Isang biglaang biyak sa gabi, isang tulis na sanga ng kidlat, at ang korona sa tuktok ng batong tore ay gumulong. Nabiyak ang mga pader, umulan ang mga bato, usok at mga kisap ang inihagis sa dilim na tinangay ng bagyo. Ang lumang mundo, dating selyado at binabantayan, ay binuksan nang puwersa. Sa pagguho, ang dating nakatago—mga takot, mga lihim, mga katotohanan—ay rumagasang palabas na parang hangin sa basag na salamin. Bawat kayarian ay nakatayo lamang habang humahawak ang pundasyon nito; kapag gumalaw ang lupa, o tumama ang langit, ang tradisyon ay nagbibigay-daan sa isang bagay na hilaw, madalian, at buhay.
Sa mito, tinatawag ng mga tore ang galit ng langit. Sa mga kapatagan sa tabi ng Eufrates, ang mga laryong luwad na inihurno sa init ng tag-araw ay tumaas nang tumaas sa bawat panahon, umaabot sa ipinagbawal. Nang bumagsak ang mga tuktok, ang mga sinaunang apoy ay tumalon sa langit, mga dilang kumukulot, nilalamon ang itinayo sa kapalaluan. Sa lungsod, dumadaan nang magkakalampag ang mga karo ng apoy, mga kampanang tumutunog, isang likaw ng letse na handang patayin ang mga kisap na tumatalon mula sa mga lumang bahay. Ang abo ay lumulutang sa mga eskinita, kung saan minsang nagningning ang hurno ng panadero sa umaga. Ang kabihasnan, muli at muli, ay itinayong muli sa ibabaw ng mga guho.
Ang halamanan sa gilid ng nayon, hindi naabot ng mga apoy, ay hawak pa rin ang bunga nito. Isang mansanas ang nahulog sa dilim, nabiyak sa mga bato, naglalabas ng amoy na parang alaala o babala. Sa kusina, inaangat ng isang babae ang takure mula sa kalan; ang tubig sa loob ay sumisitsit, umuusok, parang hininga pagkatapos tumakbo. Sa mesa, kumikislap ang isang pinggan ng mga buto ng granada, bawat nagniningning na globo ay may hawak na mundo sa loob, naghihintay na durugin sa pagitan ng mga ngipin. Ang matalas na lasa ay tanda ng bagong simula, isang pangakong ginawa sa gitna ng krisis.
Sa ilalim ng mga ulap ng bagyo, madulas sa putik ang daan patungo sa bundok. Dito, idinidiin ng mga amapola ang kanilang sarili sa mga bato, mga talulot na punit ng hangin, mapanghamon sa kanilang marupok na ningning. Sa tuktok, isang tandang ang nakatayo sa wasak na pader, ipinapahayag ang araw sa tinig na bumabasag sa katahimikan. Minsan, may nagniningas na hudyat dito, babala ng panganib, o panawag ng tulong. Sa mga gabi ng pista, umiikot ang mga mananayaw sa paligid ng hukay ng apoy, mga paa na tumatadyak, mga kamay na pumapalakpak, mga sulo sa itaas. Ang mga kisap ay umiikot pataas, na parang bubuwagin ang grabidad mismo.
Ang kasaysayan ay nagkalat ng mga sandaling gaya nito: isang hampas na bumabiyak sa isang bansa, isang himagsikang sinindihan ng salita ng isang bibig, ang pagbasag ng selyo ng hari. Sa bawat pagkakataon, bumagsak ang lumang kaayusan, at ang mundo ay nag-aayos muli sa paligid ng bago. Sa kasunod, tinitipon ng mga nakaligtas ang kaya nila—mga pako na bakal, isang piraso ng tela, isang sili na nakasabit sa pintuan upang itaboy ang masama. Winalis nila ang salamin, inaalagaan ang mga paso, at ipinapasa ang isang tasa ng tsaa mula sa kamay patungo sa kamay, hayaang ang init ay maging sentro nila sa gitna ng mga guho.
Ngayong gabi, maaari ninyong biyakín ang isang granada at hayaang mantsahan ng katas ang inyong mga daliri, o tupiin ang isang piraso ng seda at isuksok ito sa inyong bulsa bilang tanda ng tapang. Maaari kayong magkisap ng posporo, magsindi ng kandila laban sa dilim pagkatapos ng mahirap na araw, o magluto na may takal ng matapang na pulang sili, hayaang ang kagat nito ay maglinis ng inyong ulo. Maaaring biglang gumalaw ang mundo, ngunit sa maliliit na kilos ay inaangkin ninyo ang karapatang magsimula muli.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula.
Lucky Color: Red — #FF0000Hayaan ninyong ang tindi ang magdala sa inyo sa pagkagulo; hayaang maningas nang maliwanag ang bawat simula.