بر کارت، کودکی سوار بر مادیانی تنومند با بازوانی گشوده از میانِ کشتزاری می‌گذرد که حاشیه‌اش آفتابگردان است. آفتابگردان‌ها بلند ایستاده‌اند و چهره‌شان را می‌چرخانند تا گرمایی را که بر زمین می‌ریزد دنبال کنند. پشتِ سرشان، دیواری کوتاه از سنگ خطِ میانِ کشتزارِ باز و افق را می‌کشد و نشان می‌دهد که جهان دوباره شکل گرفته و مرزبندی شده است. آنجا که روزگاری لبهٔ چیزها در سایه پنهان بود، اکنون هر تیغه و ساقه روشن است و هر گیاه را نور تعریف می‌کند. زمانِ حدس زدنِ آنچه آن سوست به سر آمده؛ طرحِ کشتزار را دست‌هایی استوار کشیده‌اند، خرمن آماده است و کارِ فصل در برابرِ چشمان گرد آمده.
از روزگارانِ کهن، این کشتزارها ثروت و زندگیِ روستاها را تعیین می‌کردند. این گیاه، که از مشتی دانه پس از فروکشِ سیلاب یا پس از آب شدنِ یخ‌های بهاری در خاک فشرده می‌شد، پیمانهٔ بختِ یک سال می‌گشت. در قصه‌های کهن، بافه‌ای که بر پشتِ زنی به خانه برده می‌شد یعنی زمستان‌های امن و بشقاب‌های پر. در کرانهٔ رودهای مصر، در هوای خشکِ شام، در سراسرِ سرزمین‌های همواری که تا افق‌های دور کشیده شده‌اند، خرمن لولایی بود که همهٔ امیدها بر آن می‌چرخید. اینجا، خوشه‌های سنگین گویی از سرِ سپاس سر خم می‌کنند و ته‌ساقه‌هایی که برجا می‌مانند برای بستر، سبد یا پوشاندنِ بام‌ها گرد آورده می‌شوند. آنچه بالای زمین ایستاده خوراکِ تن و جان است؛ آنچه زیرِ آن می‌ماند خاک را به هم می‌بافد و آن را در برابرِ باد نگه می‌دارد.
در سرزمین‌های گسترده و باز، شهرک‌های کوچک به گردشِ فصل‌ها وابسته بودند، به صدای داس و داسِ بلند، به گاری‌هایی که پیش از نخستین طوفان به سوی انبارهای غله می‌غلتیدند. آسیاب‌ها کنارِ جویبارهای آرام برپا می‌شدند و سنگ‌هایشان آردی را می‌ساییدند که نان می‌شد. در پاسگاه‌های شمالی، جایی که تابستان میهمانی کوتاه است، هر دانه‌ای که کاشته و درو می‌شد شمرده می‌شد و هر قرص نان دلیلی برای جشن بود. چرخهٔ کاشت، انتظار و درو آیینی بود که همسایگان را به هم پیوند می‌داد و بختشان با موجِ غله بالا می‌رفت.
درونِ خانه، خاطرهٔ کشتزار برجا می‌ماند. کاسه‌ای چوبی که دست‌های نسل‌ها با ورز دادنِ خمیر صافش کرده‌اند. جارویی از کاه که گرد و خاک را از اجاق می‌روبد. گونی‌ای که برای نگه داشتنِ خوراکِ روزِ بعد کنار گذاشته شده، دهانه‌اش با ریسمانی بسته و محتوایش حاصلِ ماه‌ها آفتاب و رنج. در صبح‌های خنک و سرزنده، کتری‌ای روی اجاق می‌جوشد و بوی حلیم را در آشپزخانه می‌پراکند، یادآوری آرام از کشتزارهای دور و رنجی که آن‌ها را به سفره رساند. هر تکه و هر پوشالِ مانده به کار می‌رود؛ وقتی خرمن گرامی داشته شود، هیچ‌چیز از دست نمی‌رود.
امروز می‌توانید نانی را با دست بپزید و بگذارید ور آمدنِ آهستهٔ خمیر رویشِ صبورانهٔ کشتزار را بازتاب دهد. کفِ خانه‌تان را جارو کنید و هر حرکت خاطره‌ای از درو باشد. در لبهٔ کشتزار یا پارکی قدم بزنید و ببینید که مراقبت چگونه نشانش را بر زمین می‌گذارد. سرِ سفره‌تان سپاس بگزارید و به یاد آورید که هر وعدهٔ غذا ریشه در زمینی دارد که روزگاری خالی به نظر می‌رسید و اکنون کامل ایستاده است.
رنگ خوش‌شانسی امروز گندمی است.
Lucky Color: Wheat — #F5DEB3باشد که فراوانی آرام و مطمئن به دستانتان بازگردد.