Ang Mundo

May isang taong marikit na sumasayaw sa loob ng isang bilog, binabantayan mula sa lahat ng sulok. Ang barahang ito ay ang rurok ng isang paglalakbay, isang ikot na nagbunga nang buo. Ang pagtatapos ay hindi hungkag na kalagayan. Ito ay kalagayan kung saan magkasamang nakikita ang lahat ng karanasan at aral, hinabi sa isang maayos na kabuuan.

Sa pagtayo sa dulo, natatagpuan ninyo na ang pagsasara ay nagbubukas ng daan sa mga bagong simula. Ang natapos ay nagiging pintuan tungo sa hindi alam, inaanyayahan kayo pasulong tulad ng Hangal na humahakbang sa susunod na pakikipagsapalaran. Lumalabo ang hangganan ng nakaraan at hinaharap, at ang mundo ay parehong tapos at puno ng posibilidad.

Ngayon, ipinaaalala ng baraha na tumuon sa nakumpleto na ang ikot. Sa halip na mag-alala sa kulang o hindi tapos, maglaan ng sandali upang kilalanin at ipagdiwang ang kabuuan ng nilakbay. Igalang ang kabuuan na naroon, at hayaang maging pundasyon ito ng susunod.

Humihinto ang sayaw bago pa magsara ang bilog. May pag-aatubili sa huling hakbang na kailangan para matapos, marahil dahil sa takot na ang nakamit ay hindi perpekto o hindi sapat. Kung minsan, umiikot kayo sa parehong daan, hindi maisara ang isang kabanata at makausad.

Kapag baligtad ang Mundo, tila laging lumalayo ang kaganapan, sa labas ng abot. Bawat nakamit ay humahantong sa isa pang hanay ng mga hinihingi o inaasahan. Naiaantala ang kasiyahan, at nananatiling mailap ang pagsasara, naiiwan kayong tila nakakulong sa ikot ng pagsisikap nang walang dating.

Ngayon, inaanyayahan kayo ng baraha na kilalanin ang isang ikot na maaari ninyong isara, kahit hindi perpekto. Bago magdagdag sa talaan ng hindi tapos, hayaang makumpleto ang isang bagay, gaano man kaliit. Sa pagpili ng resolusyon sa halip na walang hanggang paghihintay, nabubuo ang puwang para magsimula ang mga bagong paglalakbay.