Dalawa ang nakatayo sa gilid ng hardin sa pinakamaagang liwanag, may katahimikan sa pagitan nila habang naghihintay ang mundo. May punong mabigat sa prutas, landas na lumiliko sa mga ligaw na kalendula, at ang katahimikan ay hindi kawalan kundi posibilidad. Nagdampi ang kanilang mga kamay habang magkasabay silang humahakbang, hindi pa magkasama, hindi pa magkahiwalay. Malambot ang lupa kung saan kumakapit pa ang hamog, at ang hangin ng hardin ay may dalang alaala ng itinanim at tutubo. Bawat pagpili ay alingawngaw. May nagsisimula sa sandaling magtinginan sila at magpasya: hindi tadhana, kundi ang mabagal na gawain ng pagpili, ang pagsang-ayon sa bawat kilos, sa bawat salita.
Sa mga sinaunang ilog, sinasala ng mga tao ang banlik at buhangin para sa kislap, udyok ng pangako ng maaaring hubugin bilang mga korona, barya, o singsing ng kasal na may tatak ng sagisag ng sambahayan. Nagpapadala ang mga hari ng mga lakad sa mga bundok para rito, kung saan tinatamaan ng sikat ng araw ang mga bato at ang mga ugat ay tumatahi sa bato, mahirap abutin, hindi malilimutan. Minsan, sa lungsod na malayo sa ilog, pinukpok ng manggagawa ang marupok na dahon mula sa mahalagang metal at inilagay ito sa sabitan ng balabal ng magkasintahan. Ang sabitan ay hindi palamuti lamang; ito ay selyo, pangakong isinusuot nang malapit, bagay na may bigat at pangako.
Sa mga umaga ng pista sa malalayong lupain, ginagawang matatamis na singsing ng mga panadero ang masa at pinapahiran ng marupok na patong ng pulot, saka winisikan ng mga hibla ng azafran upang saluhin ng bawat tinapay ang liwanag. Ang mga tinapay na ito ay inihurno para sa mga kasal o sa mga araw ng pista ng mga santong nagbabantay sa mga pagsasama. Sa mesa, dalawang tao ang magkasamang bumabali ng tinapay, bawat isa ay pumupunit ng piraso upang ialok sa isa—ang ritwal ay nagbibigkis sa kanila, ang pangako ng pagbabahagi ng gutom at kasaganaan. Naalala ng kamay ng panadero ang mga lumang pangako, ang pag-uulit ng pagmamasa at paghuhubog, ang kasiyahan ng isang magandang bagay na umaangat mula sa karaniwang butil.
Sa tanghali sa kabundukan, tila walang awa ang araw, bumabayo hanggang kumislap ang mga parang. Sa mga oras na iyon, nakasandal ang mga pastol sa kanilang mga tungkod at pinapanood ang mga tupa na nagtitipon sa silong ng puno ng akasya. Makapal ang hangin, at bumabagal ang mundo sa ilalim ng langit na parang tunaw. Sa tindi na ito, kailangan pa ring pumili: aling landas patungo sa balon, aling tupa ang dadalhin, aling lilim ang ibabahagi. Dumidiin nang malapit ang init, at sa yakap nito, kahit ang pinakamaliit na pasya ay mabigat, usapin ng tiwala.
Sa puso ng lungsod, nag-aalok ang mag-aalahas ng mga singsing na yari sa kaparehong elemento na minsang sinala sa mga ilog, ngayon ay iniikot bilang walang katapusang mga bilog. Tumitigil ang mga mamimili sa bintana, naaakit sa pangako ng isang bagay na nagtatagal. Ang singsing, malamig sa unang hipo, ay umiinit sa balat—paalala na ang mga ugnayan, kapag napili na, ay binabago araw-araw. Ang bigat ng pangako ay hindi pasanin kundi katiyakan, matibay at malinaw.
Ngayong umaga maaari kayong maghurno ng tinapay at patamisin ito ng pulot, ialok ang unang hiwa sa taong mahalaga. Maaari ninyong idiin sa palad ang lumang singsing at alalahanin ang mga kamay na nagbigay nito. Tumigil kayo upang pansinin ang mga kalendula sa bakuran ng kapitbahay, o maglagay ng barya sa palad ng kaibigan bilang tahimik na tanda ng tiwala. Bawat kilos ay inilalapit kayo sa mahalaga, ang simula na nasusumpungan sa pagpili.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay ginto.
Lucky Color: Gold — #FFD700Buksan ninyo ang kamay sa posibilidad. Pumili kayo, at nagsisimula ang ugnayan.