Isang nag-iisang tore ang nakatingala sa mabagyong langit, batong nakapatong sa bato, ang anyo nito ay patunay ng ambisyon at ng udyok na magkanlong ng isang mahalagang bagay sa loob. Ang gabi ay nanginginig sa katahimikan hanggang, sa isang sandaling biglaan at ganap, isang kidlat mula sa langit ay bumiyak sa hangin. Tinuhog ng kidlat ang korona sa tuktok ng tore, at ito ay bumagsak, gumulong nang dulo sa dulo. Nayanig at nabasag ang mga pader, at ang lahat ng dating binabantayan—mga pag-asa, mga lihim, mga kuwentong masyadong marahas upang sambitin—ay lumipad palabas sa gulo. Nalantad ang mundo sa loob, at ang gabi ay habambuhay na nabago ng lumitaw.
Ito ang kasunod ng pagkagulo, isang lupain na nagkalat ang mga pira-piraso at ang pangako ng muling pagsilang. Sa mga hardin na pinaso ng sakuna, ang pinakamaagang mga narsiso ng tagsibol ay sumusulpot sa lupa, ang kanilang mga trompeta ay bumubuka kung saan tanging malutong na tangkay ang natira. Ang mga unang bulaklak na ito ay tumutunog sa tahimik na koro, matiyaga, ayaw mapigilan. Sa mga ibabaw ng kusina sa mga bahay na niyanig ng pagbabago, may nagsisiwa ng limon, idinidiin ang laman nito sa ukit na ibabaw ng kudkuran. Ang katas ay tumatalon sa biglaang mga arko, pinapait ang hangin sa ningning, pahiwatig ng lasa at pagpapanibago. Isang pulot-pukyutan, bagong binuksan, ay kumikislap sa bodega; ang mga selda nitong pagkit ay nagbubuhos ng malapot na tamis sa ibabaw, patunay na ang tamis, bagaman madalas nakatago, ay hindi mananatiling lihim magpakailanman.
Naaalala ng heograpiya ang malaking sakuna sa sarili nitong tahimik na wika. Sa mga sinaunang daan ng kalakalan, nagdala ang mga manlalakbay ng mga bloke ng asupre na tinapyas mula sa gilid ng mga bulkan, mga kalakal na isinilang ng apoy at pagkagulo, ipinagpalit sa asin at seda. Sa matataas na lagusan ng bundok, inalagaan ng mga monghe ang mga bukid ng krisantemo, inaani ang mahigpit na nakakulot na mga bulaklak bago pa magbukad. Kapag ihulog sa kumukulong tubig, bawat usbong ay lumaluwag, ang mga talulot ay bumubukas sa kilos na kawangis ng pagkalas ng tensiyon pagkatapos ng bagyo. Ang mga watawat na seda, tinina mula sa stigma ng krokus o sa puso ng ligaw na safron, ay nagpapaganda sa mga templo at korte. Habang dumadaan ang hangin sa sirang bintana, nahuhuli ng tela ang araw, nagniningning sa alaala ng mahahabang paglalakbay at malalim na pagbabago.
Ang kasaysayan ay talaan ng mga toreng tumataas at bumabagsak. Minsa’y pinapauna ng mga minero ang mga kanaryo sa mga madilim na biyak, mga ibong humihina ang awit sa unang tanda ng panganib, ang kanilang presensya ay paalala na ang babala ay kung minsan ang tanging kaloob na tinatanggap natin bago ang pagguho. Ang mga lumang pinuno ay nagsuot ng mga tunika na hinabi mula sa mga sinulid ng kalendula at krisantemo, mga tanda ng kaligtasang napanalunan sa mga bagyo, bawat balabal ay pag-angkin ng biyaya pagkatapos ng guho. Sa mga bukid na sinaktan ng yelong ulan sa tag-araw, ang mga tangkay ng trigo ay yumuyuko at, sa unang mainit na araw, tumatayo muli. Sa mga banal na umaga, binubuksan ng mga panadero ang mga tinapay na mayaman sa pulot, iniaalay ang dating nakatago sa loob upang markahan ang simula ng bago.
Sa gitna ng pagkagulo, maaaring pigain ng isang tao ang limon sa tubig at gamitin ang pinaghalo upang linisin ang mga labi ng sakuna kahapon. Maaaring magsindi ang isa ng kandilang pagkit ng bubuyog, hayaang ang banayad na liwanag nito ay gawing mas malumanay ang mga bitak na pader. Sa pagtitipon ng mga narsiso sa isang wasak na hardin, maaaring ayusin ang mga ito sa isang pitsel sa tabi ng bintana, o haluin ang pulot sa mainit na tsaa, tinitikman ang kasunod ng bagyo bilang tahimik na uri ng pag-asa.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay dilaw.
Lucky Color: Yellow — #FFFF00Sa pagbubukas, laging naghihintay ang liwanag.