklak sa ilalim ng unan, hayaang gabayan ng amoy nito ang tahimik na paggising. Maaari ninyong ibuhos ang mainit na tubig sa mga tuyong bulaklak at hingahin ang singaw, hayaang palambutin ng bango ang mga hindi binibigkas na alalahanin. Sa mesang nakahanda para sa dalawa, maaaring ibahagi ang isang hiwa ng mamon, bawat subo ay nagpapaalala ng mga hardin at ng kalmadong sumusunod sa pagpiling ginawa nang magkasama. O maaari ninyong ikalat ang ilang talulot sa pasimano ng bintana, naniniwala sa mga lumang kuwento na ang gayong mga kilos ay naghihikayat ng pagkakaisa sa bahay.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay mapusyaw na lavanda.
Lucky Color: LavenderBlush — #FFF0F5Banayad na simula, at ang ugnayan ng pagpili—ito ang basbas ng araw.