Isang mesa ang nakatayo sa anino ng hapon, nakalatag ng mga bagay ng gawain: isang tungkod, isang tasa, isang talim, isang barya. Ang Salamangkero, sa baligtad na liwanag na ito, ay natutuklasan na dumudulas ang bawat piraso na para bang may enkanto, hindi tiyak ang bawat layunin. Tumitigas ang tungkod, higit na maso ng hukom kaysa batuta ng tagapag-ayos; magaspang ang gilid ng tasa, nagtataglay ng mga lihim sa halip na tubig. Ang barya, pinaikot, ay lumalapag sa gilid, tumatangging pumanig. Mapurol ang talim kung saan kailangan ang talas at pumuputol kung saan paghahati lamang ang hinihingi. Puno ang silid ng mga bagay, ngunit tila nabago ang kanilang kalikasan: ang mga kasangkapan ay nagiging panlilinlang, ang layunin ay nawawala sa pagpapakita.
Sa labas, mabigat ang hangin at amoy ito ng malalayong unos. Ito ay panahon ng bagyo, ang uri na gumugulong papasok mula sa malalayong baybayin, hinahampas ang mga puno at pinipilat ang mga bukid. Sa kasaysayan ng mga pulo at mga hangganan ng kolonya, may mga pumasok sa ligaw, inukit ang kalayaan mula sa gubat at bundok. Nanirahan sila sa mga nayong nakatago ng mga lundayan, ang kanilang mga pangalan ay ibinubulong nang may paggalang at takot. Ang mga pamayanang ito ay nagtanim ng mga ugat kung saan walang mapa umabot, nagtayo ng mga silungan mula sa balat ng mga punong dumudugo ang katas kung hiwa, at nakaligtas sa kasanayan at sa tuluy-tuloy na pangangailangang umangkop. Sa tahimik at umiikot na hangin bago kumalas ang langit, ang kanilang pamana ay nakasabit sa lupa gaya ng pangako ng ulan.
Sa mesa ng kusina, isang mangkok ng nilagang buto ang lumalamig sa tabi ng isang pirasong napunit na tela. Ang tela ay hinabi nang makapal at magaspang, iniingatan nang maraming taon upang magtagpi ng mga tuhod o magpunas ng alak. Ang natapong sarsa ay nagmantsa sa ibabaw nito, matiyaga, isang paalala na ang ilang marka ay tumatangging mahugasan. Ang mga buto, malambot at amoy lupa, ay nagdadala ng alaala ng mga hardin sa bundok, ng mga butong dinala sa kamay mula sa isang henerasyon tungo sa susunod. Sa bawat kagat, may pakiramdam ng galaw, ng mga buhay na gumagalaw—nakatakas, nakaligtas, nagbabawi. Pinupuno ng nilaga ang silid ng isang bango na parehong tahanan at daang tinahak, isang lasa ng isang bagay na luma na ginagawang muli araw-araw.
Sa isang kahon, nagtatago ang isang lumang patpat na pangkulay, minsang ginamit upang kulayan ang lana para sa mga kumot na ipinagpapalit. Ang pangkulay ay gawa mula sa puso ng kahoy ng mga puno, kumukulo sa isang kaldero sa mga oras ng gabi, ginagabayan ng mga kamay na nakakaalam kung ano ang ibinibigay ng tiyaga. Bawat hibla ay bumababad, pagkatapos ay natutuyo sa isang sampayan, ang mga hibla ay tumitigas sa ihip. Ang mga kumot na ito, kapag tapos, ay ibinibigay bilang mga regalo, ipinagpapalit sa asin o mga kuwento, o ipinagpapalit sa malalayong manlalakbay na nakikipagpalit ng mga barya at tabako, hindi lubos na nauunawaan ang halaga ng gawain.
Upang humakbang sa araw sa ilalim ng tanda na ito, maaaring magpakulo ang isang tao ng isang kaldero ng mga buto at tikman kung ano ang dinadala ng kasaysayan sa kasalukuyan. Isang tagpi mula sa isang lumang uniporme o tela ay maaaring tahiin upang ayusin ang isang minamahal na baro, hayaan ang paglalakbay ng tela na magpatuloy. Para sa panahon, makinig sa kulog na nagtatanda ng pagbabago, at humakbang sa labas upang damhin ang kargadong hangin sa inyong balat. At, kung makatagpo kayo ng isang nakalimutang piraso ng kinulayang sinulid, pilipitin ninyo ito bilang anting na ilalagay sa inyong bulsa—isang maliit na gawa ng pagkakalupa, isang paalala na ang nabago ay hindi nangangahulugang nawala.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng alak.
Lucky Color: Maroon — #800000Ang nagbabago ay maaaring bumalik bilang isang bagong bagay, taglay ang alaala ng pagtakas.
Dalhin ninyo nang tahimik ang tanda ng pag-angkop, at gumalaw nang may layunin.