Isang putong ng mga dahon ng laurel ang nakaarko sa hangin, halos nagtatagpo ang mga dulo, bumubuo ng hugis-itlog na tarangkahan na dinaraanan ng nag-iisang mananayaw. Bukas ang mga bisig, binalangkas siya ng apat na buhay na nilalang, bawat isa ay tumitingin mula sa kanilang sulok—leon, toro, agila, at anghel—mga tahimik na bantay ng apat na gilid ng mundo. Sa loob ng kanyang galaw, malapit nang matapos ang ikot; naghihintay ang isang laso, hindi pa buhol, handang itali sa pagdiriwang at pagsasara. Sa paligid niya, nakamapa ang paglalakbay ng mundo—mga landas na tumatawid sa mga bundok, mga ilog na yumuyuko, ang langit na nakaarko sa ibabaw ng mga bukid at gubat.
Noong una, sa gilid ng kabihasnan, ang mga laso ay itinali sa mga puno sa wakas ng isang paglalakbay. Ang pagtali ay nagtatak ng mga pangako at nag-alala ng ligtas na mga pagbabalik. Sa puso ng isang lungsod, ipinapakita ng isang puwesto sa pamilihan ang prutas na mas sinauna kaysa sa daan mismo: mga mansanas, kumikinang ang mga balat sa pamilyar na ningning, nakasalansan sa tabi ng mga granada na nabiyak, bawat butong parang hiyas ay kumikislap sa pangako. Tumagilid ang timbangan ng mangangalakal habang tinitimbang niya ang mga kumpol ng seresa, mataas na nakasalansan sa mga hinabing buslo, patungo sa mga mesa at kusina. Malapit, isang lumang kariton na kahoy ay nakasalansan ng mga kamatis, pinitas sa liwayway, may dala pa ng amoy ng lupa at baging. Ang mga prutas na ito, tinipon mula sa mga hardin at halamanan, ay dumarating sa iisang patutunguhan—isang pagsasara ng mga ikot habang nagpapalit ang mga kamay ng barya para sa pagkain.
Ang apat na buhay na nilalang—mga sagisag ng kilalang mundo—ay nanood habang lumaladlad ang mga siglo. Sa mga bukid, tumatango ang mga amapola sa hangin, ang kanilang mga talulot ay nagpapaalala ng mga labanan at ng alaala ng kapayapaang pinaghirapan. Sa mga sinaunang daan, kumakalat ang mga watawat sa ibabaw ng mga tarangkahan ng lungsod, mataas sa mga pader at sa mga kamay ng mga nagmamartsa, minamarkahan ang pagbabalik ng mga manlalakbay. Mula sa mga kusina, ang tuluy-tuloy na pagkulo ng nilaga ay humihila ng pamilya at mga kaibigan sa mesa, isang palayok na bumubula ng sili at mga buto, ang bango nito ay hudyat na tapos na ang paglalakbay ng pangangalap. Sumisipol ang takure, handang ibuhos sa mga dahon ng tsaa, ang hawakan ay kinis ng paggamit, isang kagamitan sa bawat tahanan.
Sa gilid ng Dagat Mediteraneo, minsang naglaman ang mga anfora ng ani ng mga ubasan—mga kumpol na piniga, ang katas ay naging isang bagay na mas tumatagal, ibinahagi sa mga nagtipon sa mga handaan. Sa malayong hilaga, ang taglagas ay nagdadala ng gawain ng paglalagay sa garapon at pag-iingat, ang mga kamay ay naglalagay ng mga maliit na bunga sa mga garapon, tinatatak ang tamis para sa malalamig na buwan sa unahan. Sa mga gubat ng tropiko, kumikislap ang mga ibon sa mga dahon, kumikinang ang kanilang mga balahibo habang nagtitipon ng mga buto, nagtatayo ng mga pugad habang nagsasara ang tag-ulan. Bawat gawa—pagtali ng laso, pagluluto ng pagkain, pag-iingat ng kasaganaan, pagmamarka ng pintuan—ay nagsasabi ng mga wakas na ginawang banal, ang huling buhol na tinali bago bumukas ang bagong landas.
Ngayon, maaaring maglagay ang isang tao ng mangkok ng mga presa sa ibabaw ng kusina, magkalat ng isang dakot ng tuyong arandano sa lugaw sa umaga, o isuksok ang isang lasong seda sa mga pahina ng aklat bilang tanda ng pagtatapos. Nanatili ang isang sinaunang gawain: pagtali ng lubid sa pulso para sa suwerte, o pagkakabit ng bulaklak sa dyaket bago humakbang sa araw, tahimik na kinikilala ang pagsasara ng ikot at ang muling pangako ng mundo. Ang mga buhay na nilalang—leon, toro, agila, anghel—ay nanonood at naaalala, saksi sa tali na nagbubuklod ng mga simula sa mga wakas.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula.
Lucky Color: Red — #FF0000Tinali ang isang laso; natatapos ang bilog.
Tinatanggap kayo ng mundo pasulong.