Hinahati ng kidlat ang gabi. Nabibiyak ang bato ng tore, at ang koronang bakal ay gumulong, sinundan ng ulan ng matatalas na pira-piraso. Ang itinayo at isinelyo nang maraming taon ay pinilit palabas sa liwanag ng araw ng isang tanging, ganap na hampas. Ang dating hindi maarok na mga pader ay nakatayo na ngayong bukas sa panahon, ang kanilang mga buto ay nalantad. Sa hangin, tumataas ang mapait na amoy ng lupa at alikabok, at ang lupa ay nagkalat ng wasak na mga baldosa at basag na luwad.
Sa pagtayo sa paanan, nararamdaman ninyo ang bigat ng kasaysayan. Ang mga tore sa iba’t ibang kontinente ay bumagsak na noon: isang bahay-kampana na tinamaan sa bagyo, ang mga nakasalansan nitong bloke ay gumulong sa liwasan ng nayon; ang lumang hurno ng isang lungsod, mga siglo na ang nakalipas, ay nabiyak sa ilalim ng pagkubkob at gutom, ang mga inihurnong laryo nito ay lumuluwag sa init. Ang mga blokeng ito ay tumatagal sa apoy, baha, at hamog na yelo, unang hinubog sa puso ng hurno. Matindi ang ningning ng hurno—ang tiyan nito ay pinapakain ng troso at uling, ang ugong ay napakalakas na nilulunod nito ang mundo. Dito, ang lupa ay sinusunog tungo sa anyong tumatagal. Sa mga lumang kalye, ang mga tipak ng tumigas na luwad na ito ang nagtayo ng mga arko, mga apuyan, at mga pader, gumagawa ng maiinit na lugar sa malalamig na lupain.
Sa katahimikan ng wasak na tore, maaari ninyong makita ang isang tipak ng gayong laryo, tulis ang gilid ngunit hindi basag. Hawak nito ang alaala ng apoy, ng paghuhubog, ng kamay na nagsalansan nito at ng ningas na nagselyo sa anyo nito. Walang lambot: tanging ang nakaligtas sa pagsubok. Ang mga sinaunang mason ay minsang nagsuot ng mga apron na may sapin ng alikabok, ang kanilang mga manggas ay paso, ang kanilang mga kamay ay may kalyo mula sa pagpapakain at pagbunot sa hurno. Nagsalita sila nang mahina tungkol sa gawain ng araw, tungkol sa panganib sa paghuhurno, tungkol sa paraan na maaaring mabasag ang isang bloke kung mali ang init o kung dumating nang masyadong maaga ang bagyo.
Kung minsan, pagkatapos bumagsak ang tore, ang ulan ay bumubuhos sa kabibing walang bubong. Ang tubig ay sumisipsip sa pagitan ng mga labi, dala ang amoy ng lupang nasunog. Sa mga bukid sa kabila, ang mga halamanan ay nakatayo sa ilalim ng mga ulap na nagbabanta ng kulog. Ang amoy ng usok ay lumulutang mula sa malayong tsimenea—may nag-aalaga ng apuyang gawa sa naligtas na laryo, pinapainit ang palayok ng nilaga laban sa ginaw. Kahit sa pagguho, ang mga pira-piraso ay nakakahanap ng bagong gamit. Isang pader ng hardin, tinapal mula sa guho, ay pumapalibot sa mga hanay ng bitsuelas at mapapait na gulay. Magaspang ang mga lumang bloke sa ilalim ng palad, ngunit hinaharang nila ang hangin at minamarkahan ang gilid ng tahanan.
Sa mga araw na lumipas na ang bagyo, ang matalas na tunog ng paleta sa laryo ay umaalingawngaw sa mga eskinita. Ang mga bata ay tumatalon mula sa isang basag na bloke patungo sa isa pa, nag-iimbento ng mga laro sa mga guho. Ang gawain ng muling pagtatayo ay nagsisimula sa mga kamay at argamasa: nagsasalansan, nagdiin, nagpapantay. Sa kusina, ang tinapay ay niluluto sa isang bato mula sa bumagsak na tore, ang balat nito ay may uka at malutong sa parehong init na minsang naghurno sa pader. Nagtitipon ang mga tao sa mabababang bangko, nagbabahagi ng mga kuwento sa mga tinig na malambot na parang abo.
Kung matatagpuan ninyo ang inyong sarili sa anino ng pagguho, maaari kayong lumakad sa pinakamalapit na lumang tsimenea at damhin ang magagaspang na ibabaw na minsang humawak ng bubong. Maaari ninyong tipunin ang mga basag na laryo mula sa hardin at isalansan ang mga ito bilang hangganan para sa bagong paglago. Maaari ninyong ipataas ang isang tinapay sa tabi ng kalan, hayaang palakasin ng alaala ng init at bato ang anyo nito. Maaari ninyong walisin ang nagkalat na mga pira-piraso sa isang maliit na bunton, ingatan ang mga ito bilang paalala ng nananatiling nakatayo pagkatapos ng bagyo.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng laryo.
Lucky Color: FireBrick — #B22222Magsimula sa nananatili, at magtayo muli.