May isang gabi, matagal na naaalala, nang ang langit ay binibiyak ng isang kisap, at isang tore ang nakatayong mag-isa sa taas nito. Ang mga bloke ng bato, hinukay mula sa mga sinaunang libis, ay tumagal laban sa mga siglo ng panahon at digmaan, ngunit iba ang gabing ito. Niyayanig ng kulog ang lupa. Inaalis ng kidlat ang korona ng pinakamataas na harang, binibiyak ang mga pader, ipinapadala ang mga pira-piraso na gumulong pababa sa pasimano sa ibaba. Ang iniingatan sa loob—ang mga lihim, ang kapalaluan, ang marupok na puso—ay umaapaw sa malamig, walang kanlong na dilim.
Ngayong gabi, ang lupain sa paligid ng tore ay isang lawak ng pisara, isang tagaytay kung saan minsang humukay ang mga minero para sa mga baldosa ng bubong at mga batong tinta, kung saan nagpagal ang mga kamay sa bukang-liwayway, at hinugas ng hangin nang malinis ang nalantad na bato. Sa ibaba ng tore, ang lupa ay nagkalat ng mga tinapyas na pira-piraso, parang mga basag ng sirang pangako. Ang mga kasangkapan ng mga minero ay nakasandal sa libis: isang pait na naiwan sa tabi ng kalahating nabiyak na piraso, isang martilyong madilim sa alaala ng gawain, isang hasaan na pinakinis ng maingat na mga kamay. Ang pagguho ay umaalingawngaw sa sinaunang kalakalan, sapagkat bawat bubong na pisara ay minsang itinaas mula sa lupa nang may panganib at tibay ng loob, gaya ng pagkakagawa ng tore sa paniniwalang may maaaring tumayo laban sa bagyo.
Sa ibang lugar, sa mesa ng kusina sa isang malayong lungsod, inilalagay ng isang manunulat ang kanyang tasa sa sapin na pisara at nakikinig sa ulan na kumakatok sa bintana. Iniisip niya ang kubkubin sa bundok, ang mga lalaki at babae na naglakad pauwi sa dapit-hapon na may alikabok sa kanilang buhok. Sa kanyang mesa, ang pambukas ng liham ay nakahiga sa tabi ng bunton ng hindi pa nasusulat na mga tala, ang hawakan nito ay inukit mula sa parehong bato ng mga pader ng tore. Pinipihit niya ito sa kanyang palad, nararamdaman ang malamig, pantay na bigat—paalala na ang mga bagay na hinubog ng presyon ay maaasahan, bagaman maaari pa ring mabasag. Ang mga bubong ng lungsod, kanlungan ng magkakapatong na baldosa, ay naghihintay sa bagyo. Sa ilalim ng mga ito, nagtitipon ang mga tao sa paligid ng mga apuyan, hinahalo ang mga palayok, nagsisindi ng mga kandila, bumulong ng mga kuwento ng pagkagulo at pagpapanibago.
Kapag binibiyak ng kidlat ang gabi, ang mga manlalakbay ay kumakanlong sa ilalim ng lusong na pisara sa tabi ng lumang daan. Kargado ang hangin; ang unang mabibigat na patak ay bumabagsak, tumatalbog sa pasimano. Idinidiin ng mga manlalakbay ang kanilang mga kamay sa malamig na bato, ang kanilang mga mukha ay sandaling naiilawan ng mabangis na silaw ng langit. Alam nila na ang mga pasimano ng bundok ay kanlungan at pagkalantad, na ang lakas ng bato ay napatutunayan ng tinitiis nito. Sa kasunod, ang mundo ay amoy ulan at durug na mga lumot. Ang buhay na bato ay sumisipsip ng tubig, mabagal at matiisin.
Ngayon, maaaring linisin ng isang tao ang isang bahagi ng lupa sa kanilang hardin, maglatag ng mga patag na bato ng ilog upang gumawa ng daan, inaalala ang mga kubkubin at ang mga tagapagtayo. Maaaring magsulat ng liham sa isang makinis na ibabaw, hayaang gumalaw nang tuloy ang panulat, na parang inuukit ang mensahe sa isang bagay na tumatagal. Sa isang gabing mabagyo, ilagay ninyo ang takure sa tungtungang hinukay mula sa mga lumang bundok at makinig sa ulan, habang mahigpit ang hawak ng bubong. Lumabas kayo pagkatapos ng malakas na ulan, at tipunin ang maliliit na bato sa gilid ng daan—isang bulsa ng mga paalala na ang bumabagsak ay maaaring tipunin muli.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay abo ng bato.
Lucky Color: SlateGray — #708090Tiisin ninyo ang panahon; hayaang huminga ang dating nakatago.