Inihahayag ng baraha ang tahimik na lawa, kung saan ang tubig ay bumabalik sa lupa, sumusubaybay ng mga daan sa mga tambo at bato. Dalawang banga, balanse sa banayad na mga kamay, ay nagbubuhos ng kanilang laman nang matiisin, at sa itaas, isang dakilang bituin ang nakabantay, napapalibutan ng mas maliliit na liwanag. Ito ang sandali pagkatapos ng bagyo, kapag ang lupa ay umiinom muli, at ang pag-asa ay nakakahanap ng mga ugat sa bukas na mga bisig ng lupa.
Sa mga unang hardin sa kabila ng kapatagan ng baha, naalala ng isang manlalakbay ang lasa ng maliit na bungang kumakapit sa palumpong sa kahabaan ng Nilo: maasim, matamis, at hugis ng madaling-araw, isang parol para sa puso. Ang mga sinaunang tao ay nagpiga ng mga bungang ito sa pagitan ng kanilang mga palad, ang katas ay nahuhuli sa mga mangkok sa tabi ng hinabing mga basket, nangangako ng init sa bawat higop. Habang tumataas ang araw, ang mga bukid ng hinog na trigo ay yumuyuko sa ilalim ng simoy, bawat tangkay ay bumulong ng parehong tahimik na panata: ibalik ang sustansiya sa lupa, pakainin ang mga kamay na nagkakalat at nagtitipon.
Isang kanaryo, umaawit sa gilid ng bintana, ay nagpapahayag ng umaga sa tinig na bumabasag sa huling katahimikan ng gabi. Bukas ang kulungan, sapagkat hindi kailangan ang kulungan—ang ibong ito ay bumabalik sa sariling gusto, kontento na dumapo sa pasimano at batiin ang araw. Sa malalayong daan, binabalanse ng kartero ang mga liham sa isang supot, ang lona ay humuhuli sa unang kislap ng araw habang dumadaan siya sa pagitan ng mga bahay. Bawat sobre, selyado nang maingat, ay may hawak na pangako ng balita, mga basbas, mga imbitasyon. Sa lungsod, ang trambiya ay kumakalampag sa mga riles, ang tuktok nito ay pininturahan upang mahuli ang pansin at sumalamin sa awa ng hapon, pinoprotektahan ang mga manlalakbay mula sa silaw at kulog.
Ang mga alamat mula sa matataas na bundok ay nagsasabi ng unang pandayan, hinampas mula sa bato at luwad, kung saan ang panday ay nagtrabaho sa ilalim ng bubong na dayami. Ang mga kisap ay sumayaw pataas habang ang mga barya at singsing ay nagkakaroon ng anyo, bawat isa ay para magdala ng suwerte o ayusin ang mga utang. Sa parehong lupain, ang mga manggagamot ay nagtimpla ng mga tsaang yerba na may mga talulot na lumulutang at tumitigil, nagpapataas ng loob at naglilinis ng lagnat sa isip. Ang talaan ng mangangalakal, gasgas ngunit tumpak, ay sumubaybay sa daloy ng safron at seda, tinatala kung aling mga barko ang dumaong at aling mga bukid ang naghihintay ng ani. Sa kusina, pinahiran ng tagaluto ang mustasa sa tinapay, matalas na marka para sa mga nagbungkal, naghasik, at umani.
Habang umiikot ang mga panahon, ang mga bukid ng narsiso ay bumukad sa mga gilid ng burol, ang mga talulot ay nanginginig nang banayad sa hangin. Mataas sa itaas, isang saranggola ang lumipad, ang buntot nito ay umiikot sa agos, ipinadala sa langit ng maingat na mga kamay ng bata. Ang langit ay luminaw pagkatapos ng kulog sa tag-araw, at ang mundo ay amoy trigo at mga bagong simula. Sa mga baitang ng templo, ang mga kalendula ay ikinakalat sa maingat na mga hugis, bawat bulaklak ay dasal para sa mga bisita at mga lagalag nang pareho.
Ngayon, maaari ninyong hiwain ang limon sa isang baso ng tubig at inumin ito nang dahan-dahan, hayaang manatili ang lasa. Maaari kayong maglagay ng sanga ng forsitya sa isang banga at ilagay ito sa pintuan, tahimik na pagtanggap sa mga umuuwi. Magsuot kayo ng panyong seda, makinis at maliwanag, habang lumalabas kayo upang batiin ang umaga o maghatid ng mabait na salita. Tumayo kayo sa inyong balkonahe o sa labas ng inyong pinto pagkatapos ng ulan, at lumanghap nang malalim, alalahanin ang mga bukid ng trigo, ang mga bukas na kulungan, at ang tuloy na pagbabalik ng pag-asa.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay dilaw.
Lucky Color: Yellow — #FFFF00Ang pag-asa ay kumikislap sa mga karaniwang bagay.
Uminom kayo, batiin, at magsimula muli.