Ang apat na pigura sa baraha, bawat isa ay hawak ang kanilang sulok, ay nanonood habang lumuluwag ang korona ng bilog sa isang gilid. Ang mga dahon ng laurel, minsang mahigpit na hinabi, ay nahuhulog mula sa korona, at ang kamay ng mananayaw ay umaangat mula sa buhol na pantali bago ito maitali. Ito ay sandali ng hindi pagkakumpleto, ng mga pintuan na hindi lubusang natatawid. Halos tapos na ang paglalakbay; ang daan, tinahak na, ay humihinto sa magaspang na hangganan ng halaman at bato.
Sa mga burol sa labas ng Mesina, nananatili ang ani sa mga puno. Makapal ang hangin sa amoy ng dinurog na prutas at sa hugong ng mga insekto. Dito, tumutubo ang mga halamanan ng oliba sa magulo-gulong mga hanay, ang kanilang mga baluktot na puno at pilak na dahon ay hinubog ng mga siglo ng araw at hangin. Nakasandal ang mga buslo sa lupa, kalahating puno at naghihintay sa mga kamay na babalik, ang mga lambat ay nahuli sa mga ugat kung saan ibinagsak ang mga ito. Minsang umikot ang mga daan ng kalakalan sa pagitan ng mga halamanang ito at ng mga daungan, ang pangako ng langis at kahoy at mapait na prutas ay halos abot ngunit hindi pa. Sa ilalim ng mga sanga, isang lumang dyaket ng bukid na makapal na tela ay inihagis sa isang natumbang sanga, iniwan para sa tanghalian, mabigat ang mga bulsa sa alikabok at kalahating nakalimutang kasangkapan.
Sa hilaga, ang mga bakod ng Picardya ay nagmamarka ng mga linya ng mga hukay, ang kanilang mga palumpong at ligaw na damo ay tinubuan ng mga taon ng ulan. Nakahiga ang mga kasko sa lilim, hindi nakikita mula sa daan, at ang mga bota ng tagapamahala ng mga kagamitan ay nag-iiwan ng bakas sa gilid ng naararong bukid. Ang tela ng mga uniporme ay nagdadala ng alaala ng kanayunan, mantsado ng diin ng mga ugat at damuhan, hindi kailanman lubusang nahugasan. May uri rin ng paghihintay dito: isang liham na kalahating nasulat, isang liham na hindi naipadala, isang tinapay na isinantabi para sa bukas na maaaring dumating o hindi.
Sa kabila ng mga burol at bukid, naghihintay ang kusina sa katahimikan ng hapon. Sa mesa, isang binugbog na latang lata, kupas ang tatak, ay nakaupo sa tabi ng dikdikan at pambayo. Ang mga oliba sa loob ay magaspang at maalat, madulas sa alaala ng ulan at asin. May gumagamit ng hawakang kahoy upang durugin ang isang dakot ng prutas, dahan-dahang gumagawa, ang tunog ay nababalot ng makapal na salamin ng bintana. Sa labas, tumataas ang hangin at ang tarangkahan ng hardin ay tumatama sa dingding, pinigilan ng bigat ng pala na naiwang nakasaksak sa putik. Ang supot ng isang kawal, tinahi at tinagpi, ay nakasandal malapit sa pinto, may mahinang amoy pa ng mga dinampot na dahon at pinahiran ng pagkit na tela. Ang sabitan ng mga kapote ay may hawak na panyo sa leeg, kupas ng maraming laba, mantsado ng langis at mga taon ng ulan.
Sa gilid ng hardin, lumilipat ang panahon. Dumadapo ang hamog malapit sa mga bakod, dumidikit sa mababang lupa. Malapit ang diin ng langit, at mabigat ang hangin sa pangako ng ulan na naghihintay sa kabila lamang ng abot-tanaw. Sa paghinto na ito, nakabitin ang mundo sa pagitan ng pagtatapos at pagbabalik, gaya ng mga kamay sa baraha na nag-aalangan sa ibabaw ng huling buhol ng bilog.
Maaaring magdiin ang isang tao ng sanga ng ligaw na halamang-gamot sa pagitan ng mga pahina ng aklat bago umalis sa bahay. Maaaring tagpian ng iba ang siko ng lumang dyaket sa tabi ng ilaw sa kusina, tinatahi ang tagpi nang may matiyagang mga tahi. Maaaring hugasan ng pangatlo ang mga oliba sa malamig na tubig, inihahanda ang mga ito para sa mesa sa gabi, o punasan ang putik sa kanilang mga bota bago humakbang sa katahimikan ng tahanan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kupas na oliba.
Lucky Color: OliveDrab — #6B8E23Isang kalahating tinaling putong, isang aning iniwang naghihintay, ang mundo na hindi pa lubusang nagsasara.