Ang putong ng laurel ng baraha, karaniwang ganap na bilog, ay bumubukas na ngayon sa paanan nito, ang tahi ay iniwang hindi tinali habang dumudulas ang kamay ng pigura. Sa mga lumang kuwento, tinatakan ng bilog ng putong ang isang tagumpay, o winakasan ang isang peregrinasyon. Dito, naghihintay ito nang kalahating tapos, isang singsing na nabasag bago pa ang huling buhol. May naiwan sa hangin, tulad ng hiningang pigil sa hangganan ng pagdating. Malayo na ang narating ng paglalakbay—sa mga ilog at sa mga lungsod, sa mga hardin na tinubuan ng yerbabuena at sa mahahabang daan kung saan pinanood ng mga gala ang abot-tanaw—ngunit ngayon, nakikita na ang wakas, nagbabago ang lupa sa ilalim ng paa.
Sa hilaga, minsang itinayo ng mga tao ang kanilang mga tahanan gamit ang batong humiwalay mula sa mga sinaunang ilog. Ang mga batong ito, hinila mula sa lupa, ay nagsanggalang sa mga pamilya mula sa humahampas na hangin. Ang apuyan ay inilatag ng mga lapidang nagdala ng bigat ng mga salinlahi, isang tahimik na pangako na tatagal ang bahay ng isa pang taglamig. Sa mga araw ng ulan, ang mga bubong na pisara ng mga nayon ay kumikinang na parang mga kaliskis ng higanteng isda, sinisilungan ang init sa loob ngunit ipinaaalala rin sa mga nakatira ang lapit ng langit. Ang mundo, habang lumalapit sa pagtatapos nito, ay tumitigil sa ilalim ng mga bubong na ito, dumidiin ang mga ulap.
Sa mga minahan, hindi tunay na nagtatapos ang gawain. Ang mga hawakan ng piko, makinis pagkatapos ng mga taon ng paggamit, ay nakasandal sa mga sulok ng tahanan at ng hukay. Dala ng mga manggagawa ang alikabok ng araw sa kanilang mga bota, at kapag naghuhugas sila sa dapit-hapon, ang tubig sa palanggana ay kulay ng bato. Ito ang mga kasangkapan ng pananatili, ng paghawak sa lupa, ng hindi pagmamadali sa huling hakbang. Hindi pinuputol ang hibla, kundi naghihintay sa kamay na babalik.
Sa mga kusina, ang mga simpleng pinggan at mangkok na yari sa pisara ay nakahiga sa mga istante. Inihahain ang mga pagkain nang may tuluy-tuloy na ginhawa ng palayok na lumampas sa mga uso. Inihahanda ang mesa para sa isang pagdating, ngunit ang bisita ay nananatili sa pintuan, kumikislap ang bintana sa pangako ng ulan. Sa labas, ang mga halamang-gamot ng hardin ay tumutubo sa silong ng pader na pisara. Ang ligaw na tomillo ay gumagapang sa pagitan ng mga piraso ng bato, ang mga halaman ay nakaugat sa mga puwang kung saan naubos na ang palitada. Dala ng hangin ang amoy ng paparating na panahon—isang araw na nakahanda sa pagitan ng araw at ambon.
Alam ng mga manlalakbay ang halaga ng lapida ng pisara sa isang sangandaan, ginagamit bilang lugar na uupuan o marka ng hangganan. Nasaksihan ng gayong mga pananda ang maraming nagsimula at nagtapos ng kanilang mga paglalakbay, at higit sa iilan ang nag-alinlangan, binabasa ang hangin para sa tanda. Hindi pa malinaw ang langit sa itaas. Pagkatapos ng bagyo, dahan-dahang natutuyo ang mga bato, tumatangging madaliin ang paglipat mula basa tungo sa tuyo, hinahawakan ang alaala ng ulan.
Ngayon, maaari kayong lumabas pagkatapos ng ulan at bakasin ng inyong mga daliri ang ibabaw ng basang bato, nararamdaman ang malamig na tiyaga nito. Sumulat kayo ng pangako o plano sa patag na pisara at ilagay ito malapit sa inyong bintana bilang pribadong alaala. Maglagay kayo ng matibay na pinggan o mangkok sa inyong mesa, punuin ito ng pagkaing nagpapaalala sa inyo ng inyong mga ugat. Humanap kayo ng bato sa isang sangandaan, at tumigil doon, hayaang ang sandali ang magpasya kung magpapatuloy ang paglalakbay o maghihintay.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay abo ng bato.
Lucky Color: SlateGray — #708090Hindi pa tinali ang buhol, ngunit hinahawakan ng bato ang lugar nito. Naghihintay ang mundo, matatag sa ilalim ng mga langit na hindi pa tumitigil.