Mataas ang takbo ng Araw, tinatanggal ang lahat ng kalituhan, at gumigising ang hardin. Sa mga lumang pakete ng baraha, ang bata sa likod ng kabayo ay walang dalang espada o kalasag, kundi mga nakaunat na bisig at tiwala: alam na nagbalik ang init. Sa likod, ang pader na bato ay hindi na nakadambana bilang hangganan, kundi marahan na kumikinang, tinutukoy ang silungan mula sa dilim at hangin. Ang liwanag ng araw ay hindi matigas kundi yumayakap, tulad ng katahimikan sa tahimik na kusina sa umaga, ibinalik sa marahan na linaw ang mga hugis ng mga bagay.
Sa kabila ng mesa sa kusina, nakaupo sa plato ang isang hiwa ng keyk na espongha, may pulbos ng asukal, magaan na parang ulap at may himaymay ng kinayod na balat. Inihurno sa araw ng tagsibol, ito ang uri ng keyk na nag-aanyaya sa sikat ng araw na tumira sa mga mumo. Minsan, sa mga sala noong panahon ni Victoria, pinahahalagahan ang mga keyk na sifon para sa kanilang tekstura, mahangin at matatag, ginawa para mahiwa nang malinis kahit sa nanginginig na mga kamay ng unang punong-abala. Ang sifon, isang tela sa parehong bahay ng keyk, ay minsang nagsapin ng mga sumbrero ng Paris at mga belo ng kasal, nasasalo ang araw na sumala sa bintana, naghahagis ng marupok na ningning sa noo at mga mata. Sa keyk at tela, may yakap ng kagaanan: hindi ang kawalan ng bigat, kundi ang pagbabago nito, isang alay.
Sa ibang lugar, sa mga halamanan sa timog na mga dalisdis ng Sicilia, pumipitas ang mga tagaani ng prutas mula sa mga luma at matinik na puno. Malambot ang balat ng prutas, halos nanganganinag ang laman kapag itinaas sa araw. Minsan ay masigla ang mga palengke ng mga mangangalakal na may dalang mga buslo na may linyang dayami at seda, mas mahalaga ang bawat prutas dahil sa paglalakbay nito sa kipot. Sa alamat, ang isang prutas na ibinigay bilang tanda ay nangangahulugan ng ligtas na daan o bagong simula. Nakapatong ang ningning ng araw sa loob ng bawat balat, naghihintay na palabasin sa minatamis o sa matamis na inumin, o hiwain lamang at ibahagi.
Sa kabila ng mga pader at hardin, may isang umaga sa maagang Hunyo kung kailan ang hangin mismo ay nagbibihis ng lambot. Hindi blangko ang langit, kundi nalambungan: liwanag na kumalat sa mataas at pinong takip ng ulap na nagpapaliwanag sa mukha ng ilog at sa mga likod ng nanginginain na baka. Sa ganitong mga umaga, ang mundo ay tila bagong gawa, marahan ang mga gilid, at bawat ibabaw ay nahawakan ng mahinahon at sinalang ningning. Gumagalaw ang hangin sa mga kurtinang tinahi mula sa lumang sifon, umaangat ang tela sa bawat agos, pinapapasok ang hininga ng pag-asa.
Ngayon, maaaring maghiwa ang isang tao ng piraso ng keyk na espongha at kainin ito sa tabi ng bukas na bintana, hayaang mahulog ang mga mumo sa serbilyetang tinahi ng parehong tela ng mga lumang belo. Maaaring magbalat ang isa pa ng prutas at iwan ang balat na kulutin sa mesa, pinupuno ng amoy nito ang silid at naghahalo sa unang init ng araw. Magandang sandali rin ito para magbukas ng liham o paboritong aklat sa ilalim ng langit ng Hunyo na iyon, binabakas ang mga hugis ng mga salitang ibinalik mula sa anino. O hayaang dumaan ang hangin ng umaga sa mga nakataas na kurtina, humihinga ng mundong ginawang bago.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay dilaw ng limon.
Lucky Color: LemonChiffon — #FFFACDMaglaan ng sandali para kilalanin ang mga tahimik na hangganang ibinalik ng liwanag.
Gising ang lahat ng marahan sa kamay.