Nakatayo siya sa harap ng mesa, ang mga kamay ay lumulutang sa mga kasangkapan, ngunit nagbago ang pamilyar na ayos. Ang tungkod ay isang tambong bagong putol mula sa pampang, tumutulo pa ang dagta; ang tasa ay isang sisidlang lata na kupas, pinurol ng mahahabang taon ng tsaa at ulan. Ang tabak ay butong pinatalas, ang dulo nito ay inukit ng ngipin at bato, at ang barya ay isang makinis na supot ng buto, pinakinis ng hindi mabilang na mga bakas ng hinlalaki. Ang ayos ng mundo—bagay, kilos, layunin—ay nagbabago. Ngayon, kapag itinaas niya ang tambo, sumisipol ito hindi ng awit kundi ng babala. Ang tasa, sa halip na pawiin ang uhaw, ay nagtatago ng bugtong sa ilalim nito, isang piraso ng tela na bahagyang amoy ugat at unos.
Minsan, ang mesang ito ay nakatayo sa gilid ng isang bukid, sa kabila nito ay nakalatag ang mababang mga palumpong at tumakbo nang ligaw ang mga baging. Dito, isang palumpong, kilala sa katigasan at malalalim na ugat, ay tumubo sa mahirap na lupang may graba. Mga henerasyon na ang nakalipas, ang mga kamay na magaspang sa paggawa ay nagtipon ng mga supot ng buto, binasag ang mga ito, ibinabad ang masa, at idiniin ito sa mga hinabing buslo. Lumitaw ang mga mantsa sa bawat ibabaw; makapal ang hangin sa kubo ng bango, matalas at halos mapait. Ang mga daliri, mga pulso, at maging ang mga talampakan ay taglay ang mahinang hipo ng kanilang paggawa sa loob ng mga linggo. Ang pangkulay, pinahahalagahan higit sa lahat, ay hindi naghayag ng mahika nito sa liwanag ng araw kundi habang natutuyo ang tela na nakasabit sa mga biga, tumitigas ang mga sinulid, isang mausok na anino ang dahan-dahang namumulaklak.
Sa hamog ng lungsod sa daungan, ang isang umaga ng malakas na tag-ulan ay nagsimula sa amoy ng ulan na nahahalo sa alaala ng mga dinurog na dahon. Sa ilalim ng mabibigat na ulap, binuksan ng mga mangangalakal ang kanilang mga bigkis ng tela. Inilatag nila ang telang kasinmabigat ng banlik ng ilog, nakatadhana sa malalayong lupain. Ang kalakalan ng Salamangkero, dito, ay wala sa mga bagay kundi sa mga pagbabago: isang haba ng hinabing kamay, minsang magaspang at payak, ay taglay na ngayon ang marka ng malalayong burol at ng mga paglalakbay ng mga karawana. Ang salapi ay lumipat mula barya tungo sa rolyo, mula rolyo tungo sa pangako, mula pangako tungo sa kuwento—pagkatapos, sa wakas, ang kuwento mismo ay hinati at tinahi bilang isang amerikana, isang panyo, isang alaala na tinahi sa kasaysayan ng isang pamilya.
Ang huwarang ito, minsang mapa para sa alkimiya, ay nagiging panlalansi ng kamay. Kung saan minsan pinahahalagahan ang halaman dahil sa gamot o bango nito, ngayon ay nagsisilbi itong hangganan sa pagitan ng mga bukid o bakod na halaman sa lumang daan patungo sa abandonadong gilingan. Kung saan minsan ang unos ay nagtanda ng sakuna para sa mga umaani, ngayon ay hinuhugasan nito ang latak at inilalantad ang nakatagong yaman sa lupa. Ang panlilinlang ay wala sa mga kasangkapan, kundi sa paraan ng pagdausdos ng kanilang mga kahulugan. Isang kupas na piraso ng tela, iniingatan sa isang kahon o tinahi sa isang laylayan, ay hindi na tanda ng katayuan kundi anting laban sa paglimot, isang anting upang alalahanin ang gawaing nagmantsa at nagbabago.
Ngayon, maaari ninyong pakuluin ang mga dahon ng inyong sariling hardin para sa kanilang bango at alalahanin ang mga kamay na gumawa nito bago kayo. Magtali kayo ng isang piraso ng lumang tela sa isang sanga ng puno at panoorin habang inaayos muli ng hangin ang kuwento nito. Kapag dumating ang unos, hayaan ninyo itong hugasan ang inyong mukha, at manahimik kayo nang sandaling mas mahaba kaysa karaniwan ninyo. Tiklupin ninyo ang isang piraso ng isang bagay na mahalaga at isuksok ito sa inyong bulsa, upang ipaalala sa inyong sarili: hindi lahat ng pagbabago ay sumusunod sa mga patakarang inaasahan ninyo.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay nila.
Lucky Color: Indigo — #4B0082Alalahanin ninyo ang mga nakatagong kamay sa likod ng bawat mahika araw-araw.
Ang ilang kuwento ay nangangailangan ng ulan upang mahayag ang kanilang pinakatunay na anyo.