Sa ibabaw ng baraha, nakasakay ang bata sa kabayo sa ilalim ng langit na walang ulap. Sa likod nila, itinataas ng malalaking mirasol ang kanilang mga mukha sa bukas na hangin, at kumakaway ang watawat, magaan na parang harina sa ihip ng tag-araw. Lahat ay hinubog sa linaw, bawat bagay ay binalangkas at ibinalik ang tunay na mga sukat nito. Walang ulap, walang kalituhan. Narito na ang umaga; narito ang mundo sa kamay at sa mata.
Sa puso ng tag-araw sa kanayunan, binabakbak ang mga uhay ng mais sa malalawak na bukid, ibinubunyag ang kanilang mga sinulid na parang seda. Ang mga sinulid na ito, halos walang bigat, ay lumulusot sa pagitan ng mga daliri, tinataboy habang inihahanda ang mga busal ng mais para sa tanghalian. Nagtitipon sila sa mesa ng kusina, mga paalala ng pagtubong nangangailangan ng pasensiya at araw. Noong una, ginawa ng mga kamay sa mga kusina sa buong mundo ang mga hibla ng sedang ito bilang tsaa, para magpaginhawa at maglinis ng katawan, o ibinuhol ang mga ito bilang mga tanda para sa suwerte. Sa kamalig, pagkatapos ng anihan, nakakahanap ng daan ang mga kumikinang na hibla na ito sa panloob ng mga sumbrero o sa mga pugad ng mga langay-langayan na nakasuksok nang mataas sa ilalim ng alero.
Sa mga bukas na palengke at pista ng nayon, inihuhurno ang maliliit na keyk gamit ang harina na giniling mula sa mga butil, may pulbos sa itaas na nasasalo ang liwanag. Inilalagay ang mga keyk na ito sa mga buslo na may linyang lino, inilalabas sa bukang-liwayway ng mga gumigising nang maaga para sa gawain ng araw. Mahigpit na hinabi ang tela sa ilalim ng mga keyk, pinaikot mula sa mga unang sinulid ng anihan, at nasasalo ang liwanag na bumubuhos sa bintana ng kusina. May pakiramdam ng kasaganaan, isang pagkilala sa paggawang namunga, at marahan na kaayusan sa ayos ng mesa, buslo, tela, at pagkain.
Naaalala ng mga manlalakbay sa malalayong lupain kung paano bumubuhos ang mga unang sinag ng araw sa mga kapatagan, dinadampian ang mga bukid kung saan matangkad at ligaw ang damo, may pinakamahinang alikabok pagkatapos ng gabing walang hamog. Sa mga lumang kuwento, ito ang oras kung kailan bumabalik ang mga hugis sa mundo pagkatapos ng walang hugis na dilim ng gabi; muling lumilitaw ang mga daan, bakod, at mga hugis ng malalayong puno, tapat na parang mga lumang kaibigan. Ang mga pastol at magsasaka, gising bago ang iba, ay pinapanood ang liwanag na gumalaw sa pinaggapasan, bawat tangkay at bato ay bumabalik sa sariling anyo. Ang pagbabalik ng mga hugis na ito ay nagtanda hindi lamang ng wakas ng gabi kundi ng pagpapanumbalik ng katiyakan. Sa sandaling iyon, ang ibabaw ng mundo ay nalalayag muli, ang mga anino ay hindi na bitag, kundi isang bagay na inihagis nang may layunin.
Sa ilang tahanan, pinupuno ng mga himaymay na naiwan sa pagbabakbak ang mga unan, isang lambot na hawak ang alaala ng init ng nakaraang tag-araw. Nakapatong ang mga unan na ito sa mga upuan sa bintana o sa mga bangko sa mga silid na nasisinagan ng araw, mga lugar kung saan maaaring maupo nang tahimik ang isang tao, nagbabalat ng gisantes o nagsusulat ng liham. Umuugoy sa bukas na bintana ang mga kurtinang gawa sa magaan na tela, pinapapasok ang ihip na dala ang amoy ng malalayong bukid. Sa isang dako, ibinabagsak ng bata ang piraso ng himaymay ng mais sa garapon ng salamin, pinapanood itong tumira na para bang naghihintay na lumitaw ang mensahe.
Ngayon, maaaring bakbakin ng isa ang balat mula sa uhay ng mais, hayaang mahulog ang himaymay sa mangkok para magamit sa ibang pagkakataon, o ibabad ito sa mainit na tubig para sa tasa ng tsaang dala ang bulong ng mga bukid. Maaaring maghurno ng isang simpleng bagay, tinapay na mais o maliliit na keyk, at ilagay ang mga ito sa buslo sa tela, ibinahagi sa kaibigan. O, sa tahimik na sandali, maupo sa maagang liwanag, hayaang bumalik ang mga hugis ng mga bagay, at pansinin kung ano ang ibinabalik ng sikat ng araw sa silid.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay seda ng mais.
Lucky Color: Cornsilk — #FFF8DCHayaan ninyong bumalik ang linaw at hubugin ang araw.
Ang nakatago ay ibinibigay muli sa kamay.