Sa baraha, nakasakay ang bata sa matibay na inahing kabayo, malapad na bukas ang mga bisig, dumaraan sa bukid na hangganan ng mga mirasol. Matatangkad ang mga mirasol, iniikot ang kanilang mga mukha para sundan ang init na bumubuhos sa lupa. Sa likod nila, binabakas ng maikling pader na bato ang guhit sa pagitan ng bukas na bukid at ng abot-tanaw, ipinapakita na nahubog at namarkahan muli ang mundo. Kung saan dating nakatago sa anino ang gilid ng mga bagay, malinaw na ngayon ang bawat talim at tangkay, bawat halaman ay tinukoy ng liwanag. Tapos na ang oras ng paghula kung ano ang nasa kabila; iginuhit ng pantay na mga kamay ang hugis ng bukid, handa ang anihan, nakalap sa buong paningin ang gawain ng panahon.
Mula pa noong sinaunang mga araw, tinukoy ng mga bukid na ito ang yaman at buhay ng mga nayon. Ang halaman, tinubo mula sa isang dakot ng butil na idiniin sa lupa pagkatapos umatras ang tubig-baha o pagkatapos ng pagkatunaw sa tagsibol, ay naging sukat ng kapalaran ng taon. Sa mga lumang kuwento, ang bigkis na iuwi sa likod ng babae ay nangangahulugan ng ligtas na mga taglamig at punong mga plato. Sa mga ilog ng Ehipto, sa tuyong hangin ng Levant, sa walang hanggang mga patag na lupa na umaabot sa malalayong abot-tanaw, ang anihan ang bisagra kung saan umiikot ang lahat ng pag-asa. Dito, yumuyuko ang mabibigat na ulo na para bang nagpapasalamat, habang ang pinaggapasan na naiwan ay tinitipon para sa higaan, mga buslo, o ang bubong na dayami. Ang nakatayo sa itaas ng lupa ay pagkain para sa katawan at espiritu; ang natitira sa ilalim ay nagtatahi ng lupa, hinahawakan ito laban sa hangin.
Sa malalawak na lupain, umaasa ang maliliit na bayan sa pagliko ng mga panahon, sa tunog ng karit at mahabang karit, sa mga kariton na gumulong patungo sa mga kamalig ng butil bago ang unang unos. Tumayo ang mga gilingan sa tabi ng mga tahimik na sapa, ginigiling ng kanilang mga bato ang harina na magiging tinapay. Sa mga himpilan sa hilaga, kung saan maikling bisita ang tag-araw, binilang ang bawat binheng inihasik at inani, bawat tinapay ay dahilan para magdiwang. Ang siklo ng pagtatanim, paghihintay, at pag-aani ay ritwal na nagbubuklod sa mga kapitbahay, tumataas ang kanilang mga kapalaran kasama ng agos ng butil.
Sa loob ng tahanan, nananatili ang alaala ng bukid. Isang mangkok na kahoy, pinakinis ng mga salinlahi ng mga kamay na nagmamasa. Isang walis na gawa sa dayami, nagwawalis ng alikabok mula sa apuyan. Isang sakong itinabi para hawakan ang pagkain ng susunod na araw, tinali ng lubid ang bunganga nito, ang laman ay resulta ng mga buwan ng sikat ng araw at paggawa. Sa mga malamig na umaga, bumulwak ang takure sa kalan, nagpapadala ng amoy ng lugaw sa kusina: tahimik na pag-alaala sa malalayong bukid at sa paggawang nagdala ng mga ito sa mesa. Ginagamit ang bawat pira-piraso, bawat natirang ipa; walang nawawala kapag pinararangalan ang anihan.
Ngayon, maaari kayong maghurno ng tinapay sa kamay, hayaang umalingawngaw ang mabagal na pagtaas ng masa sa matiyagang pagtubo ng bukid. Walisin ninyo ang sahig ninyo, bawat hagod ay alaala ng pag-aani. Maglakad sa gilid ng bukid o parke, pinagmamasdan kung paano nag-iiwan ng marka ang pag-aalaga sa lupa. Magpasalamat sa mesa ninyo, inaalala kung paano nakaugat ang bawat kainan sa lupang minsan ay tila walang laman ngunit nakatayo na ngayon nang buo.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay trigo.
Lucky Color: Wheat — #F5DEB3Nawa'y bumalik ang kasaganaan sa mga kamay ninyo, nang tahimik at tiyak.