Sumusulong ang bata sa matiyagang maliit na kabayo, lampas sa mababang pader ng hardin. Gumagalaw sa ihip ng umaga ang mga watawat na tela sa itaas. Lumalalim ang init ng araw, at ang nakatago sa anino ay ibinubunyag ngayon ang tunay na hugis nito: mga dahon, prutas, at ang malalambot na linya ng lupa mismo. Tumatalas ang mga hugis ng lahat, na para bang binalangkas ng sanay na kamay ang mundo. Tumatawa ang bata, inaabot para hipuin ang mga sanga kung saan nakabitin ang bilog na prutas, mabigat at maliwanag.
Ang mga taong nakatira sa mainit na lupain ay gumigising nang maaga para maglakad sa pagitan ng mga hanay ng puno. Umaabot ang kanilang mga kamay para yakapin ang prutas na hinog sa puso ng tag-araw, pinupuno ang mga buslo na hinabi mula sa tambo sa tabi ng halamanan. Mula sa Dagat Mediteraneo hanggang sa malalayong pulo, ang mga prutas na ito ay dumaan sa kamay patungo sa kamay, mga tanda ng kalusugan, yaman, at mga paglalakbay na ligtas na natapos. Sa mga sinaunang daan ng kalakalan, lumakbay ang mga kahon ng prutas kasama ng mga pampalasa at seda, nag-iiwan ng amoy sa mga bodega ng mga barko at sa mga palengke ng malalayong lungsod. Sa mga mesa, nakapatong ang mga prutas na ito sa mga mangkok, inilalabas para sa mga bisita bilang tanda ng pagtanggap.
May mga ilog na ipinangalan sa prutas na nagpapaliwanag sa kanilang mga pampang. Sa mga liko-likong tubig na iyon, nagdadala ang mga bangka ng mga kahon mula sa mga halamanan, pababa sa mga daungan kung saan nagtitipon ang mga mangangalakal. Sa mga bayan sa timog, ipinapakita ng mga palengke ang mga bunton ng prutas, at idinidiin ng mga nagtitinda ang katas sa mga tasa para sa mga dumadaan. Ginagamit din ng mga botika ang balat para timplahan ang mga gamot; ginigiling ng mga kusinero ang kinayod na balat sa mga sarsa at panghimagas. Hinuhubog ng mga artesano ang kanilang mga sisidlan ayon sa bilog ng prutas, at natututo ang mga bata na ukitin ang mga parol mula sa hungkag na balat nito, naglalagay ng mga kandila sa loob para anyayahan ang pagbabalik ng araw.
Sa mga lumang kuwento, lumilitaw ang prutas bilang gantimpala. Ipinapadala ang isang kabataan sa malayong hardin kung saan nakabitin ang bihirang prutas, bawat isa ay regalo mula sa araw mismo. Tumatakbo ang mga bayani sa ilalim ng mga puno, sinasalo ang prutas habang bumabagsak para markahan ang simula ng bagong pakikipagsapalaran. Sa mga bulwagan ng mga emperador, ipinagpapalit ang parehong prutas sa mga pista, isang hiling para sa kaligayahan at mga bagong simula. Sa tula, tumatayo ito para sa init at sa pangako ng araw na walang mga anino.
Sa tahanan, may humihiwa sa prutas sa malambot na liwanag ng umaga. Umaangat ang matalas na amoy, pinasisigla ang kusina. Inaayos ang mga hiwa sa mangkok o ibinabagsak sa tubig para timplahan ang araw. Ang balat, pinong kinayod, ay hinahalo sa asukal para sa mga keyk o pinakukulo kasama ng pulot para sa tsaa. Kapag nagtatagal ang taglamig, isinusuot sa bulsa ang isang guhit ng tuyong balat bilang tahimik na anting, o binubuksan ang garapon ng minatamis para ibahagi ang alaala ng mga araw na nasisinagan ng araw.
Ngayon, maaari kayong magdala ng piraso ng prutas, nakasuksok sa supot ninyo o sa tanghalian ninyo. Maaari kayong pumili ng lumang landas na lalakarin, iniisip ang mga halamanan at mga bayan ng daungan na minsang ikinawing ng kalakalang ito. Sa gabi, magdagdag ng balat sa kumukulong tubig, binabanguhan ang silid ninyo bago magpahinga. O itali ang haba ng maliwanag na laso, tinina sa kulay ng prutas, sa pulso ninyo bago humakbang sa liwanag.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kahel.
Lucky Color: Orange — #FFA500Bumubukas ang araw, prutas sa kamay, malinaw ang bawat hugis.