Binibiyak ng kidlat ang gabi, isang tulis na lakas na inihagis mula sa mga ulap. Malayo sa ibaba, nabibiyak ang bato. Sa dulo ng wasak na tuktok, bumagsak ang isang bilog na korona, ang kuwento nito ay nabuwag sa isang sandali. Hindi na nakatayo ang tore, ang mga silid nito ay nalantad sa hangin. Ang dating nakakulong, nakatago sa likod ng mga siglo ng pagmamason, ay bumubuhos palabas—abo, mga balahibo, at ang hindi nasabi. Sa biglaang bagyo, nabubuksan ang mundo, ang dating lihim ay pinakawalan nang puwersa.
Sa mga lumang mito, ang pagwasak ay laging may kasamang pagsubok ng paglilinis. Tinatangay ng mga baha ang mga lungsod; kinakain ng mga banal na apoy ang mga sinaunang bubong. May alaala ng sapin ng asin na naiwan pagkatapos ng delubyo, kumikislap sa umaga. Ang mga katedral at kastilyo ay minsang nasunog sa ilalim ng mga langit na tinamaan ng kulog, naiwan lamang ang mga guhit na tisa kung saan nakatayo ang mga pader at ang alikabok ng dinurog na kabibi sa kalye. Nang dumanas ang Roma ng pinakamasama nitong mga gabi, ang mga pari ay minsang nagkalat ng harina sa mga pintuan upang markahan ang sirang kabanalan at upang magsimula muli mula sa kawalan.
Malapit sa mga guho, sumusunod ang panahon ng taglamig sa sakuna. Bumaba ang katahimikan nang magsimula ang unang niyebe, ang mga piraso ay nagtitipon sa mga basag na bato at sa mga ugat na nagkabuhol. Bawat piraso ay hangganang nabura, isang malambot na paghinto sa pagitan ng dating mayroon at ng darating. Natatakpan ang mundo sa ilalim, hindi nawasak kundi pinatahimik, binigyan ng puwang upang huminga. Sa mga hilagang lupain, pagkatapos lumipas ang bagyo, ang mga bukid ay nababalot sa parehong paraan, ang mga labi ng karahasan ay pinatahimik ng katahimikan ng bagong pulbos.
Sa loob ng mga tahanan, nagtitipon ang mga nakaligtas sa gabi. Idinidiin nila ang lino sa mga sugat, tinutupi ang mga serbilyeta para sa kainang gawa sa natira. Ang tinapay, simple at maputla, ay pinipira-piraso at ibinabahagi. Sariwang inilalatag ang mantel, manipis na ang hibla ngunit tapat, tanda na nagpapatuloy ang buhay. Sa mga sandali ng pagkagulo, inaabot ng mga tao ang malinis at walang marka—mga pahinang handang itala ang bagong mga pangalan, gatas na ibinuhos upang payapain ang hindi mapakaling bata, isang kandilang sinindihan para sa pag-alala. Payak ang ritwal: ang balat ng itlog sa sahig pagkatapos ng minadaling almusal, ang singaw na tumataas mula sa palayok ng kanin. Bawat bagay ay simula, ang karaniwan ay ginagawang banal ng linaw pagkatapos mahulog ang lahat ng iba.
Ang kasaysayan ay nag-iingat ng mga bakas ng mga wakas at mga simula sa iisang hininga. Sa mga monasteryo noong unang panahon, hinugas ng mga monghe ang mga baitang na marmol pagkatapos ng gabing may gulo, saka naglatag ng bagong pergamino upang simulan ang isang talaan. Sa Daan ng Seda, binalot ng mga mangangalakal ang kanilang mga kalakal sa hinabing hibla, umaasang ligtas ang paglalakbay pagkatapos ng bagyo. Sa mga bukid, tinipon ang mga buto ng mga hayop, nilinis, at isinantabi, pinahintulutang magpahinga sa bukas na hangin. Nababago ng mundo ang sarili sa pagpapakita ng mga peklat nito, pinapapasok ang liwanag sa mga bitak.
Ngayon, maaaring magkalat kayo ng harina sa pintuan upang markahan ang lugar ng bagong simula, o tupiin ang malambot na serbilyeta sa inyong kandungan at magbahagi ng kain sa katahimikan pagkatapos ng pagtatalo. Ang pagsulat ng bagong liham sa isang blankong papel, o ang pagsindi ng kandila sa tabi ng bintana, ay nagdadala ng kapanatagan pagkatapos ng pagguho sa isang sandali ng araw-araw. Ito ang mga paraan upang parangalan ang nakaraos sa bagyo.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti.
Lucky Color: White — #FFFFFFPagkatapos ng bagyo, maging ang gabi ay nagiging malinaw.
Ang dating nakatago ay maaaring magsimula muli.