ارابه‌ران لگام‌ها را در دستانی نامطمئن نگه داشته است. چرخ‌ها همچنان می‌چرخند و دو شیار همزاد در زمین می‌کنند، اما جانورانی که به گاری بسته شده‌اند از هم رو برمی‌گردانند. تنشان به پیش فشار می‌آورد و سم‌هایشان زمین را می‌درد، اما چشمانشان راه‌های گوناگونی را می‌سنجد. ارابه‌ران حرکت را حس می‌کند، اما نه کشش به پیش را؛ جاده به دایره‌ای بدل می‌شود و هر دور تکراری است. سفر از مقصد مهم‌تر است، گاهی حتی از حس جهت.
روزگاری دور، گریختگان در جنگل‌های انبوه، دور از شهرهای تاج‌دار، پناه می‌یافتند؛ جاهایی آکنده از سایه و ریشه. ردپاهایشان در بوته‌زار ناپدید می‌شد و با گذر زمان روستاهایی برپا کردند با بام‌هایی بافته از الیافی که در رنگ خیسانده شده بودند. ملوانان سرزمین‌های دور برای این پارچه‌ها داد و ستد می‌کردند و انگشتانشان را روی چین‌های سنگینی می‌کشیدند که بوی خاک پس از باران را نگه داشته بودند. هنگامی که توفان‌ها کرانه را می‌کوبیدند، دریا کشتی‌ها را بر تپه‌های شنی زیر آب پرتاب می‌کرد و درمانده رهایشان می‌کرد. بر خشکی، کشتی‌شکستگان بدنه‌ها را با قیر و طناب ترمیم می‌کردند و دستانشان با همان گیاهانی رنگ می‌گرفت که پارچهٔ بافته را رنگ کرده بودند. اینجا میل به حرکت به نیاز به زنده ماندن بدل شد و خود زمین گویی هر گام بی‌قرار را در خود فرو می‌برد.
داستان‌ها گرد این پناهگاه‌ها می‌رویند: از توفان‌هایی که ابرهایشان بلند روی هم انباشته می‌شوند و آسمان را کبود می‌کنند، و از میوه‌ای که نزدیک زمین می‌روید، ترش و چروکیده، و کسانی که چشم‌به‌راه کنار رفتن ابرها هستند آن را در سبدها جمع می‌کنند. مربایی که از این میوه ساخته می‌شود ساعت‌ها می‌جوشد و آشپزخانه را از بویی هم ترش و هم سنگین پر می‌کند. در سکوت میان تندبادها، میزی کهنه از چوب شاه‌بلوط کاسه‌ای از این مربا را نگه داشته است. نان، کنده‌شده به تکه‌های ناهموار، در مربای چسبناک فرو برده می‌شود، در حالی که تندر آن سوی کرکره‌ها زمزمه می‌کند.
در قاره‌ای دیگر، کارگران رنگرزخانه‌ها از خم‌هایی که روی آتش ملایم می‌جوشند مراقبت می‌کنند. پارچه را درونشان فرو می‌برند و با پاروهای چوبی بلند می‌چرخانند تا الیاف مایع را بنوشند. پارچه سنگین بیرون می‌آید و بر بازوان شاگردی می‌افتد که این پیشه را از پدربزرگ و مادربزرگش آموخته است. هر طاقه تا و کنار اجاق چیده می‌شود، آماده برای خیاطان یا سوداگرانی که با خبر و سکه از راه می‌رسند. حتی در شهرها، جایی که کوچه‌های سنگی سردرگم می‌پیچند، کسانی هستند که شال یا کمربندی از این پارچه دارند، یادآور جایی که از آن آمده‌اند یا جایی که امید دارند بروند.
امروز باد خشکی می‌وزد، از آن بادهایی که بر ساوانا و کوهستان می‌روبند و برگ‌ها و غبار را پراکنده می‌کنند. آسمان ابری است، اما بارانی نیست؛ تنها تاب خوردن بی‌قرار شاخه‌ها و بانگ پرندگانی که جا عوض می‌کنند. در این لحظه‌ها، حس سرگردانی تیزتر می‌شود، چون کشتی‌ای که درست آن سوی خط امن بندر درمانده مانده است. با این همه، حتی کشتی‌شکستگی دست‌های ناهمگون را گرد هم می‌آورد: برای افروختن آتش، قسمت کردن نان، رد و بدل کردن داستان‌ها و چشم‌به‌راه ماندن برای مد بعدی.
امروز می‌توانید برشی نان ببرید و مربای غلیظ رویش بمالید و بگذارید ترشی‌اش روی زبانتان بماند. می‌توانید خود را در شالی سنگین بپیچید که بافتش روی پوستتان آرامش‌بخش است و به صدای دوردست تندر گوش بسپارید. می‌توانید کاسه‌ای چوبی و کهنه را در دستانتان بچرخانید، رگه‌هایش را با شستتان دنبال کنید و دست‌هایی را که شکلش دادند به یاد آورید. یا شاید داستان کسانی را بیابید که دور سرگردان شدند و خانه‌ای ساختند و هنگامی که باد بیرون پنجره‌تان می‌وزد آن را بلند بخوانید.
رنگ خوش‌شانسی امروز عنابی است.
Lucky Color: Maroon — #800000خود حرکت به گونه‌ای از رسیدن بدل می‌شود.
حتی در دایره‌ها، آنچه را پایدار است می‌یابید.