Isang putong ng mga dahon, magkahabi at hindi napuputol, ang bumabalangkas sa mananayaw na magaan na humahakbang sa gitna. Bawat dahon ay hinubog ng tiyaga, pinipis at inilatag sa yeso ng matatag na kamay, ang pangako ng pagtitiis at gawain. Ang apat na buhay na nilalang ay nanonood mula sa kanilang itinakdang mga sulok, mga bantay na nakapuwesto sa gilid ng kabuuan. Maayos at mapagdiwang ang galaw ng mananayaw, na para bang may lasong iginuhit sa gilid ng mundo upang itali nang sarado ang isang ikot. Kumikislap dito ang pagtatapos, hindi bilang wakas, kundi bilang tuluy-tuloy na ikot, tinatanggap kapwa ang pagbabalik at ang pagpapanibago.
Matagal bago nagdala ang mga barya ng mga mukha ng mga pinuno, bago dumulas ang mga singsing ng kasal sa mga naghihintay na kamay, ang mineral ay hinukay mula sa mga ugat ng bundok. Ang mga piraso at bukol, pinaghirapan ng mga sapat na matiyaga upang salain ang lupa gamit ang pandulang, ay nagkuwento ng mga ilog at bagyo, ng mga kamay na kunot ng tubig at pag-asa. Malapit sa mga pampang ng Ilog Pactolus, minsang gumala si Midas, mabigat ang hipo niya sa isang hiling. Doon, sa Lidya, unang pinukpok ang mga barya, maliit at tatak, naipasa mula sa palad patungo sa palad bilang mga pangakong nagkaroon ng anyo. Natunaw at natipon ang mga mineral sa tunawan ng panday, tumutulo ang pawis habang dinidilaan ng apoy ang dumi; hinikayat ng tagapakinis ang tahimik na ningning mula sa bawat ibabaw, inilalantad ang kinang na nakatago sa bato. Sa Colquida, isinabit ang balahibo sa mga sanga, hinanap ng mga taong para sa kanila ang isang paglalakbay ay katumbas ng lahat, isang simbolo ng imposibleng tagumpay na dinala sa abot ng tao.
Sa loob ng mga siglo at kontinente, ang dahong inilatag sa yeso ay nagpalamuti ng mga manuskrito, mga simboryo, at mga larawang banal, sapat ang nipis upang magalaw sa pinakamagaan na hininga ngunit tumatagal sa mga salinlahi sa katahimikan ng mga aklatan at sa katahimikan ng mga simbahan. Ang isang baryang ipinagpalit sa gulo ng pamilihan, ang isang sintas na ipinagpalit sa katahimikan ng panata, bawat isa ay nagmamarka ng hangganang tinawid at pangakong tinatakan, kasinpinal at kasingkailangan ng pagtali ng laso sa wakas ng isang gawain. Ang ikot ng mundo ay sinusukat sa gayong mga bagay: ang pandulang na umiikot sa tubig ng ilog, inihihiwalay ang mabigat sa magaan; ang tunawan na tumutunaw at naglilinis ng natipon; ang tagapakinis na humihila ng huling sukat ng ningning. Kahit sa mito, ang balahibong nakasabit sa ibabaw ng mga Argonauta ay kapwa pagsubok at gantimpala, isang tanda na may kahulugan pala ang paglalakbay.
Sa tahimik na panahon, kapag nawala na ang kulog at malambot ang liwanag, maaaring tumigil ang isang tao upang bakasin ang gilid ng barya sa pagitan ng daliri at hinlalaki, nararamdaman ang mga marka ng kasaysayan na idiniin sa metal. Maaaring buksan ng iba ang isang lumang aklat, pinapatakbo ang dulo ng daliri sa marupok na kislap kung saan inilatag ang dahon sa yeso, napapansin kung paano nalalamangan ng pag-iingat at tiyaga kahit ang mga siglo ng alikabok. Nanatili ang singsing ng kasal sa isang kamay, o sa isang kahon, malamig at makinis, isang paalala ng mga panata at ikot, ng paraan ng pagsasara at pagsisimula muli ng isang ikot. Ang kasaganaan ng mundo ay natitipon sa maliliit at nahahawakang bagay na ito, minamarkahan ang mga lugar kung saan nagtatagpo ang mga kamay, puso, at kuwento.
Ngayon, maaari ninyong hawakan sandali ang isang barya at isaalang-alang ang paglalakbay na ginawa nito. Maaari ninyong pakinisin ang isang singsing o tanda, iniisip ang lahat ng kamay at pangakong nakilala nito. Maaari ninyong subukang idiin ang isang dahon sa isang aklat o magtali ng laso sa isang bagay na natapos, pinaparangalan ang mga gawa ng pagsasara at pagdiriwang na humuhubog sa isang araw. Bawat maliit na kilos ay isang hibla sa putong, isang tahimik na pagpapatunay na buo ang ikot sa ngayon.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay ginto.
Lucky Color: Gold — #FFD700Nawa'y magwakas ang inyong araw na may tinaling laso at tinupad na pangako.