Nakaupo ang bata sa inukit na kabayo, ginulo ng ihip ang buhok, nakaharap ang mukha sa umaga. Sa likod, minamarkahan ng mababang pader na bato ang hangganan ng lumang hardin: isa kung saan pinapatalas ng sikat ng araw ang gilid ng bawat dahon, at bumubukas ang mga talulot sa tahimik na katiyakan. Ang pader ay hindi lamang guhit sa lupa, kundi alaala ng mga kamay na humuhubog nito: mga batong tinitipon mula sa mga bukid, bawat isa ay iniangat at inilatag nang may layunin, mainit sa ilalim ng palad kapag malinaw ang araw. Dinadampian ng liwanag ang pader at ang kabayo; tumatakbo ito sa mga bisig ng bata, ginagawang sapat na matingkad ang mundo para bakasin.
Sa mga burol ng Toscana, iniangat ng mga magsasaka ang mga pala mula sa lupa, mantsado ng alaala ng lupa ang kanilang mga palad. Dito, buhay na bagay ang lupa, mayaman sa paggawa ng mga siglo. Ang mga bukid, dating ligaw sa romero at ligaw na abena, ay may diin na ngayon ng oliba at baging. Tinitipon ng mga magpapalayok ang lupa mula sa pampang ng ilog, minamasa ito bilang mga mangkok na magdadala ng sabaw o tubig, o hahawak ng isang dakot ng itlog sa bintana ng kusina. Tahimik ang lambak sa bukang-liwayway, ngunit hindi walang laman: umaangat ang amoy ng usok ng kahoy kung saan inaalagaan ng mga panadero ang kanilang mga apoy sa umaga, at sapat na malinaw ang langit para makita ang hugis ng malalayong monasteryo, itinayo noong una mula sa parehong lupa at bato.
Minsan ay tumawid ang mga manlalakbay sa mga lambak na ito, nakikipagpalitan ng pinta at panalangin sa mga tarangkahan ng lungsod. Ang mga dingding ng kumbento, pininturahan ng mga kuwento ng mga santo at handaan, ay may linyang mga pintura sa dingding na tumagal nang mga siglo: mga kulay na hinugot sa lupa mismo, hinalo sa langis at itlog, pinahiran sa maingat na mga linya. Giniling ng mga monghe ang lupa hanggang sa alikabok, natutong salain ang bato mula sa ugat, saka hinalo ito hanggang sa gumalaw na parang seda sa kanilang mga kamay. Ipininta nila ang mga damit ng santo, mga halo, at ang marahan na mga kurba ng trigong yumuyuko sa mga bukid. Bawat hagod ng pinsel ay basbas, isang pahayag na ang nakahiga nang nakatago sa pampang ng ilog ay makakahanap ng bagong buhay sa liwanag.
Sa mga araw ng pista, isinasabit ang mga bandila mula sa mga bintana, telang tinina ng mga kamay ng mga babaeng nakakaalam ng mga paraan ng pagpapakulo ng mga halaman at lupa sa malalaking kaldero. Hinahati ang tinapay sa bukas na hangin, mainit at mabango, mantsado ang balat mula sa bato ng apuyan. Kung minsan ay bumabagsak ang ulan, biglaan at mabangis, ngunit laging ang araw ang bumabalik, pinatutuyo ang mga batong-kalye at ibinabalik ang mga hugis ng bawat hakbang, bawat landas sa palengke, bawat pagod na pintuan.
May katatagan sa mga bagay na ito: ang mangkok sa mesa, ang pader na nagtatanda ng hardin, ang kabayo na naghihintay sa gilid ng bukid. Nag-aalok sila ng paraan para tipunin ang hindi nakita: umaatras ang mga anino, at bumabalik ang hugis ng mga bagay, handa para sa kamay. Ngayon, maglaan ng sandali para idampi ang palad ninyo sa laryong mainit sa araw o sa makinis na gilid ng mangkok na gawa sa lupa. Magsulat ng liham sa mesang kahoy, hayaang tumira ang mga linya nang isa-isa, na para bang binabakas ang isang matagal nang pamilyar. Kung mayroon kayong tinapay, hatiin ito kasama ng kasama; kung lalakad kayo, gawin ito kung saan malinaw ang mga hugis, at bukas ang araw sa harap ninyo.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay lutong lupa.
Lucky Color: Sienna — #A0522DNaaalala ng lupa ang ibinubunyag ng araw.
Sundan ninyo ang guhit kung saan nagtatagpo ang liwanag at ang luwad.