Ang Bituin

Sa tabi ng tahimik na tubig, lumuluhod ang isang tao at nagbubuhos ng tubig mula sa dalawang banga. Ang isa ay sa lupa, ang isa ay sa batis. Sa itaas, isang bituin ang nagniningning, nag-aalok ng tahimik na katiyakan matapos ang mga pagsubok. Ang Bituin ay hindi tungkol sa malalaking solusyon, kundi sa banayad at tuloy-tuloy na pag-asa, kahit sa dilim.

Praktikal ang pag-asa rito, hindi lamang hiling. Natatagpuan ito sa maliliit na gawaing nakakabusog na magagawa ninyo para sa sarili at sa iba, kahit hindi pa tiyak ang malaking larawan. Mas mahalaga ang mga bangang hawak kaysa sa malalayong pangako. Ang pag-aalaga sa pangangailangan ay tanda na ng panibago.

Hinihimok kayo ng baraha na kumuha ng ginhawa sa malapit at totoo. Kahit nananatili ang gabi, maaari ninyong sustentuhan ang sarili at ang nasa paligid sa maliliit at makabuluhang kilos. Nabubuhay ang pag-asa sa araw-araw, tahimik na gumagabay pasulong.

Nakatalikod ang mga banga, at ang tubig ay tumatapon sa iisang lugar, tumitigil sa halip na umagos. Hindi nawala ang bituin, ngunit maaaring ayaw ninyong hanapin ito, naiinip na sabay-sabay na gumaling ang lahat. Napipilipit ang pag-asa bilang hiling ng agarang paggaling, sa halip na banayad na tiwala sa unti-unting pagbangon.

Ang baligtad na baraha ay nagpapakita ng pagod o ng hindi mapakali na sumisira sa kakayahang ibalik ang sarili. Maaaring magduda na maaaring gumaling ang mga bagay, o magmadali, ibinubuhos ang mga mapagkukunan nang walang ingat o pasensiya. Napuputol ang simple at tuloy na ritmo ng panibago.

Ngayon, ang mensahe ay huminto at kilalanin kung nasaan kayo, kahit hindi nakikita ang daan pasulong. Magbuhos nang isang beses, nang banayad, nang hindi umaasang agad na magbago. Kailangan ng pag-asa ng puwang at panahon upang gumalaw, at tahimik na dumarating ang paggaling, hindi nang sabay-sabay.