Sa itaas, matigas ang pagbaba ng liwanag, pinapatag ang lahat ng gilid ng tanawin. Sa mundo ng baraha, nakakunot ang bata sa kabayo sa ilalim ng walang hanggang ningas; ang dating mainit ay naging walang tigil. Nakasabit ang mga bandila na para bang tuyot, at iniiling ng mga bulaklak ang kanilang mga ulo, inukit sa matalas na hugis laban sa langit na walang lilim. Ito ay araw kung kailan mahaba at hindi naaabala ang daan, umiikot pataas ang buhangin sa paligid ng mga bukong-bukong, bawat hakbang ay dumidiin pasulong sa tuyo at matigas ang ulong pagpapatuloy.
Sa ganitong araw, nadarama sa mga paa ang bawat paglalakbay. Tuyo ang lupa, madaling mabasag ang mga damo. Naalala ng mga matatanda na tahiin ang mga takip para sa mga talampakan, hinubog para yakapin ang paa, sapat na malambot para sa mga gumagalaw na burol ng buhangin at sa hindi pantay na sahig ng kakahuyan. Ang mga sapatos na ito ay alaala ng mga pampang ng ilog at mga bakas ng hayop, gawa sa katad ng mga nilalang na minsang lumakad sa parehong mga landas. Bawat tahi ay ikinabit ng litid, sapat na malambot para tiklupin sa supot, sapat na matibay para tumagal sa walang hanggang paglalakad. Isinusuot ang mga ito ng mga mangangaso sa mga gubat ng abedul at ng mga mangangalakal sa magaspang na mga bakas, isang kasangkapang isinilang ng pangangailangan kung saan ang lupa mismo ay tumatagos hanggang sa balat.
Sa mga kuwento ng malalawak na kapatagan, nagtitipon ang mga tao sa paligid ng mga apoy sa ilalim ng malalaking langit, kung saan kasama ang katuyuan nang sunud-sunod na linggo. Sa pagitan ng mga paglalakbay, may uri ng ritwal: tinataboy ang alikabok mula sa mga sapatos, bawat tupi at marka ay tala ng bato at tinik. Sa mga tahanang may linyang hinabing banig, inilalagay ang isang pares sa pinto, ang kanilang presensiya ay tahimik na tanda ng isang ligtas na nakabalik mula sa bukas na lupa, o tahimik na pangako ng paglalakbay na darating pa. Kung titingin kayo nang maigi, makikita ninyo sa bawat ibabaw ang alaala ng mahabang lakad: mga tupi kung saan yumuyuko ang paa, kinis mula sa pagkuskos ng buhangin, ang hugis ng mga hakbang ng isang tao na malalim na nakadiin sa katad.
Nagsasalita ang alamat ng daan bilang guro at pagsubok. Sa ilang kuwento, binibigyan ang bayani ng isang pares ng mga sapatos na ito sa simula ng paghahanap, isang tanda ng proteksiyon laban sa init, sa mga bato, sa mga tinik. May karunungan sa kanilang kasimplehan: sanggalangin ang mga paa ngunit huwag kailanman ihiwalay ang manlalakbay sa lupa. Dala ng sukat at damdamin ang mga marka ng mga paglalakbay sa ilalim ng hindi natitinag na araw, kung saan bawat milya ay kinikita at naaalala.
Kahit ngayon, may mga tahimik na paraan para parangalan ang pakiramdam na ito ng pagtitiis. Maaaring kumuha ng isang pares ng malambot at mahusay na gawang tsinelas at lumabas para damhin ang landas sa ilalim ng paa, inaalala ang mahahabang daan na nag-uugnay ng tahanan sa abot-tanaw. Maaaring alagaan ng maliit na sipilyo ang mga sapatos sa pinto, tinataboy ang lumang alikabok at inihahanda ang mga ito para sa bagong lakad. Maaaring tahiin ang piraso ng luma at malambot na katad bilang supot, may hawak na mga binhi o barya, pribadong alaala ng mga paglalakbay na nagawa at ng mga paglalakbay na naghihintay pa.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay katad na mapusyaw.
Lucky Color: Moccasin — #FFE4B5Isang araw para parangalan ang tahimik na lakas ng mga simpleng bagay. Humakbang nang maingat; bawat marka ay bahagi ng paglalakbay.