Ang lawa ay napapaligiran ng tuyong lupa. Tahimik ang gilid na luwad; ang linya ng tubig kahapon ay nag-iiwan ng mahinang singsing, at ang pagmuni-muni ng langit ay mapurol. Ang dalawang banga ay inilagay, banayad na nakatagilid sa kanilang mga gilid, walang umangkin. Nakapatong sila sa katahimikan pagkatapos ng batis—sa ngayon, walang kamay na magbuhos, walang manipis na agos na sumusubaybay ng daan pabalik sa nauuhaw na lupa. Ang mga bituin ay naghihintay sa itaas, hindi nagbabago, ngunit ang lupa ay umurong, malutong kung saan ito minsang kumislap ng pangako.
Ang lugar na may dalang lumang pangalan, ang Siena, ay nakaupo sa tagaytay sa Toscana. Ang mga burol nito ay patong-patong ng lupang hinukay at hinubog sa loob ng mga siglo, lupang inihurno ng araw at hangin, hinalo sa dayami, idiniin bilang mga laryo, at inihurno sa mga hurno ng nayon. Sa panahon ng mga pintor, ang mga artisano ay sumalok ng isang tiyak na lupa—pino, pulbos, siksik sa bakal—mula sa mga pampang, dinudurog ito hanggang maging alikabok. Ang mga butil na ito ay naglakbay sa mga supot, sa mga daan ng mula at mga kariton ng mangangalakal, ipinagpalit mula sa monasteryo patungo sa lungsod, nagtatapos sa mga kaban ng mga pintor. Ang pangkulay ay naging mga balabal ng mga santo, mga banal na anino, ang sapin ng balabal ng Birhen habang bumabagsak ang dapit-hapon sa kapilya. Ito ay kulay na gawa mula sa matiising pagtanda ng bato at ng paggawa ng mga kamay na nagsasala at nagmamasa, na dumudurog at naghahalo, na humihikayat ng kuwento mula sa tahimik na lupa.
Sa mesa ng kusina, ang palayok na terakota ay isinantabi. Ang gaspang nito ay tumutugma sa palad, humahawak ng alaala ng apoy at ng diin ng luwad sa pagitan ng mga daliri. Ang tinapay ay tumataas laban sa mga pader nito, at kapag lumamig ang hurno at huli na ang araw, ang palayok ay nakaupong walang laman, naghihintay sa susunod na pangangailangan. Sa itaas ng kalan, ang kahoy na sandok, pinadilim ng mga taon ng paggamit, ay nakapatong sa bitak na plato; ang mangkok nito ay nagkaroon ng amoy ng mga yerba, ng kamatis, ng usok na lumulutang sa bintana sa dapit-hapon. Ang hawakan ng sandok ay makinis mula sa hipo ng parehong kamay, araw-araw, at ang presensya nito ay hudyat ng kawalan at ng pag-asa—ang kain ay tapos na, ang susunod ay hindi pa nagsisimula.
Sa mga bukid sa labas ng Siena, ang mga inararong hanay ay nagmamarka sa lupain, tinudling pagkatapos ng ani. Ang alikabok ay tumataas kapag gumalaw ang hangin, umiikot pabalik patungo sa bahay-bukid. Hubad ang lupa, ang mga ugat ng lumang trigo ay nalantad, at ang abot-tanaw ay may guhit ng alaala ng paggawa. Ito ang panahon ng paghihintay, ang paghinto bago ang ulan. Ang mga ubas ay idinidiin sa mga bariles, at ang pisaan ay nananatiling malagkit, ang mga tablang kahoy nito ay mantsado pa mula sa gawain ng mga umaani. Ang hangin ay lasa ng lupa at ng paglago noong nakaraang taon. Sa palengke, ang mga lalaki at babae ay nagbebenta ng palayok na kulay okre, mga piraso ng tinapay na pinadilim mula sa mga hurno na panggatong ay kahoy, at mga inasnan na karne na nakasabit sa mga biga—bawat bagay ay hinubog ng parehong lupain, bawat isa ay may dalang mabagal na pasensya ng panahon.
Ang Bituin, na baligtad, ay hindi ang ragasa ng tubig, kundi ang katahimikan pagkatapos. Ito ang palayok na inilagay, ang pinsel na nilinis at naghihintay, ang mga bukid sa kanilang panahon ng pahinga. Ito ang pasensyang bumalik sa tumatagal kapag ang daloy ay tumigil. Ngayon, maaari kayong magmasa ng masa gamit ang inyong mga kamay, iugat ang inyong mga isip sa damdam ng gawain. O, maaari ninyong walisin ang beranda, tipunin ang alikabok sa bunton sa ilalim ng inyong walis. Maaari ninyong pakintabin ang hawakan na kahoy, o ilagay ang walang lamang palayok sa inyong pasimano, parangalan ang tahimik na silbi ng mga bagay kapag hindi sila gumagalaw. Ang maliliit na kilos na ito ay nagpapahaba ng kuwento ng lupa at paggawa, ng isinasantabi para sa ibang pagkakataon, ng paghihintay sa ulan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay lutong lupa.
Lucky Color: Sienna — #A0522DAng katahimikan ay maaaring maging anyo ng pag-asa.
Ang mangkok ay mapupuno muli.