May mananayaw sa gitna, ngunit ngayon ang kanyang paa ay nahuhuli sa laylayan at ang putong na laso, na dapat magsara sa tagumpay, ay nananatiling bukas. Kalahating tinali ang buhol, halos nasabi na ang kuwento, ngunit hindi pa lubos. Sa gilid, tumitigil ang mga pamilyar na pigura, hindi tiyak, nagbabantay sa hakbang na magsasara ng bilog. Sa lugar na ito sa pagitan, ang landas ng manlalakbay ay patuloy na umaabot sa lupang hindi lubos na disyerto, hindi lubos na luntiang bukal: isang kapatagan kung saan ang alikabok ng mga hindi tapos na paglalakbay ay tumataas sa maninipis na mga lambong.
Ang kapatagang ito ang pintuan na minsang tinawid ng mga kawal, ang lupa sa ilalim ng kanilang mga bota ay nagdiin ng mga hugis sa lupa. Ang hangin ay may lasa ng malayong ihip, at ang amoy ng malalayong pampalasa ay umaanod mula sa balabal ng mangangalakal. Dito, sa martsa, bumabalot ang tela sa mga binti at baywang ng mga nagpapatuloy, ang praktikal na pag-iisip ay hinabi sa bawat hibla. Isang tunika, isang maluwag na kamiseta, isang kupas na sumbrero—mga kasuotang tininang upang salaminin ang walang hanggang tuyong mga bukid. Gumagalaw sila bilang isang uri ng pagtatago, nahahalo sa likuran ng palumpong at bitak na lupa, isang pangako ng matiyagang pagtitiis sa halip na pagtatapos.
Sa mga hangganang ito, ang umaga ay nagdadala ng ulap, hindi lubos na sikat, hindi lubos na ulap. Dumadapo ito sa mga tolda, sa mga salansan ng lino, sa mga balot na makapal na tela na nakasabit sa tabi ng kagamitan ng kawal. Lahat ay yari sa matibay na hibla, ang tela ng mga manggagalugad at tagamanman, ng mga nananatili sa gilid ng mga lungsod o himpilan, naghihintay sa salitang oras na upang magpatuloy. Ang tela, magaspang sa kamay, ay nagpapaalala sa nagsusuot na hindi ginhawa ang punto rito—kundi ang tibay. Ang pinagmulan nito ay nasa mga bukid, kung saan pinuputol at tinutuyo ang lino, iniikot ng mga kamay na marunong lumikha ng tumatagal mula sa sagana.
Sa mga kuwentong sinasabi sa paligid ng apoy ng kampo, tumutubo ang mga alamat mula sa mga tanawin na ito: ang balabal ng tagamanman na nahahalo sa alikabok habang nawawala siya sa liwayway, ang kuwaderno ng tagasuri ng lupa na balot sa ekstrang piraso ng tela upang hadlangan ang hangin at alikabok. Naririnig ninyo ang tungkol sa isang manlalakbay na, hindi makatawid sa huling ilog, ay nakaupo sa mababang bato at tinali at kinalag ang isang piraso ng telang ito, pinapanood ang abot-tanaw para sa tandang hindi lubusang dumarating. Ang kalahating tapos na paglalakbay na ito ay nagiging aral sa tiyaga, ang sining ng paghihintay nang walang pait.
Hindi walang laman ang gilid ng mundo. Natutulog ang mga buto sa ilalim ng lupa, naghihintay sa bihirang panahon kung kailan darating ang ulan, at tataas ang mga tangkay. Samantala, ang tanawin ay hinuhubog ng tahimik na pagtitiyaga. Ang mga kamay na naghabi ng tela, ang mga magsasakang nagbungkal ng mga bukid, ang mga kawal na nagtahi ng mga tagpi sa kanilang mga uniporme—lahat ay tinali ng mabagal na gawain ng paghahanda, ng kaalamang ang mga ikot ay nagtatapos lamang kapag tama na ang oras.
Upang parangalan ang puwang na ito, maaari ninyong idiin ang inyong mga palad sa isang haba ng matibay na tela bago umalis sa tahanan, magtali ng panyo at dalhin ito bilang paalala ng hindi tapos na gawain, o walisin ang alikabok sa inyong pintuan habang sumisikat ang liwayway. Sa paglalakad sa pamilyar na daan na may matitibay na sapatos, maaari ninyong pansinin kung paano ginagawa ang landas ng pag-uulit, ng maraming paa. Magpakulo kayo ng palayok ng simpleng butil, kumain nang tahimik, pagkatapos ay tiklupin nang may ingat ang serbilyeta. Sa mga kilos na ito, hinahawakan ninyo ang puwang para sa hindi pa natatapos.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay dilaw-kayumanggi.
Lucky Color: Khaki — #F0E68CMagdala kayo ng hibla o piraso habang naghihintay na magsara ang bilog.
Ang tiyaga ang regalo ng bukas na wakas.