Isang babae ang lumuluhod sa gilid ng tahimik na lawa, ang tubig ay nanginginig sa kanyang hipo. Sa bawat kamay, hawak niya ang isang sisidlan, ibinubuhos ang kaloob ng lawa sa malamig na lupa at sa batis na paikot palayo sa gabi. Sa ibabaw niya, isang nagniningning na bituin ang namumuno, napapalibutan ng pitong mas maliit na liwanag, na parang ang langit mismo ay yumuyuko upang saksihan ang kilos na ito ng natupad na tiwala. Ang bumabalik sa lupain ay hindi nawawala; umiikot ito pabalik, binabaha ang mga ugat at buto, at nangangako na ang mundo ay magigising muli.
Bawat simbolo sa kanyang mga paa ay isang uri ng pag-asa, praktikal at sinauna. Ang mga banga ay nagpapaalala ng mga unang sinaunang banga, luwad na pinalamig sa umaga at ginamit upang hulihin ang dala ng ilog, o magdala ng langis na piniga mula sa mga halamanan kung saan ang maliliit na bulaklak ay kumikislap sa maagang tagsibol. Ang lawa ay tahimik na saksi, nagtitipon ng ulan na bumabagsak sa mga bukid ng trigo, o ng mabagal, banayad na hamog na gumagalaw sa madaling-araw sa mga parang ng Anatolya o sa kahabaan ng Nilo, bumabagsak nang malambot na parang natilya sa mga ligaw na bulaklak at sa mga bubong na dayami ng mga nayong bato. Ito ang panahong hinihintay ng mga magsasaka: araw na banayad ang langit, hindi masyadong matapang ni masyadong madilim, ang liwanag ay nakakalat na parang sa manipis na mga kurtinang muselina na nakabitin sa bintana ng silid na maaraw.
Ang mito ay tumitira rito nang kasingdali ng hamog. Sa kuwento ni Psique, ang pag-asa ay ang pangako na pagkatapos ng bawat pagsubok, ang banayad na umaga ay bumabalik, at ang mga pinto ng mundo ay bumubukas muli. Ang mga sinauna ay nagmasid ng mga tanda sa langit, ang pagbabalik ng hilagang hangin na may dalang amoy ng mga limon o ng malambot na balat ng keso na natutuyo sa mga bandeha ng punong sause sa pampang. Dito, ang pangako ay tahimik, matatagpuan sa maputlang balat ng tinapay sa almusal, sa unang pamumula ng mga ligaw na primula sa bakod ng palumpong, o sa telang linong inilatag sa bagong silang habang ang bahay ay nagigising sa bagong panahon.
Ang kasaysayan din ay nakakahanap ng lugar sa tumatagal. Sa mga pagawaan kung saan ang mga gumagawa ng kandila ay minsang yumuko sa pagkit ng bubuyog, ang tuloy na ningning ng apoy ay pumuno sa dilim ng katiyakan ng pag-uwi at kapayapaan. Isang pahina mula sa nilawan na manuskrito ay nakabukas: isang bukid ng mga primula na ipininta sa paligid ng kuwento ni Ruth, nagtitipon ng butil sa gilid ng ani. Kahit sa pinakamalamig na mga umaga sa lumang bahay-bukid, ang tasa sa mesa—singaw na tumataas mula sa sabaw ng sebada at mansanilya—ay nag-aalok ng maliit, matatag na ginhawa.
Ngayon, maaari kayong sumalok ng banga ng tubig at ilagay ito sa sikat ng araw nang isang oras bago inumin, na parang paalala sa inyong sarili ng init na pumapasok sa bawat araw. Maaari ninyong tupiin ang serbilyetang tela para sa inyong almusal at pakininis ito sa mesa, binibigyan ang unang kain ng sinadyang biyaya. Lumakad kayo sa maagang umaga kung kaya ninyo, pansinin ang mga bulaklak na bumubukas bago lumakas ang araw, o maglatag ng mangkok ng mga itlog na sariwa sa bukid upang magpahinga sa bintana, parangalan ang pangako na ang mapagkumbaba ay maaaring sustentuhan at magbago. Magbalik kayo ng isang bagay sa lupa—isang dakot ng mga buto, isang tasa ng malinaw na tubig, isang banayad na salita.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay mapusyaw na dilaw.
Lucky Color: LightYellow — #FFFFE0Dalhin ninyo ang pag-asa nang kasinglambot ng unang liwanag sa lino.