Ang baligtad na Araw ay langit na walang lilim, silaw ng tanghali na kinakaskas ang detalye mula sa mundo hanggang sa pumapatag ang lahat. Ang mga sinag ay hindi gaanong nagpapainit kundi tumutuyo at dumidiin, umaabot sa kapatagan kung saan nanginginig ang hangin sa init. Nawala ang marahan na mga anino ng landas sa harap ninyo; nabibiyak at nadudurog ito kung saan masyadong maraming beses na dumaan ang paa, kakaiba ang pamilyar na daan dahil sa walang tigil na liwanag. Kung saan ang tuwid na baraha ay nagbibigay sa inyo ng mga mirasol, hinog na prutas, madaling sakay ng bata, ngayon ay alikabok ang lupa, nalanta na ang mga tangkay, at nakatayo ang bata na masakit ang mga talampakan sa mga pagod na sapatos. Mahaba at tuyo ang araw, at maikling ginhawa lamang ang inihahagis ng mga lumang hinabing sumbrero.
Sa puwang kung saan dating tumakbo ang mga ilog, kumakalat na ngayon ang sahig ng disyerto: isa na tinawid ng mga manlalakbay sa loob ng mga siglo sa mga rutang markado ng nagbabagong hugis ng mga burol ng buhangin at ng alaala ng mga luntiang bukal. Nagtitipon ang buhangin sa pintuan, sa paanan ng bawat pader, sa mga tupi ng tolda at sa mga tupi kung saan nagtatagpo ang mga kamay at kasangkapan. Dinadala ng mga mangangalakal ang kanilang mga paninda sa mga sakong gawa sa magaspang at mahigpit na hinabing tela, sapat na matibay para tumagal sa paglalakbay, lumalambot lamang pagkatapos ng mga buwan ng paghawak. Sa mga lumang bahagi ng mga bayan sa gilid ng mga tuyong lupain, itinayo ang mga bahay gamit ang mga laryong luwad na pinatuyo sa ilalim ng parehong araw na nakakasilaw ngayon, maliit ang bawat bintana para pigilan ang init. May dala ng ebidensiya ng panahon ang mga palengke: mga buslo na gawa sa dahon ng palma, mga banig na nirolyo sa tanghali, at ang walang hanggang walis ng buhangin sa bato.
Dala ng mga sapatos na iniwan sa pinto ang pasan ng daan: katad na bitak mula sa pagsingaw, alikabok na nakatikmot sa mga tahi, ang alaala ng mahahabang martsa nang mas mabigat ang bawat hakbang kaysa nauna. Ikinukuwento ng mga lumang bota na nakasabit sa tabi ng apuyan ang kuwento ng mga sugo, sundalo, at pastol, na ang gawain ay tumagal lampas sa malalamig na oras. Sa matataas na lupain, nanginginain ang mga baka sa damong kupas sa mga buwan ng tagtuyot, ang kanilang galaw ay nag-aangat ng mga ulap na lumilipad at sandaling tumitira, para lamang maglaho sa susunod na ihip. Sa tahanan, ang kupas na dyaket na ipinasa mula sa isang salinlahi patungo sa susunod ay hawak ang amoy ng panggatong at ng araw ng maraming taon: matigas at maaasahan, hindi lubos na bago, hindi lubos na sumusuko.
May mga tradisyon na nagpaparangal sa mahabang araw: mga lutuin na gumagamit ng huli ng mga itinatagong buto o ugat na gulay noong nakaraang taon, pinakulo nang mabagal at inihain kasama ng matigas at makapal ang balat na tinapay. Sa kusina, makinis na ang kutsarang kahoy sa mga taon ng paghalo, kumikinang ang hawakan kung saan hinawakan ito ng mga kamay nang isang libong beses. Sa mga araw ng pista, binabalot ng mga mananayaw ang sarili sa telang tinina ng balat ng puno at lupa, iniikot ang mga kuwento na naaalala ang uhaw at ang anihan. Nakaupo ang maghahabi ng nayon sa habihan, gumagawa gamit ang sinulid na pinaikot mula sa linong tumagal sa pinakamabagsik na panahon, gumagawa ng tela para sa mga baro ng trabaho at mga sako ng palengke.
Ngayon, maaari ninyong walisin ang pintuan, binabakas ang guhit kung saan nagtatagpo ang labas na mundo at ang loob. Maaari ninyong langisan ang isang pares ng mga sapatos na nagamit nang mabuti, pinaparangalan ang mga lugar na dinala nila kayo. Maglaan ng oras para linisin at kumpunihin ang kasangkapan sa bahay, o magsulat ng liham sa isang nakatira sa mas tuyo at maalikabok na lugar. Sa gabi, panoorin ang liwanag habang gumagalaw ito sa sahig at damhin ang katahimikang dumarating kapag kumukupas ang silaw, nagbibigay muli ng puwang para sa lalim.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay katad.
Lucky Color: Tan — #D2B48CNawa'y maging pantay ang mga yapak ninyo at karapat-dapat ang lilim ninyo.