Sumasakay ang bata sa kabayo sa tanghali na tumahimik. Kung saan nangangako ang tuwid na baraha ng linaw at laro, sinusunog ng baligtad na Araw ang landas nang lubusan kaya napuputi ang lahat ng bakas. Ang tela ng bandila, para maging senyas ng kagalakan, ay kupas at matigas, matigas na parang pinukpok na lupa ang lupa sa ilalim ng mga kuko. Bawat hakbang sa tanawing ito ay nag-aangat ng maliit na ulap habang nadudurog ang lupa bilang pulbos, umaalingawngaw ang bawat hakbang sa distansiyang ginagawa ng init sa pagitan ng mga bagay.
Minsan, natuto ang mga manlalakbay na tumatawid sa matataas na disyerto ng Hilagang Aprika na balutin ang sarili sa magaan na lino, pinasisilungan ang kanilang mga katawan mula sa araw na tumutuyo kahit sa hangin. Matatagpuan nila, paminsan-minsan, ang maliit na luntiang bukal kung saan ang huling mga sinulid ng lumang tela ay nasabit sa mga tambo. Mga siglo pagkaraan, sa mga kusina ng mga mangingisda sa baybayin ng Atlantiko ng Pransiya, binibiyak ang mga balat ng ulang at pinakukulo nang mahina ang laman sa manipis na sabaw, dahan-dahang sumisingaw sa kalan na naglalabas ng sariling init nang matagal pagkatapos maglaho ang apoy sa ilalim. Isasandok ang sabaw sa mga mangkok, kumukulot pataas ang singaw, ginagawang halos kasingtuyo ng daan sa labas ang pakiramdam ng hangin sa loob.
Sa mga pagawaan ng mga magpapalayok sa Limoges, idinidiin at hinuhubog ang luwad, nag-iiwan ang mga kamay ng pinakamababaw na mga bakas bago magkinis ang ibabaw sa ilalim ng gulong. Sinusunog ng init ng pugon ang bawat bakas ng hipo, at ang natitira ay mangkok na napakapusyaw kaya halos naglalaho ito sa liwanag ng tanghali. Ang isang mananahi, nakaupo sa mesang kahoy na hindi malayo sa bukas na pinto, ay pinakikinis ang haba ng bagong tela, pino ngunit matibay ang habi, halos kasinglambot ng tekstura ng giniling na almendras, na ginigiling niya para sa mga pastel ng hapon. Naaalala niyang marinig ang mga kuwento ng hangin na napakatuyo kaya ninakaw nito ang mga nota mula sa piyano, kumukupas ang tunog sa matigas na hangin.
Ang daan ay gawa sa alikabok at buhangin, pinatag ng mga sapatos ng mga lumakad dito nang mga taon. May mga landas sa tabi ng Dagat Mediteraneo kung saan pinakinis ng mga siglo ng paa ang mga bato, kumikislap ang bakas sa init na yumuyuko sa hangin sa itaas. Sa mga araw na lumiliko ang hangin, tila naglalaho ang abot-tanaw, at ang natitira ay ang alaala ng tubig: kung minsan sa anyo ng sabaw na lumalamig sa mesa, kung minsan sa lasa ng lamang-dagat na may kabibe sa dila, kung minsan sa damdamin ng hugasan na lino laban sa balat.
Sa kapaligirang ito, napakalakas ng liwanag ng Araw kaya ninanakaw nito ang lilim, pinapatag ang mundo, at iniiwan kahit ang pinakapamilyar na mga bagay na tila malayo. Gayunman, posible ang ginhawa rito: sa pagdadala ng panyo sa bulsa ninyo, malambot at magaan, para punasan ang pawis sa noo ninyo; sa paghahanda ng mangkok ng sabaw, kinakain nang dahan-dahan sa katahimikan ng hapon, hayaang punuin ng init ang katawan ninyo ng isang mas marahan kaysa init sa labas; sa paghinto para hipuin ang makinis na platong seramika, ang lamig nito ay maliit na ginhawa; sa pag-upo kasama ng lumang aklat sa piraso ng liwanag na hindi tuwiran at pagpapaalam sa isip ninyo na gumala sa malalayong dalampasigan, kung saan dala pa rin ng hangin ang amoy ng almendras at asin.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay krim na milokoton.
Lucky Color: Bisque — #FFE4C4Kumilos nang tahimik, at hayaang tumira ang hangin.