Nakasakay nang walang siyahan ang bata sa bukid, malapad na inihagis ang mga bisig, buhol-buhol sa hangin at kumikislap ang buhok. Sa likuran, yumuyuko at tumatango ang malalaking mirasol, minamapa ang landas ng araw sa itaas. Ang pader na bato na dating tila nagsasara sa abot-tanaw ay gilid lamang ng hardin, at ang langit sa kabila ay matingkad at bukas. Inilalantad ng liwanag ang mga hugis na lumabo, ipinapakita ang anyo ng mga bagay: ang kurba ng siyahan, ang mga aninong inihagis ng mga bulaklak, ang alikabok na umaangat habang dumadapo ang mga kuko. Sa puso ng bukid, nakatayo at umuugoy ang kumpol ng matataas na halaman: mga tangkay na may tuktok na mga kumpol ng maliliit na bulaklak na parang bituin, nakabaluktot sa itaas ng damo. Ipinangalan ang mga ito sa mga tungkod na dala ng mga sinaunang tagapagbalita, mga senyas ng balita at pangako, at sa paraan ng pagsalo at paghawak nila sa pinakamalakas na liwanag bago ang taglagas.
Sa alamat at kasaysayan, ang mga nakatayong tangkay na ito ay higit sa mga ligaw na bulaklak. Sa lumang lupain, hinabi ng mga pastol ang pinakatuwid na mga tangkay bilang mga marka ng bakod, mga palatandaan na tumuturo pauwi. Sa mga kusina, ibinabad ang mga tuyong bulaklak sa kumukulong tubig, inihain sa mga tasa para linisin ang tinig at patamisin ang hangin. Ang mga manlalakbay, sumusunod sa liko-likong mga daan sa mga pampang ng ilog, ay hihinto para mamitas ng mga bisig mula sa mga kanal at bakod ng halaman, isang tanda na ligtas ang anihan at malayo pa ang yelo. Kahit sa mga panahon ng digmaan, kapag ang mga hugis ng mundo ay tila nanginginig at naglalaho, inilalagay ang mga bigkis ng mga bulaklak na ito sa mga pintuan: para markahan ang pagbabalik, para salubungin ang liwanag, para sabihing narito sa wika ng lupa.
Ang parehong halaman, sa mga kontinente, ay nakatayo sa mga ligaw na sulok ng mga hardin at parang, isang pangako ng pagpapatuloy. Kinakalong ng mga bubuyog ang mga bulaklak nito sa mga kumukupas na araw ng tag-araw, at hinahatak ng amoy ang mga gamu-gamo sa gabi, kapag nagtatagal ang huling init sa mga bukid. Mahigpit na hinahawakan ng mga ugat nito ang lupa, pinipigilan ang ulan na tangayin ang lahat. Ang mga bata, puno ng mga tangkay nito ang mga bisig, ay humahabi ng mga ito bilang mga korona, nagkukunwaring ang araw ay maiingatan sa bilog at isusuot sa ulo. Ang mga tungkod mismo, kapag tuyo na, ay itinali sa mga bigkis at isinabit sa mga biga: anting laban sa sakit, paalala na hanapin ang liwanag kapag umiikli ang mga araw. Sa mga bayan sa tabi ng malalaking ilog, inilalagay ang parehong mga tangkay sa mga sulok ng mga puwesto sa palengke, tahimik na basbas para sa patas na kalakalan at tapat na mga timbang.
Sa umaga na tulad nito, habang bumabalik sa kamay ang mga hugis ng mga bagay, maaaring mamitas ng isang dakot ng mga bulaklak na iyon mula sa gilid ng daan at ilagay ang mga ito sa garapon sa tabi ng bintana, hayaang mapuno ng kanilang presensiya ang buong silid. Ang lumang tsarera, hindi nagamit nang mga taon, ay maaaring punuin ng mainit na tubig at ibabad ang mga tuyong bulaklak para sa tsaa, ininom nang dahan-dahan habang nagbabasa ng mga kuwento ng paglalakbay at pag-uwi. Kung may daan ng bato o laryo patungo sa pinto ninyo, ang pagsingit ng tangkay sa pagitan ng mga bitak ay tahimik na paraan para markahan ang pintuan, para sabihing dumating ang liwanag at malugod ito. O maglakad sa gilid ng mga bukid o parke, hinahanap ang matataas at umuugoy na mga tangkay at binabakas ang kanilang landas gamit ang anino ninyo, sinusundan ang pangakong hawak nila sa kanilang pangalan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay dilaw na ginto.
Lucky Color: GoldenRod — #DAA520Magdala ng sanga bilang tanda ng ningning.
Ito ang liwanag na bumabalik.