Ipinapakita ng baraha ang lawa na ang gilid ay nalantad, ang linya ng tubig ay lumubog, ang mga banga ay isinantabi habang ang anyo ay tumitingala at natatagpuan ang langit na hindi nagbabago, malayo. Ang pag-asa, sa ngayon, ay alaala na naiwan kasama ng mga bakas sa alikabok. Sa ilalim ng mga paang iyon, ang lupa ay tuyo gaya ng loob ng lumang balat. Ito ang sandali na ang maliwanag na pangako ng gabi ay hindi sapat upang punuin ang mga sisidlan, at ang mga kamay ay naiwang walang laman. Ang tanawin ay hindi tigang, naghihintay lamang ng pagpapanibago—gaya ng bukid pagkatapos ng ani, kapag ang mga tangkay ay pinutol nang malapit at ang tuod ay humuhuli sa huling init ng dapit-hapon.
Ang mundo ay gawa sa tela, magaspang ngunit pamilyar, gaya ng materyal na ginagamit para sa mga toldang inunat sa ilalim ng mga bituin ng disyerto, o mga sakong lumambot sa edad, may hawak ng butil ng panahon. Ang kasaysayan dito ay minarkahan sa mga araw ng paggawa, kung saan ang mga balat ay ginagamot ng araw at usok, isinasabit sa mga rehas na kahoy upang matuyo, ang kanilang amoy ay dala ng hangin. Ang puwesto ng mangangalakal sa gilid ng bayan sa ilog ay nag-aalok ng mga piraso ng ginagamot na katad, malambot at matigas, handa para sa mga talampakan o mga bag sa siyahan. Bawat piraso ay patunay ng isang bagay na tiniis, proseso ng pagbabad, pagkakaskas, at pagpapatuyo, hanggang ang balat ay mabago at ang panahon ay maharap muli.
Noong unang panahon, ang mga karaban ay gumalaw sa mga estep at sa mga lagusan ng bundok, may dalang mga bigkis ng ginagamot na kalakal. Ang mga kamay ng mga mangangalakal ay mantsado at may kalyo, ang mga kuko ay may gilid ng lupa at mga piraso ng balat mula sa sumak at roble na ginamit sa kanilang gawa. Ang mga palengke ay napuno ng amoy ng inihaw na mga mani, matamis na tinapay na may alikabok ng dinurog na balat ng mani, at hinabing mga banig na gawa sa tambo na tinipon mula sa mabagal na mga ilog. Sa mga bahay-bukid na malayo sa palengke, ang mesa ng kusina ay matibay na tabla ng kahoy, ang ibabaw ay pinakinis ng mga henerasyon ng mga siko at mangkok. May basket ng tuyong mais na nakalagay sa istante, sa tabi ng lalagyan ng tinapay na hinubog mula sa abedul at may linya ng maayos na tahi.
Ang panahon din ay may kalooban. Sa oras pagkatapos ng bagyo, ang lupa ay buhay sa mga amoy ng palumpong at alikabok, ang mga ulap ay nagkakawatak-watak, ang hangin ay naiwang tuyo at malamig. Ang mga tao ay lumalabas, nagsusuot ng mga bota na lumakad sa putik at alikabok nang pareho, at sinusuri ang bukid, ngayon ay minarkahan ng manipis na mga bitak. Ang bakod ng hardin ay tinapal ng mga piraso ng lumang balat, ipinako sa lugar nang mga taon na ang nakalipas nang masira ang kasangkapan at wala nang iba sa kamay. Ang mundo ay gawa sa tumatagal, sa tinapal at kinukumpuni, ginamit muli at dinala pasulong—mga balat na naging sinturon, mga sakong kinumpuni para sa butil, tinapay na gawa sa iniwan ng huling ani sa kasunod nito.
Sa kaloobang ito, maaari ninyong langisan ang lumang pares ng bota upang manatiling matibay ang mga tahi. Maaari ninyong walisin ang sahig at sipilyuhin ang buhangin na nagtipon sa pintuan, hayaang tumigil ang inyong isip sa natitira sa halip na sa nawala. Isaalang-alang ninyo ang pagluluto ng manipis na tinapay sa tuyong kawali, panoorin itong bumula at maging malutong, ang gawain ay sinauna at kasalukuyan. O maaari kayong kumuha ng piraso ng katad at gumawa ng simpleng pantanda ng pahina, isuksok ito sa aklat na mahal ninyo, markahan ang pahina para sa pagbabalik ng mga bituin.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay katad.
Lucky Color: Tan — #D2B48CHayaan ninyong ang pasensya ang inyong kasama.
Ang langit ay magbubukas sa sarili nitong panahon.