خورشید بلند می‌تازد و هر آشفتگی‌ای را می‌زداید و باغ بیدار می‌شود. در دسته‌کارت‌های کهن‌تر، کودکِ سوار بر اسب نه شمشیر دارد و نه سپر، بلکه بازوانی گشوده و اعتمادی دارد و می‌داند که گرما بازگشته است. پشتِ سر، دیوارِ سنگی دیگر همچون مرزی تهدیدآمیز سر برنمی‌کشد، بلکه نرم می‌درخشد و پناهی در برابرِ تاریکی و باد را تعریف می‌کند. روشناییِ روز تند نیست، در آغوش‌گیرنده است، مثلِ سکوتی در آشپزخانه‌ای آرام در صبح، که طرحِ چیزها به روشنیِ نرمشان بازگردانده شده.
آن سوی میزِ آشپزخانه، برشی کیکِ اسفنجی در بشقابی نشسته، شکرپاشیده، سبک چون ابر و با رشته‌هایی از پوستِ لیمو. این کیک که در روزی بهاری پخته شده، از آن کیک‌هایی است که آفتاب را فرامی‌خواند تا میانِ خرده‌هایش بنشیند. روزگاری، در اتاق‌های پذیراییِ دورهٔ ویکتوریا، کیک‌های شیفون را برای بافتشان ارج می‌نهادند، پفدار و تاب‌آور، ساخته شده تا حتی در دست‌های لرزانِ میزبانی تازه‌کار بی‌نقص بریده شوند. شیفون، پارچه‌ای هم‌خانواده با این کیک، روزگاری آسترِ کلاه‌های پاریسی و تورهای عروسی بود و هر آفتابی را که از پنجره می‌گذشت می‌گرفت و روشنی‌ای لطیف بر پیشانی و چشمان می‌افکند. در کیک و پارچه هر دو، در آغوش گرفتنِ سبکی هست؛ نه نبودِ وزن، بلکه دگرگونی‌اش، پیشکشی.
جایی دیگر، در بیشه‌های دامنه‌های جنوبیِ سیسیل، چینندگان میوه را از درختانِ کهن و خاردار می‌چینند. پوستِ میوه نازک است و مغزِ سفیدش وقتی رو به آفتاب گرفته شود تقریباً شفاف است. بازارها روزگاری پر از بازرگانانی بود که سبدهایی آسترشده با کاه و ابریشم می‌بردند و هر میوه برای سفرش از آن سوی تنگه گران‌بهاتر بود. در اسطوره، تنها یک میوه که به نشانه هدیه داده می‌شد به معنای گذرِ امن یا آغازهای تازه بود. روشنیِ روز درونِ هر پوست آرمیده و منتظر است تا در مربا یا شربت آزاد شود، یا تنها بریده و قسمت شود.
آن سوی دیوارها و باغ‌ها، صبحی خاص در آغازِ خرداد هست که خودِ هوا جامهٔ نرمی به تن می‌کند. آسمان خالی نیست، بلکه در پرده است؛ نوری که از پوششِ بلند و نازکِ ابر پخش شده و چهرهٔ رود و پشتِ گاوهای در حالِ چرا را روشن می‌کند. در چنین صبح‌هایی جهان تازه‌ساخته به نظر می‌رسد، لبه‌ها نرم، و هر سطحی را درخششی آرام و پالوده لمس کرده است. بادی از میانِ پرده‌هایی که از شیفونِ کهنه دوخته شده‌اند می‌گذرد و پارچه با هر جریان بالا می‌رود و نفسی از امید را به درون راه می‌دهد.
امروز شاید کسی برشی کیکِ اسفنجی ببُرد و کنارِ پنجره‌ای باز بخورد و بگذارد خرده‌ها روی دستمالی بریزند که از همان پارچهٔ تورهای کهن دوخته شده. دیگری شاید میوه‌ای را پوست بکند و بگذارد پوستش روی میز حلقه شود و بویش اتاق را پر کند و با نخستین گرمای روز درآمیزد. همچنین لحظهٔ خوبی است تا نامه یا کتابی محبوب را زیرِ آن آسمانِ خردادی بگشایید و طرحِ واژه‌هایی را که از سایه بازگشته‌اند دنبال کنید. یا تنها بگذارید هوای صبح از میانِ پرده‌های برافراشته بگذرد و جهانِ نوشده را فرو دهید.
رنگ خوش‌شانسی امروز لیمویی کم‌رنگ است.
Lucky Color: LemonChiffon — #FFFACDلحظه‌ای را به بازشناختنِ مرزهای آرامی بدهید که نور بازگردانده است.
همهٔ چیزهای نرم در دست بیدارند.