Kapag masyadong tuwiran ang sikat ng araw, nagiging matalas ang larawan ng paglalakbay, nabura ang bawat anino. Umaabot ang daan, nasasalo ng mapusyaw na alikabok ang mga laylayan ng lumang sapatos sa paglalakad, ginagawang patag at madaling mabasag ang pakiramdam ng mundo. Sa pinakamatatandang kuwento, ang araw sa tuktok nito ay hindi lamang tagapagdala ng liwanag, kundi tagagawa rin ng mga tagtuyot at kalituhan, hinuhubad ang detalye mula sa tanawin at pinatutuyo ang dila. Sa bawat hakbang, naglalabas ang lupa ng mahinang pulbos, tuyo na parang loob ng kinalimutang balat ng almendras. Tumitigas ang tela ng baro ninyo, nahugot ang asin mula sa balat ninyo, at kumikislap ang abot-tanaw na para bang mirahe na pinaikot mula sa harina.
Noong una, maghahanap ng mga tanda ng ginhawa ang mga manlalakbay sa estep: isang kumpol ng mga puno ng almendras, biyak at mapusyaw ang mga balat ng bunga pagkatapos dumaan ang mainit na hangin. Nakilala ng mga gumagawa sa kusina ang parehong pagbabago: ang mga almendras na isinasawsaw nang isang hininga sa kumukulong tubig, nahuhulog ang kanilang mga balat, iniiwan silang hubad at makinis, halos kumikinang sa liwanag na bumaha sa ibabaw na bato ng mesa. Mabilis ang proseso, ngunit tumatagal ang resulta: ang bunga, dating magaspang at may anino, ay nagiging iisang tono, hinubaran ng mga lambong nito. Sa ganitong kalagayan, handa na ito para sa maingat na kamay ng gumagawa ng kendi, o para sa mabagal na giling hanggang sa maging magaspang na pino, nakalaan para punuin ang mga pastel sa mga rehiyon kung saan laging tuyo ang hangin.
May alamat mula sa mataas na talampas, kung saan walang tigil ang araw, tungkol sa babaeng tumakip ng mga bintana ng lino para putulin ang mabangis na silaw. Ang tela, pagkatapos ng maraming panahon, ay nagkaroon ng kulay ng laman ng almendras, pinapayat at pinaputi ng araw-araw na init. Ang parehong balat ng panahon ay tumubo sa mga pasimano ng bintana, mga butil ng alikabok na tumitira sa kahoy, nag-iiwan ng mapa ng maraming tag-araw. May pakiramdam ng oras na pinabagal at nasubok ng panahon sa mga ibabaw na iyon: bawat bagay ay nagtatago ng alaala ng mahahabang hapon kapag halos hindi gumagalaw ang hangin, at ang tanging tunog ay ang kalantog ng mga balat ng bunga sa ilalim ng mga sandalyas ninyo. Sa ganitong silid, ang kawalan ng matinding lilim ay halos presensiya mismo: isang uri ng kawalan na naghihintay mapuno.
Sa mga bansa sa timog, kapag silaw lamang ang iniaalok ng mga bukid, naaalala ng mga magsasaka ang mga halamanan ng almendras bilang pangako ng pagbabago. Ang mga balat na naiwan pagkatapos ng anihan ay nasasabit sa mga pintuan, tinataboy kasama ng dayami, patunay na may masustansiyang tumatagal sa tindi ng panahon. Sa malapit, may alikabok ng pinong giniling na harina ang mesa ng panadero, handang itupi sa masa. Sa palengke, tinitimbang ang mga sako ng binakbak na almendras sa tabi ng mga rolyo ng linong hindi pinaputi. Lahat dito, puno, binhi, tela, harina, ay nagsasalita ng pagbabagong galing sa pagtitiis sa pagkalantad, isang paghuhubad ng lahat maliban sa mahalaga. Ang araw, masyadong malakas, ay nag-iiwan lamang ng pinakapayak na bakas.
Ngayon, maaari ninyong gilingin ang isang dakot ng mga bunga sa almirez, dinadamdam ang pagbabago ng tekstura sa ilalim ng palad ninyo. Maaari kayong maghurno ng isang tinapay at pulburan ang ibabaw ng giniling na harina, pinapanood ang balat na maging malutong at marupok. Isaalang-alang ninyong maupo sa bintana na may haba ng payak na hinabing tela para palambutin ang liwanag, hayaang lumipas ang hapon sa tahimik na pagmamasid. O, habang bumababa ang gabi, tipunin ang mga balat mula sa mesa ninyo at ikalat ang mga ito sa hardin ninyo, ibinabalik sa lupa ang tumatagal.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay almendras.
Lucky Color: BlanchedAlmond — #FFEBCDAng tahimik na bakas na naiwan kapag nahubad na ang lahat. Para sa linaw na natagpuan sa kasimplehan.