Ang mga banga ay inilagay sa bato, ang kanilang mga labi ay nakapatong kung saan ang gilid ng lawa ay minsang kumislap ng tubig. Malamig at tuyo ang lupa; ang ibabaw ng lawa ay wala na, naiwan lamang ang alaala ng pagmuni-muni. Sa itaas, ang arko ng langit ng gabi ay malapad at nagkalat ng mga tahimik na liwanag, ngunit ang kanilang kislap ay hindi humihipo sa ibabaw ng lupa gaya ng dati. Tahimik ang hangin dito, at ang hangin ay tumigil hanggang sa wala. Ang pangako sa abot-tanaw ng baraha ay ngayon isang linya ng malalayong ilaw, hindi maaabot, ngunit matiisin na nagliliyab. Ang puso ng lugar na ito ay ang gilid sa pagitan ng tubig at langit, kung saan ang pananabik ay tumitingala at natatagpuan ang mga bituin na malayo, ang kanilang awit ay hindi umaalingawngaw sa alikabok.
Ito ay gabing hindi ng ulan kundi ng katahimikan, kapag ang lungsod ay natatagpuan ang sarili sa ilalim ng langit na dumidiin nang malapit at mabigat. Ang gilid ng lawa ay matatagpuan sa maraming lugar: sa pintuan ng inabandonang pampublikong paliguan kung saan ang mga anino ay nagtitipon sa likod ng nakakandadong pintuang bakal, o sa mga pampang ng ilog pagkatapos mamatay ang mga parol ng pista, iniiwan ang pilapil sa katahimikan. Ang mundo ay hinuhubog ng katahimikan ng huling oras kapag ang mandaragat ay tumitingala mula sa kubyerta, nakikilala ang mga pangkat ng bituin na gumabay sa mas lumang mga barko. Sa gayong mga oras, ang mga simboryo ng mga katedral ay umuurong sa langit, ang gawang bato ay humahalo sa lalim, at maging ang ugong ng lungsod ay pinipigilan ng bigat sa itaas.
Sa mga kuwento ng malalayong hilagang nayon, may mga kuwento ng mga mangingisdang umuuwi pagkatapos ng hatinggabi, ang kanilang mga bangka ay dumudulas sa makikitid na fyordo. Ang tubig ay tinta at ang mga bundok ay mga balangkas lamang. Ang kanilang mga asawa ay naghihintay sa apuyan, nagbuburda ng mga kumot sa mahinang liwanag, bawat tahi ay dasal para sa ligtas na daan sa ilalim ng mataas, hindi maunawaang baul. Ang gabi ay bubong, hangganan, at kalasag. Ito rin ang kurtinang pelus na nakabitin sa entablado ng gabi, kapag tanging ang kislap ng mukha ng relos, ng brotse, o ng pinakinis na sapatos ang nagtataksil sa presensya ng mga gumagalaw sa dilim. May damdamin ng nakabiting panahon, katahimikang may hawak na mga lihim—ang sandali na ang huling tren ay dumaan sa ilalim ng mga kawad at ang mga riles ay kumislap nang sandali bago mawala sa kawalan ng buwan.
Ang pagkatuyo ng gilid ng lawa ay nangangahulugan na ang mga kasangkapan ng pag-asa ay nakahinto o inabandona. Naghihintay ang mga banga; ang mga kamay na nagdala ng mga ito ay nakatiklop sa kandungan, o wala. Sa kasaysayan, ang gayong mga panahon ay humingi ng pasensya. Ang mga nabigador na naghihintay ng malilinaw na langit, ang mga astronomo na nakaupo sa tabi ng malalamig na kasangkapan, ang mga makata na nakikinig ng salita sa katahimikan. Sa mga monasteryo, ang tubig ng dasal ay humuhupa nang isang oras; sa mga tahanan sa lungsod, ang gripo ay isinara at ang tasa ay isinantabi. Ang bagyo ay lumipas na o hindi pa dumarating, at kaya sa pintuan, ang isa ay nakikinig sa maaaring tumaas mula sa katahimikan.
Ngayong gabi ay magandang panahon upang tumahimik sa bukas na bintana at bilangin ang malalayong kumikislap na mga ilaw sa tore ng radyo. Maaari ninyong ilabas ang panyong madilim ang habi at hayaang magpahinga ito sa inyong mga balikat, damhin ang tahimik na bigat nito. Maaari kayong magsulat ng maikling tala sa isang taong malayo, hayaang ang inyong mga salita ay maglakbay sa katahimikan ng gabi. O, ayusin lamang ninyo ang mesa sa katapusan ng araw, ilapag ang baso at banga at umatras mula sa gilid ng lawa, payapa sa paghihintay.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay bughaw ng hatinggabi.
Lucky Color: MidnightBlue — #191970Ito ang lilim ng kuwentong hawak sa pagitan ng dapit-hapon at madaling-araw.
Hayaan ninyong samahan kayo nito ngayong gabi.