Nakahanda ang mesa ng Salamangkero: isang martilyong kupas, isang tasang may tapyas, isang mababaw na palanggana ng tubig-ulan, at isang tipak ng tinapay na tumigas sa mga gilid. Kung saan kapag tuwid ay inuutusan niya ang mga sagisag—tungkod, tasa, tabak, barya—ngayon ang mga kamay ay umaanod at nag-aatubili, pinaikot ang mga lumang bagay para sa kakaiba at hindi tiyak na mga layunin. Ang ulan sa labas ng bintana ay bumabagsak nang tuluy-tuloy, hindi nagmamadali at malamig, dinidiin ang hapon sa isang katahimikang naninirahan na parang lumot sa bato. Ang panlilinlang, tila, ay wala sa paglikha, kundi sa pagtuklas kung ano ang maaaring maging ng mga kasangkapang ito kapag nadudulas nang pahilis ang kanilang mga kahulugan.
Sa mataas na lambak ng isang inabandonang batoan, ang mga lumang bato ay nakasandal sa isa’t isa sa ilalim ng tuluy-tuloy na ambon. Ang lumot at mga tilad ng bato ay nakakalat sa landas. Minsang pinutol at dinala nang may katumpakan, ang mga lapad na ito ay nakahiga na ngayong nabuwal, ang dating gamit bilang bubong o apuyan ay naging hindi tiyak. Ang hangin, mabango ng malayong pino at basang lupa, ay taglay ang katahimikan ng mga lugar na pinabayaan sa sarili. Mga siglo na ang nakalipas, tinapyas at binuhat ng mga lalaki ang mga batong ito, tinutunton ang mga hangganan ng silungan at kalakalan, magaspang ang kanilang mga kamay, matalas ang kanilang mga mata. Ngayon, sinusundan ng mga soro ang mga hakbang ng mga lalaki, humahabi sa mga guho, nakakahanap ng mga bagong landas sa mga labi ng mga lumang layunin.
Malayo ang ungol ng kulog, ipinapaalala sa gala na ang panahon ay sariling Salamangkero, nagpapalit ng ayos ng mga bagay. Sa mga araw na ganito, kapag tumutulo ang bubong at malamig ang kalan, ang tabi ng apuyan ay nagiging mas mahalaga kaysa sa salas. Isang piraso ng batong pantapal, minsan sa itaas ng ulo, ay tinitipon upang magamit bilang pansamantalang pang-alalay ng kaldero sa tabi ng tsarera, ang init ay humihila mula rito ng alaala ng mga araw na pinainit ng araw. Ang tasa, may tapyas at mabigat, minsang bahagi ng ritwal sa umaga, ay pinilit na magsilbi bilang panandok ng mga buto o pampabigat ng papel sa ihip. Sa hardin, pinalambot ng ulan ang landas, pinasusunod ang lupa; ang palanggana, para sa paghuhugas, ay sumasalo ng agos at nagsisilbi upang diligan ang mga ugat ng uhaw na pako sa pintuan.
Sa mga sulok ng bahay, isang kupas na pisara ay ginamit muli bilang tablang mensahe, may tisa ng mga paalala at hiling: tinapay, mga itlog, tahi na gagawin, isang bisitang inaasahan pagkatapos ng takipsilim. Ang huwaran ng Salamangkero, napakatiyak sa layunin, ay manlilinlang na ngayon, at ang mga pamilyar na kasangkapan ay naitalikod—bawat isa ay ginamit sa ibang layunin, bawat gamit ay isang pag-aangkop. Bumubulong ang ulan sa mga bintana, pinapalabo ang gilid sa pagitan ng loob at labas, sa pagitan ng nakaraan at kasalukuyan, sa pagitan ng kung para saan ang isang bagay at kung ano ang magagawa nito ngayon.
Maaaring magtira ang isang tao ng isang piraso ng bato at gamitin ito bilang malamig na pinggan para sa keso o prutas, o idiin ito sa hardin bilang bato na tuntungan. Sa isang basang hapon, ang tasa ay nagiging sisidlan para sa mga butong ikakalat kapag bumuka ang mga ulap. Ang bigat ng martilyo, pamilyar sa palad, ay maaaring kumatok upang tanggalin ang mga lumang pako mula sa mga iniligtas na tabla, nagtatayo ng bago mula sa itinapon. At kung minsan, ang simpleng pagsunod ng daliri sa basang bato o ang pakikinig sa tuluy-tuloy na patak mula sa mga sibi ay sapat na—isang paghinto upang damhin ang panlilinlang na gumagana, ang paglipat ng kung ano noon tungo sa kailangan ngayon.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay madilim na abo ng bato.
Lucky Color: DarkSlateGray — #2F4F4FIsang kulay para sa tahimik na pangangailangan ng pagbabago.
Isang lilim na nakakaalam ng halaga ng natitira.