Ang mga banga ay naiwang nakalimutan sa gilid kung saan ang tubig ay minsang dumaloy, tuyo ang kanilang mga labi, at ang gilid ng lawa ay matigas sa ilalim ng bantay ng gabi. Sa itaas, ang langit ay malapad at walang pakialam, baul ng malalayong apoy, ngunit ang lupa ay humahawak ng sarili nitong katahimikan. Ito ang sinaunang patyo ng nayon sa bundok, kung saan ang mga batong daan ay humahawak ng lamig ng umaga at iniingatan ang init ng araw nang matagal pagkatapos mawala ang araw. Walang hamog ngayong gabi; malamig ang hangin ngunit hindi mamasa, at ang mga bato ay nakatayong tuyo gaya ng mga sinaunang banga mismo, hindi gumagalaw at eksakto kung saan sila inilagay.
Sa kabila ng tahimik na gilid na ito, ang daan ay patungo sa lusong kung saan hinuhukay ang lumang pisara. Ang mga lalaki ng nayon ay minsang ginupit ang gilid ng burol bilang mahahabang sapin, binubuksan ang mga patag na buto ng bundok bawat tagsibol at taglagas. Susubukin ng kanilang mga kamay ang ibabaw gamit ang maliit na martilyo, naghahanap ng tamang linya. Kahit ngayon, ang mga bubong ng bahay ay nababalutan ng mga baldosang iyon, inilatag sa maingat na mga hugis laban sa hangin at panahon. Ang iba ay tinapyas, ang iba ay tumutunog kapag bumabagsak ang ulan. Ang kubkubin ay peklat na lamang sa libis ngayon, kalahating tinubuan ng lumot, ngunit ang alaala ng paggawa at ang anyo ng gawain ay nananatili gaya ng mga bituin sa itaas.
Sa ilang araw, ang hamog ay gumagapang mula sa lambak at dumidiin sa pader ng hardin, napakakapal na maaari ninyong mapagkamalan ang umaga bilang dapit-hapon. Ang usok ng tsimenea ay nawawala sa panahong ito, at ang mga tupa, madulas ang lana at may tagpi ng lumang putik, ay nakatayo sa gilid ng bukid. Ang kanilang mga kampana ay pigil, ang kanilang mga katawan ay simpleng mga hugis sa gumagalaw na liwanag. Sa maagang tagsibol, ang mga nakatatanda ay magtitipon upang magsalaysay sa kusina, mahina ang mga tinig sa kalan kung saan ang nilaga ay kumukulo sa kalderong hinulmang bakal. Ang tinapay ay nakapatong sa sapin ng pisara, isinantabi upang lumamig, at ang kutsilyo ng mantikilya, pinakinis ng mga taon ng paggamit, ay inilagay sa tabi nito.
Kung minsan, ang panahon ay nagdadala ng mahaba, tuloy na ambon, ang uri na bumubutas sa lupa at nag-iiwan ng nagniningning na mga bubong. Ngunit tuyo ngayong gabi, at ang hangin ay gumagalaw lamang sa matataas na damo sa gilid ng lawa, kung saan ang mga banga ay nagbabantay. Ang manlalakbay ay maaaring lumakad sa lumang daan, ang mga bota ay kumakaskas sa hindi pantay na mga bato, at makita ang maliliit na bunton ng tapyas ng bubong na naiwan mula sa mga pagkukumpuni. Ang mga tapyas na ito, dating matalas, ay ngayon bilugan ng mga taon ng mga yabag at ulan. Sa hardin, ang humuhupang liwanag ng araw ay nagpapakita ng mga hanay ng repolyo at puerro, mabigat ang kanilang mga dahon pagkatapos ng mga linggo ng ginaw, at ang tinidor na panghukay ay nakasandal sa kamalig, mapurol ang mga ngipin nito sa paggamit, ang hawakan nito ay mantsado at pinakinis ng panahon at ng mga palad.
Kung nais ninyong iabot ang inyong kamay sa mga bagay ng tanawing ito, maaari kayong magsulat ng liham sa mesang gawa sa mga lumang baldosa, o magsilbi ng sabaw sa madilim na kalderong bakal at ipahinga ang sandok sa patag na bato. Maaari ninyong iwan ang bintana na bukas sa gabi, hayaang pumasok ang malamig na hangin, o magdala ng basket ng tinapay palabas sa hardin upang ibahagi sa ilalim ng langit.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay abo ng bato.
Lucky Color: SlateGray — #708090Ngayong gabi, ang mga tahimik na kasangkapan ay humahawak ng alaala at ang mga bato ay iniingatan ang dapit-hapon.