Sa mundo ng baraha, puno ng alikabok ang maliliit na paa ng bata. Ang bandila na dating sumayaw sa mga hangin ay nakahiga na ngayon nang lanta, madaling mabasag sa tagtuyot, manipis na ang mga hibla sa mga buwan ng langit na walang ulap. May buhangin ang buhok ng kabayo, at nawawala ang landas sa silaw, walang anino at ginhawa. Dito, ang liwanag ay hindi marahan na gamot kundi puwersang humuhubad: ginagawang ibabaw ang lahat, gilid ang lahat; isang lugar kung saan nagpupumilit ang mga ugat, at walang awit ng ibon ang hangin.
Sa mahaba at tuyong daan sa isang lumang lupain, nakatayo ang mga labi ng isang bahay-bakasyunan. Ang mga dingding nito, kinalimutan nang mga siglo, ay may padron ng alaala ng lamig. Naroon ang amoy ng harina mula sa kinalimutang hurno ng tinapay, mga mumong dinurog sa mga losa. Ang dating makinis na mesa ay may mga hukay at tuyo na ngayon, ang bakas ng maraming kainang pinagsaluhan sa ilalim ng walang tigil na araw. Minsan ay umabot ang mga baging ng ubas mula sa poste hanggang poste, ngunit ngayon ay madaling mabasag ang kanilang mga tangkay, nahulog na alikabok ang mga dahon. Sa pasilyo, nananatiling nakatiklop ang kumot na lino, hinabi ng mga kamay na matagal nang nawala, kulot at nanilaw sa edad ang mga sulok, tahimik na saksi sa mga taon ng matigas na sikat ng araw. Bawat sinulid ay may hawak na lihim, pinaikot sa mas mabagal na mga panahon.
Sa bodega ng mangangalakal, nakabukas ang kahon ng lumang mga butones na garing. Dati silang pansara sa mga kapote ng paglalakbay, ipinasa nang tumangkad ang mga bata. Sa malapit, pingas ang gilid ng tasang porselana, nakatindig sa gilid ng walang lamang platito, mapurol ang barnis mula sa mabagal at nasisinagan ng araw na mga hapon. Ang isang dakot ng almendras, nakalimutan sa pinggan, ay lumiit at namutla. Sa repisa nakaupo ang tuyong kalabasa, isinabit noon para sa suwerte, biyak at kupas na ngayon, kumakalantog ang mga buto nito sa ihip mula sa pinto.
Dumarating ang mga manlalakbay sa lugar na ito sa tabi ng dagat, umaasa sa lilim ng mga puno ng oliba. Ngunit kalat-kalat ang mga sanga. Maputi at mainit ang mga bato sa ilalim ng paa. Mabagal silang gumagalaw, naghahanap ng piraso ng ginhawa. Sa itaas nila, malawak at hindi napuputol ang langit. Kung minsan ay umaangat ang alikabok kapag dumarating ang hangin, marahan na bumabagsak sa lahat: isang pinong lambong sa mga garapon, sa mga panakip ng bintana, sa huli ng trigo ng tag-araw na itinatago sa loob. Hakbang-hakbang, pinapayat ng lakad ang mga lumang sandalyas, kinaskas ng walang hanggang bakas ang kanilang mga talampakan. Kahit ang tinapay, niluto nang umagang iyon, ay mabilis na nadudurog, marupok ang balat, nawala ang kahalumigmigan sa mainit na hininga ng araw.
Sa panahong tulad nito, natututo ang mga tao ng halaga ng pagkakatigil. Sinusukat ang tubig sa tasa. Nakaupo sa estante ang buslo ng mga itlog, mapurol ang mga balat sa pulbos na pamumulaklak. Bumulukot ang aso sa ilalim ng habihan, nakasuksok ang ilong sa mga paa, naghihintay ng takipsilim. Sa mga bukid, ang tanging tunog ay ang marahan na tiklik ng mga sikada, inuulit ang kanilang awit na para bang magpaalala: ito ay lumang kuwento, at ang araw ay laging biyaya at pasan.
Ngayon, maaaring idiin ng isa ang mga tupi mula sa telang lino at hayaang lumamig ito sa tabi ng bintana, o magbukas ng aklat ng lutuin ng pamilya para maghurno ng tinapay na mabigat ang balat. Magandang araw ito para kumpunihin ang kapoteng may nawawalang butones, o magbalat ng mga almendras nang isa-isa, kainin ang mga ito nang may tahimik na pasensiya.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay lumang puti.
Lucky Color: AntiqueWhite — #FAEBD7Hayaan ninyong hawakan ng araw ang pasensiya ng mga bagay na nasubok ng panahon.
Kahit sa tindi, may nananatiling marahan.