Kartın çarkı, hayvanların ve kanatların işaretleriyle çevrili, açıkta dönmeli, sabit bir noktanın çevresinde ışığı yakalamalıdır. Ama ters geldiğinde görüntü takılır. Kenar ağırlaşmış gibidir, parmaklar görünmeyen bir engele takılmıştır. Yükselmek yerine çarkın inişi bir sessizliktir. Bir el, dönüş tamamlanmadan dönüşü durdurmak için sıkı tutar. Kaderin geçişini duraklatmak, değişimin gürültülü düzeneğini susturmak ister.
Sessizlikte zihin, görüşün kenarında toplanan nesnelere kayar. Cepte tutulan pürüzsüz bir ırmak taşı, alacakaranlıkta serin ve neredeyse görünmez. Taş yoğundur, eskidir, bitimsiz çevrimlerle biçimlenmiştir, ama rolü sessizdir. Varlığı, durgunluğa boş boş tutunan eli yere bağlar. Aynı duraklama lake kâsede bulunur. Alçak bir tahta masada durur, en sade pirinç ya da bir avuç kiraz için bir kap. Kâse ışığı emer, azını geri verir. İçindekini tutmaya razıdır, yalnızca en soluk hatları yansıtır. Hem taş hem kâse, çevrimlerin bitişidir, durak noktalarıdır, elin dinlenebileceği yerlerdir.
İçeri bir mit dolanır. Ölülerin yüreklerini hakikat tüyünün yanında tartan Anubis’in öyküsü. Keten içinde durur, çakal başlı yargıç, bir hayatın ötekine geçişinin bir anlık durgunluğa bağlı olduğu soğuk koridorların ortasında. Terazi, duman karası bazaltın üstünde durur. Sessiz mezarların ve eski gecenin taşı. Onun yanında kımıldamak risktir. Duraklamak, ölçünün alınmasına izin vermektir, yazgı yerleşmeden dileğin oyalanmasına. Ters çark da böyledir. Durdurmaya konmuş bir el, şafaksız bir odada kalma dileği.
Dışarıdaki dünyada gece çöker. Tüyleri lambanın kenarında parlayan başıboş bir kedi, dövme demir bir çitin altına süzülür. Bulutsuz ve kesintisiz bir gece yarısı göğü dilimi, kent çatılarının ötesine gerilir. Yere yakın, eski şemsiye köşede durur, kaburgalı ve katlı, yüzeyi en soluk tozu yakalar. Yağmuru sessizce bekler, gelecek fırtınaya karşı bir kalkan, ama şimdilik görülmeden dinlenmeye razı.
Ticaret ve emek de bu sessizliği bilir. Baca temizleyicisi, kentin eski ocaklarını temizlemenin ellerini lekelediği işten sonra alacakaranlıkta eve döner. Kömür tüccarı, kanvas çuvalıyla, eşiklerde iz bırakır, gece için ısının kalıntıları. Bunlar eşiğin bekçileridir. İşleri gün batımından sonra olur. Başkaları uykuya hazırlanırken evlerin sıcaklığını ve güvenliğini biçimlerler.
Havada aysız gök yakındır, hem tarlaların hem sokakların üstünde bir tavan. Dünya susar. Havayı yalnızca uzak trenlerin hışıltısı, boş sokaklarda gece rüzgârının uğultusu doldurur. Bu kapalılıkta bir teselli vardır. Durup nefes alma şansı ve şafağın aciliyetini reddetme.
Bu gece pencerenin yanında otururken avucunuzda ısınmış cilalı bir taşa uzanabilirsiniz. Bir fincanı mürekkep karası çayla doldurup yavaş içebilir, sıcaklığın oturmasına bırakabilirsiniz. Perdeleri çekin ve bir kez olsun adımlar arasındaki sessizliği dinleyin. Ya da gün batımından sonra dışarı çıkın, kesintisiz gök size sessizliğin kendi başına bir korunma biçimi olabileceğini hatırlatsın.
Bugünün şans rengi siyah.
Lucky Color: Black — #000000Durun; çark dinlensin.
Duraklayın ve sessizlikte neyin belirdiğini görün.