Isang babae ang lumuluhod sa gilid ng tahimik na lawa, nagbubuhos ng tubig mula sa dalawang banga—isang agos ang tumatalsik sa nauuhaw na lupa, ang isa ay bumabalik sa lawa, gumagawa ng mga alon na umaabot sa pampang. Sa ibabaw niya, isang dakilang bituin ang nagniningning nang may tiyak na linaw, napapalibutan ng mga kasama, matatag sa takipsilim. Ang pag-asa ay matatagpuan dito sa kilos mismo: pangako na ang ibinuhos ay magpapalusog, na ang ibinalik ay tatanggapin.
Sa mga lumang kuwento, nang ang mga bukid ay nasunog hanggang maging alikabok, isang manlalakbay ay naghanap ng mataas na lupain kung saan malinis pa ang mundo. Natagpuan niya ang kanyang sarili sa isang glasyar, kung saan ang lupa ay nakatago sa ilalim ng makapal na takip na umaabot sa abot-tanaw, maningning at hindi ginulo. Bawat hakbang ay napipigilan ang tunog, ang tanging tunog ay ang kanyang hininga at ang hangin. Doon, ang mundo ay muling ginagawa bawat umaga, bawat bakas ng hayop ay nabubura magdamag. Sa gayong mga lugar, ang mga pastol ay bumangon bago ang madaling-araw upang akayin ang kanilang mga kawan sa mga pastulan na hinugasan nang dalisay ng lamig, nagtitiwala na ang kanilang mga bakas ay hindi magtatagal, ngunit ang kanilang paglalakbay ay mahalaga.
Sa mga lungsod, ang pag-asa ay hinabi sa araw-araw. Ang mga panadero ay gumising nang maaga at naglagay ng alikabok ng sinalang harina sa kanilang mga tabla, humuhubog ng mga tinapay sa katahimikan bago sumikat ang araw. Ang harina ay tumira sa kanilang mga kamay, sa mga tiklop ng mga apron, tanda ng mga simula. Ang mga sastre ay naggupit ng telang walang marka mula sa mga rolyong nakasalansan sa mga tahimik na silid, ang kanilang mga gunting ay dumudulas sa materyal na hindi pa nahubog ng paggamit o namantsahan ng panahon. Sa mga umaga ng pista, ang malinis na lino ay isinabit sa mga pintuan at bintana, ang mga tiklop nito ay humuhuli sa maagang liwanag, nag-aanyaya ng suwerte at linaw sa mga masisikip na tahanan.
Ang mga bagyo ay dumaan sa mga kapatagan, nag-iiwan ng manipis na sapin sa damo at mga bubong, tanda sa mga magsasaka na nagbago ang hangin, na ang pagtatanim ay maaaring magsimula muli. Sa malalayong templo, ang mga pari ay nagbukas ng mga balumbon sa mga ibabaw na walang dungis at nagdasal, ang kanilang mga hininga ay ginagalaw ang pinong pulbos na tumatakip sa mga bato ng altar. Ang mga bata ay naglaro sa mga parang, nagtitipon ng mga talulot mula sa mga ligaw na bakod, ang kanilang mga bulsa ay napupuno ng maliliit na yaman ng tanawin pagkatapos ng ulan.
Sa bawat sambahayan, ang mga kilos ng pagpapanibago ay matatagpuan. May nagpagpag ng mantel bago ang kain, nagpahinga ng tinapay sa rehas, o nagbuhos ng huling banga ng tubig sa naghihintay na lupa ng hardin. Ang pinakamaliit na mga kilos ay nagtayo tungo sa pag-asa: isang nars na nagtatali ng sariwang benda nang may matatag na mga kamay, isang liham na sinimulan sa hindi pa nahawakang papel, isang bagong kandila na sinindihan sa bintana habang dumidilim ang langit. Bawat isa ay tanda na ang mundo ay maaaring maibalik, simula sa pinakamalapit sa kamay.
Ngayon, ang pangako ng Bituin ay maaaring dalhin pasulong sa pagbubukas ng bintana at pagsasabit ng hindi pa ginagamot na lino sa hangin ng umaga, o sa pagtupi ng serbilyeta nang dahan-dahan at paglalagay nito sa tabi ng inyong plato. Maaari kayong magsulat ng mensahe sa bagong pahina, hayaang lumitaw ang mga salita kung saan wala pang dumating, o banlawan ang inyong mukha sa palanggana bago matulog, na parang hinuhugasan ang alikabok ng mga lumang pag-aalala.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti.
Lucky Color: White — #FFFFFFHayaan ninyong ang bawat bagong simula ay maging kilos ng pag-asa.
Nawa ang inyong araw ay mahabi ng pagpapanibago.