Sumusulong ang bata ng baraha, ngunit walang hanggan ang liwanag, hinubaran ng lilim. Tuyo at bitak ang lupa sa harap, tinatangay ng hangin ng tag-araw na sumasakit sa mga mata ang ibabaw, gumuguhit ng mga linya ng pagod sa mga paa sa bawat hakbang. Ang landas, dating malamig sa ilalim ng araw, ay naglalabas ngayon ng alaala ng init ng maraming araw, gumigiling ang buhangin sa ilalim ng paa. Ang telang nakalaylay sa likod ng bata, dating malambot, ay matigas sa asin at alikabok, may dalang amoy ng malawak na kapatagan, ang pakiramdam ng mga paglalakbay na ginawang masyadong mahaba sa ilalim ng langit na tumatangging kumupas. Sa malayo, tumataas ang mababang pader na bato ng lumang pugon, bukas sa araw ang parisukat na bunganga nito, dumidikit pa rin sa hungkag na puso nito ang alaala ng mga apoy na minsang nagngitngit sa loob.
May mga lugar kung saan ang lupa mismo ay tila hinulma para sa pagtitiis. Sa mga nayon na nagsasama-sama malapit sa mga sinaunang kama ng ilog, isinasalansan at hinuhubog ng kamay ang lupa, bawat tipak ay patotoo ng pawis at panahon. Ang mga tipak na ito, sinunog nang matigas sa apoy, ay tumitira sa mga tahanan, mga balon, at mga liwasang bayan. Sa ilalim ng paa, naglilinya sa landas ang mga pira-piraso ng mga nabigong pagtatangka, makinis na ang mga pingas na gilid sa mga taon ng pagdaan. Minamarkahan ng mga labi ng pugon ang gilid sa pagitan ng ginawa at ng iniwan: mga dingding na nasubok ng panahon, kalat ang lupa ng mga basag, tumatama ang araw, walang tigil, sa pareho.
Sa ibang lugar, sa mahabang daan sa pagitan ng mga bayan, natututo ang mga manlalakbay ng aral ng katuyuan. Natutong alikabok ang mga sapatos ng latak ng maraming milya, patag na ang mga talampakan at markado ng maliliit na bato. Sa oras na naglalaho ang mga anino, ang pakiramdam ay hindi gaanong paglalakad kundi pagtitiis, isang mabagal na pakikipagkasundo sa lupa, ang pangako ng distansiya ay sinusukat sa pagod na pag-angat ng paa. Mabigat ang tela sa balikat, magaspang sa gamit, kulay ng lumang mga baga, hawak ang alaala ng mga apoy sa kampo na mababa nang nasunog sa dulo ng paglalakbay. Ito ay telang maraming beses nang natuyo sa araw, matigas ang mga tupi at kumakalantog sa alikabok habang ibinabalot sa leeg.
Sa kusina, kumukulo nang mahina ang kaldero sa kalan, lumalapot at dumidilim ang sarsa sa loob habang bumulwak. Yumuyuko ang kusinero, humahalo gamit ang kutsarang kahoy, naaalala ang mga palengke kung saan nakasalansan ang mga sili sa mga buslo, matalas at malupa ang amoy. Dito, ang pinatuyo ng araw ay ginigiling at hinahalo, ginagawang ng mabagal na init ang isang bagay na nagsasalita ng mga paglalakbay sa karabana, ng mga anihan na tinitipon sa matigas na liwanag, ng lasa ng malalayong lugar. Mabigat ang mangkok, sinunog sa pugon na katulad ng nasa gilid ng landas, may mga hukay at marka ng alaala ng apoy ang ibabaw nito.
Kung minsan, sa puso ng katuyuan, nagtatagal ang alaala ng ulan: ang diin ng basang lupa na naging laryo, ang pangako na ang tuyo ngayon ay maaaring lumambot balang araw. Ang panahon, gayunman, ay nananatiling pantay: walang hanggan at walang ulap na init na nanginginig sa hangin, hinihila ang bawat amoy at tunog patungo sa pagkakatigil. Kumikislap ang abot-tanaw, at ang tanging ginhawa ay natatagpuan sa maingat na gawain ng mga kamay, humuhubog, nag-aalaga, naghahanda para sa sandali kung kailan sa wakas ay magdadala ng pahinga ang takipsilim.
Ngayon, maaari ninyong hubugin ang tinapay gamit ang mga kamay ninyo, dinadamdam ang pagtutol at init ng masa. Maaari kayong maglakad sa magaspang na landas na suot ang matitibay na sapatos, hayaang ipaalala ng bawat hakbang ang mahahabang daan at sinaunang mga kalakalan. Maaari ninyong ibabad ang mga tuyong sili sa langis, hayaang punuin ng bango ang kusina ninyo, o balutin ang sarili sa kumot na nakakilala ng maraming tag-araw, magaspang ngunit nakakaginhawa sa bigat nito.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng laryo.
Lucky Color: FireBrick — #B22222Tahimik na tumitira ang pagtitiis at alaala sa apuyan at sa ilalim ng paa.
Hayaan ninyong hubugin ng pantay na mga kamay ang araw, at ng pusong naaalala ang apoy.