Sa baraha, umiikot ang pabilog na landas ng mananayaw ngunit hindi nagsasara. Ang putong ng laurel, bukas sa tuktok, ay naghihintay sa huling buhol, ang iisang hatak na magtatali ng lahat ng bagay sa pagkakaisa. Ngunit binitiwan ng kamay. Lumalaylay ang laso, at ang mga hindi tapos na hugis ay umaalingawngaw nang malayo sa kabila ng inisip na gilid ng mundo. Ang apat na tagapagbantay, leon at toro, agila at anghel, ay tumitigil sa kanilang mga sulok, ang kanilang tiyaga ay nakaunat sa hangin na makapal sa ulap. Ito ang lupain ng hangganan sa pagitan ng pagtatapos at ng susunod, isang pagtawid na humihinto sa gitna ng hakbang.
Dito, sa anino ng mga wakas, umaabot ang tanawin sa ilalim ng langit na hinahawakan ang ulan nito. Mabigat ang hangin sa amoy ng basang pisara, ang uri ng araw kung kailan dumidikit nang mababa ang hamog sa mga daan ng bato ng isang bayan. Ang mga bubong, basang-basa at magaspang, ay nagmamarka ng paghinto sa pagitan ng bagyo at araw. Sa mga kalye na ito, mahina ang ningning ng ilaw sa likod ng mga salamin ng bintana, pinalambot ng panahong hindi kailanman lubusang luminaw. Sa isang lugar, dumadaan ang ilog sa mga pilapil na may linya ng mga batong-kalye, ang tubig ay nasa pinakamababang agos, walang sinasalamin kundi ulap.
Ang kasaysayan ay nabubuhay sa mga bagay na para tumagal. Sa pandayan na malayo sa puso ng lungsod, ang mga palihan at martilyo ay nakahiga sa mga bangko, ang kanilang mga ibabaw ay kininis ng gawain at paghihintay. Malamig ang apuyan, at walang init na tumataas, ngunit naaalala ng mga kasangkapan ang bawat hampas, bawat hindi tapos na gawaing iniwan upang tipunin ang alikabok ng mga taon. Malapit sa pintuan, may sabitan na may hawak ng mga lumang pala at asarol, ang mga talim ay kupas ng lupa at panahon, ang mga hawakan ay kinis ng mga kamay na wala na.
Sa mga bukid sa labas, nananatili ang panahon. Ang mga hanay ng puno ng oliba ay nakatayo sa ilalim ng ulap, baluktot ang mga puno, nanginginig ang mga dahon sa hindi gumagalaw na hangin. Sa mga sinaunang halamanan, ang mga tao ay laging nagtatanim para sa mga salinlahi na darating, hindi kailanman para sa ani sa kamay. Ang mga oliba ay nakahiga sa lupa, hindi lubos na hinog ni nahulog, nahuli sa balanse sa pagitan ng paglaki at pagkabulok. Gumagapang ang lumot sa mga pader na bato, binabakas ang mga linyang minsang nagmarka ng mga hangganan, nawala na ngayon sa alaala.
Sa tahanan, nawalisan ang apuyan, ngunit hindi pa sinisindihan ang apoy. Sa mesa, naghihintay ang palayok na hinulmang bakal, tinimpla ng mga dekada ng pagkain, ang ibabaw ay kupas mula sa libu-libong sabaw na dahan-dahang niluto. Sa kahon ng kusina, nakahiga ang kutsarang lata sa tabi ng kahon ng posporo, kapwa hinahawakan sa kahandaan, ni isa ay hindi tinatawag sa kilos. Ang tinapay sa tablang panghiwa ay sa kahapon, siksik at nangunguya, lumalambot ang balat habang lumilipas ang mga oras.
Sa labas, pigil ng panahon ang hininga. Bumubukas ang umaga sa pinong tuluy-tuloy na ambon, pinapaamoy ang mundo ng lumang bato at basang balat ng puno. Sa landas, nagtitipon ang mga pozo sa mga uka na iniwan ng mga kariton, nanginginig ang kanilang mga ibabaw habang bumabagsak ang mga patak. Nanginginig ang hangin, hindi tiyak kung iinit o lalamig. Nag-aalangan ang mga manlalakbay sa ilalim ng mga ulap na kulay pisara, hindi tiyak kung magpapatuloy ang paglalakbay o lilihis pabalik.
Ngayon, maaaring lakarin ng isang tao ang mga lumang daan pagkatapos ng ulan, nakikinig sa alingawngaw ng malalayong hakbang. Maaari nilang pakinisin ang yaman ng pamilya—isang hawakan, isang talim, isang kinis na barya—inaalala ang mga kamay na humubog nito. Maaari silang maghalo ng palayok nang dahan-dahan, hayaang tumaas ang bango sa tahimik na kusina. O, nakaupo sa tabi ng bintana, maaari silang sumulat ng liham na hindi ipapadala, ang mga salita ay umiikot bago pa ang wakas.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay malamlam na abo.
Lucky Color: DimGray — #696969Huminto kayo, at maghintay kasama ng mundo.
Ang pagtatapos ay kung minsan ay matatagpuan sa pagpipigil.