Sa baraha, ang isang putong ng mga dahon ay bumabalangkas sa isang pigura sa gitna ng sayaw, gumagalaw ang mga bisig at binti nang may sukat, napapalibutan ng leon, toro, agila, at anghel. Bawat isa ay saksi sa isang paglalakbay na natapos, umiikot sa mananayaw bilang mga bantay at mga tagapagtala. Ang putong ay tinali ng laso, isang hudyat ng pagdating at katuparan ng isang ikot. Magaan ang tindig ng mananayaw, na para bang gumagalaw siya sa lugar kung saan malapad at walang hanggan ang hangin, kung saan umaabot ang langit nang walang wakas.
Noong una, tumitingala ang mga manlalakbay at hinuhusgahan ang araw sa linaw sa itaas. Sa mga bukas na puwang sa pagitan ng mga lungsod, ang mga pastol at peregrino ay nagbantay ng mga palatandaan sa panahon, sa kaalamang kapag maliwanag at walang dungis ang bubong sa itaas, oras na upang lumakad o magpahinga. Sa mga daungan ng Dagat Mediteraneo, naghintay ang mga mandaragat ng mga araw sa ilalim ng lawak na walang ulap, maluwag ang mga layag, nagtitiwala sa hangin na manatiling matatag. Ang langit sa itaas ay naging basbas, isang pangako na nagsasara ang mga ikot at nagtatapos ang mga paglalakbay sa ligtas na mga daungan.
Sa mga lumang kuwento, ang bukas na langit ay lambong sa pagitan ng mga mundo. Bumababa mula rito ang mga diyos sa mga hagdan ng liwanag at umaakyat dito ang mga ibong umaawit, may dalang balita sa pagitan ng mga mortal at hindi mortal. Magaan na humahakbang ang mananayaw, na para bang nasa malapad na simboryo na nakikita mula sa mga daan ng bundok o sa banayad na arko sa ibabaw ng mga hardin sa tanghali. Sa mga templo, pinipinturahan ang mga simboryo sa iisang kulay, upang ipaalala sa mga sumasamba ang langit kahit nakaluhod sila sa loob. Ang damdamin ng tapos na ikot ay umaalingawngaw sa mga kurbadang kisame, ang butas sa gitna ay bukas sa araw.
May mga lupain na kilala sa linaw na ito, kung saan winawalis nang malinis ng ihip ang hangin at walang humahadlang sa lawak mula sa abot-tanaw hanggang sa abot-tanaw. Mataas sa talampas ng Tibet, ikinakabit ang mga watawat ng panalangin upang maiangat ang kanilang mga mensahe tungo sa langit. Sa kabundukan ng Andes, tumatakbo ang mga bata na may mga saranggola, mahigpit ang mga lubid, nagtitiwala sa bukas na abot sa itaas na dalhin ang kanilang mga pag-asa. Sa mga pulo ng Egeo, tinatahi ng mga mangingisda ang kanilang mga lambat sa tahimik na mga look habang ang lawak sa itaas ay sumasalamin sa tubig, isang tanda ng kasaganaan ng isa pang araw.
Ang mga lumang kasangkapan ay nakahiga sa mga pinto ng bahay-bukid at sa mga balkonahe ng lungsod: mga pandilig, mga mangkok na porselana na iniwan upang saluhin ang ulan, mga kurtinang ibinukas upang papasukin ang umaga. Sa mga salinlahi, ang mga bagay na ito ay naging bahagi ng araw-araw na pagtanggap; ang kanilang mga ibabaw ay nagtataglay ng alaala ng liwanag na sinala mula sa itaas. Pagkatapos ng mga bagyo, binubuksan nang malapad ang mga bintana upang makapasok ang sariwang hangin, may dala ng pangako ng mga simula at wakas. Idinidiin ng mga bata ang kanilang mga mukha sa salamin, pinapanood ang malinaw na puwang kung saan lumiliko at umiikot ang mga langay-langayan.
Nagsasara ang ikot: tinali ang putong, umaabot nang walang hanggan ang langit, at ang apat na saksi ay tumatango sa pagsang-ayon. Sa araw na ito, ang karaniwan ay nagiging seremonya sa presensya ng gayong lawak. Maaaring lumabas ang isang tao sa tanghali at tumingin nang diretso pataas, nararamdaman ang tahimik na katiyakan. Punuin ang isang pitsel ng tubig at iwan ito sa tabi ng bintana upang saluhin ang bukas na langit na nasasalamin sa loob. Isabit ang labada kung saan maaari itong matuyo sa bukas, gaya ng ginawa ng mga tao sa loob ng mga siglo, pinaparangalan ang hangin. Sumulat ng liham sa malayong kaibigan, nagtitiwala na ang layo sa pagitan ninyo ay hahawakan sa iisang banayad na lawak.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay bughaw ng langit.
Lucky Color: SkyBlue — #87CEEBIsang araw upang huminga nang malalim at hayaang madama ng mundo ang kabuuan.
Banayad na nagsasara ang bilog sa itaas.